Χαμένη Ταυτότητα
Γράφει η Χριστίνα Ιωαννίδου
Πώς να τους ικανοποιήσεις όλους; Ένα λάθος να κάνεις και μόλις έχεις καταφέρει να γράψουν το όνομα σου στην black list....
Το αφεντικό
Γράφει ο Φίλιππος Φίλιας *
Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα στον κόσμο από το να έχεις κακό αφεντικό. Να είσαι υποχρεωμένος κάθε μέρα, για χρόνια, ν’...
“Η ξένη μας”
Γράφει η Μπελίκα -Αντωνία Κουμπαρέλη *
Μέναμε δέκα μεταπτυχιακοί στο ίδιο σπίτι, σ’ ένα χωριό έξω απ’ το Μπράντφορντ. Έξι γυναίκες και τέσσερις άντρες. Μοιραζόμασταν...
Η κληματαριά
Γράφει η Ελένη Κοφτερού *
(Αφιερωμένο στη μνήμη του μπαμπά μου που στερέωσε ένα κομματάκι φύσης στην ταράτσα μας, ξενιτεύοντας μια κληματαριά για να γλυκάνει...
Ένας αμαρτωλός άγιος είναι απλά υπερήρωας
Γράφει ο Βασίλης Παλαμάρας
Κάποιος θα υποστεί ένα αναπάντεχο ατύχημα και μια ανεξίτηλη ουλή θα μείνει να του θυμίζει εκείνη τη στιγμή, για όλη του τη...
No milk today
Γράφει η Μαρία Δριμή *
Ο Σταύρος Μίχος βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του στο Παγκράτι. Ήταν ένα ανοιξιάτικο πρωινό, 15 Μαΐου. Στο χέρι του κρατούσε...
Ή όλοι η κανείς
Γράφει ο Δημήτρης Μαγριπλής*
- Καλώς τον.
- Θα με κουρέψεις;
- Να φέρω το κράνος;
- Μπα, λίγο τις άκρες
Τίναξε την πετσέτα. Την άπλωσε σαν αγκαλιά γύρω...
Μισή γυναίκα…ή δυο φορές;
Γράφει η Άννα Κουρουπού
Κοιτούσε έντονα το είδωλο σε ένα παλιό φθαρμένο καθρέφτη, στην εξωτερική τουαλέτα μιας αυλής γεμάτη βασιλικούς.! Δυο ματάκια παιδικά μέσα στην...
Το κορίτσι με το σκουλαρίκι και οι ομόκεντροι κύκλοι της απώλειας
Από τη Τζούλια Φορτούνη
Τη λέγαν Μαρία κι έμενε στον καταυλισμό που έστηναν οι δικοί της, δίπλα στο υδραγωγείο. Ερχόταν την άνοιξη και έφευγε το...
Οι καμπύλες της οργής
Γράφει η Ματίνα Νίκα
Έλα στη θεία να στο κάνει μάκια, να γιάνει.
Ναι, αλλά οι άντρες δεν κλαίνε.
Ήταν εκεί. Στριμωγμένη στο σωρό μαζί με τις υπόλοιπες....
Το λεωφορείο του νου
Γράφει η Μαρία Κρητικού
- “Σιωπή.. Βουβές εικόνες.. Κάτι σαν παράδεισος..” Από πότε άρχισα να νιώθω πως η κάθε φορά που μπαίνω σε λεωφορείο, είναι...
Α-Ω
Γράφει ο Λάμπρος Δερμεντζόγλου
Πάντα μου άρεσαν τα γράμματα. Μου άρεσε να παίζω μαζί τους, να τα γράφω σε λευκό χαρτί, να φτιάχνω λέξεις, κείμενα,...
«Οι μαγικές παντόφλες»
Γράφει η Αθηνά Πάσχου
- Μαμά αυτά θέλω! Τα κόκκινα!
Η μικρή Σοφία χοροπηδούσε εκστασιασμένη μέσα στο κατάστημα του Μανώλη κοιτώντας με γουρλωμένα μάτια μία τη...
Πρωτοχρονιάτικη Ανάμνηση
Γράφει η Ελένη Κοφτερού
Δεν ξέρω αν ενδιαφέρουν κανέναν οι αναμνήσεις μου, αυτές οι επίμονες επισκέπτριες που έρχονται και ξανάρχονται και δε θέλουν με τίποτε...
Απόγευμα Κυριακής
Γράφει η Ελένη Κοφτερού
Στη βεράντα του δεύτερου ορόφου μιας παλιάς πολυκατοικίας, ένα κορίτσι κάθεται σε αναπηρικό αμαξάκι με το σαγόνι της ακουμπισμένο στο κάγκελο....
Μάνα και κόρη
Γράφει η Λίνα Φυτιλή
Η Μπέλλα χάζευε το βραδινό θόλο, έναν ουρανό μπλε του κοβαλτίου με κίτρινα αστέρια, νομίζοντας ότι έβλεπε πίνακα του Βαν Γκογκ....
Θόλος
Γράφει ο Μιχαήλ Ζωντός
Ο άνδρας στεκόταν σχεδόν στην κορυφή του λόφου. Το μονοπάτι κατηφόριζε πίσω του. Στο βάθος φαινόταν το χωριό από το οποίο...
Συντεταγμένες ενός χάρτη που έμαθε να χάνεται στα ταξίδια του…
Από τη Μένη Κουτσοσίμου, Μεταδιδάκτορα Ιατρικής σε θέματα Αξιολόγησης Ποιότητας Παρεχόμενων Υπηρεσιών στο χώρο της Υγείας
Η επιστολογραφία ήταν για μένα πάντα μαγική. Πάει καιρός...
Matobi Waters Corporation
Συγγραφέας: Νίκος Κουσούλης
Είχα 10 λεπτά να αποφασίσω τι θα κάνω. Δέκα λεπτά για να πάρω πλέον μια απόφαση ζωής. Ή μάλλον την πιο σημαντική απόφαση ζωής. Θυμόμουν πώς ξεκίνησαν όλα αυτά. Κατά κάποιο τρόπο θα μπορούσα να θεωρήσω τον εαυτό μου υπεύθυνο. Αν όχι υπεύθυνο, τουλάχιστον έναν από τους βασικούς λόγους που τα πράγματα είχαν φτάσει εδώ που έφτασαν.
Κι αν, όμως;
Γράφει η Ελένη Φουρνάρου
Κι έπειτα τον είδε μπροστά της και ήξερε πως τίποτα πια δεν θα μπορούσε να είναι όπως πριν. Τα πρωινά στο...
