Εκκλησία, Ψυχιατρική και Ψυχολογία

Την ασθένεια της ψυχής την γνωρίζουμε όλοι σαν πάθη .
Την ασθένεια της ψυχής την γνωρίζουμε όλοι σαν πάθη.

Από τον Κωνσταντίνο James Wiliams

Στο τρίτο κεφάλαιο του πρώτου βιβλίου της Παλαιάς Διαθήκης , τη Γένεση, ο ιερός Συγγραφέας Προφήτης Μωυσής μας πληροφορεί, ότι ο Κύριος μετά την πτώση των πρωτοπλάστων και την εξ αυτής γύμνωση, κατασκευάζει γι’ αυτούς δερμάτινους χιτώνες: «και εποίησε Κύριος ο Θεός τω Αδάμ και τη γυναικί αυτού χιτώνας δερμάτινους και ενέδυσεν αυτούς.» {Γένεσις 3,21 }. Με τον όρο δηλαδή «δερμάτινοι χιτώνες» αποδίδεται δια των Αγίων Πατέρων η κατάσταση της νεκρότητας και της φθοράς, την οποία περιβλήθηκε ως δεύτερη φύση του, μετά την πτώση του, ο άνθρωπος.

Δυο Ιατροί, Δύο Ασθένειες

1. Όταν μιλούμε για πλήρη -Ψυχιατρική Θεραπεία- πρέπει να εννοούμε την θεραπεία του Σώματος (νου) και της Ψυχής (καρδίας) μαζί.

2. Η Εκκλησία και η Ψυχιατρική διαθέτουν δύο διαφορετικές “σχολές’  θεραπείας  να γνωρίζουν η μια να αποκαταστήσει την φυσιολογική λειτουργία νου  δια φαρμακευτικής αγωγής (Ψυχιατρική)  και η άλλη την θεραπεία της Ψυχής (Εκκλησία) δια Του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και των  Μυστηρίων

3.  Την ασθένεια της ψυχής την γνωρίζουμε όλοι σαν πάθη. Τα πάθη τα οποία  “ζουν” μέσα στην καρδία, (το ψυχοσωματικό κέντρο του ανθρώπου) τα οποία έχουν την δυνατότητα να αλλοιώσουν δια της παράφυσης  παρουσίας τους στον άνθρωπο την χημική διαταραχή του νου,  φανερώνονται (εκδηλώνονται)  ως αμαρτίες. Η κενοδοξία ο εγωισμός ο φθόνος το μίσος η λαγνεία η γαστριμαργία η τσιγκουνιά η φιλαργυρία είναι μερικά πάθη τα οποία αιχμαλωτίζουν το ίδιο το θέλημα αναγκάζουν τον νου (σώμα) στην αφύσική πράξη της αμαρτίας. Οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν περί του θέματος ότι  “ενώ ένα αμάρτημα είναι μία μεμονωμένη ηθική πτώσης μία συγκεκριμένη παράβασης του ηθικού νόμου, το πάθος είναι -ριζωμένη κατάστασης κακίας- , είναι ή κατάληψης της ανθρωπινής ψυχής από την ηθική ασθένεια. Ή αμαρτία γίνεται κυρίαρχος της ψυχής. Η ψυχή είναι τότε ανίκανη να αντιδράσει”.

4. Ο ίδιος ο Χριστός μας Χριστός μας επιβεβαιώνει  ότι οι -κακές πράξεις και οι λόγοι- πηγάζουν από την ασθενή καρδία της οποίας περιεχόμενο (ήθος) περιγράφει  ως τον προσωπικό θησαυρό του καθ’ ενός.

[Ματθαίου 12 :33-37]  «Ή κάμετε το δέντρο καλό και τον καρπό του καλό, ή κάμετε το δέντρο σάπιο και τον καρπό του σάπιο. Γιατί το δέντρο γνωρίζεται από τον καρπό. 34 Γεννήματα εχιδνών, πώς δύναστε να μιλάτε καλά, ενώ είστε κακοί; Γιατί το στόμα μιλά από το περίσσευμα της καρδιάς. 35 Ο αγαθός άνθρωπος βγάζει αγαθά από τον αγαθό θησαυρό του, και ο κακός άνθρωπος βγάζει κακά από τον κακό θησαυρό του.

5.  Την ασθένεια της καρδίας  (τα πάθη) την οποία θεραπεύει η Εκκλησία την έχουν όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι καταναγκαστικά αφού κληρονομούν κατά την γέννηση τους μία –ευάλωτη προς τα πάθη καρδία- λόγω των συνεπειών του προπατερικου αμαρτήματος κυρίως λόγω της  απόκτησης του θνητού και ευάλωτου προς την αμαρτία σώματος. Η θεραπεία δε΄ του ανθρώπου (η Σωτηρια) έγινε δυνατή δια της ενανθρωπήσεως του Κυρίου και την δημιουργία της Εκκλησίας από τους Αποστόλους την ημέρα της Πεντηκοστής πριν 2000 χρόνια.

6. Κατά τη πατερική διδασκαλία -Καρδία και Νους- το ίδιο πράγμα είναι. Η διάνοια είναι  η νοημοσύνη, εξυπνάδα,  ευφυΐα, και περιγράφεται γενικά να είναι  η λογική του κόσμου τούτου. Ο άνθρωπος όμως δεν μπορεί να γνωρίσει Τον Θεό μέσα στην διάνοια του αλλά μόνο  -μέσα από την καρδία του- όπου γίνατε η ένωση του με Αυτόν αφού όμως έχει είδη συντελεσθεί συγκατάθεση στο θέλημα Του και η θεραπεία. [Β Κορινθίους 4 ;6]  “οτι ο θεος ο ειπών, Εκ σκότους φως λάμψει, ος ελαμψεν εν ταις καρδίαις ημων προς φωτισμον της γνώσεως της δόξης του θεου εν προσώπω Ιησου Χριστου”.

Στο κατά [Ματθαίο 15:19] μας γίνεται γνωστό γιατί η καρδία, η ψυχή ασθενεί και χρειάζεται θεραπεία. “Γιατί από την καρδιά εξέρχονται διαλογισμοί κακοί, φόνοι, μοιχείες, πορνείες, κλοπές, ψευδομαρτυρίες, βλαστήμιες”.

7. Πρέπει να τονισθεί εδώ ότι ο εσωτερικός άνθρωπος (η καρδία), δεν είναι παρά η εσωτερική απεικονίσει του εξωτερικού ανθρώπου απεικονίζει και αντιπροσωπεύει δηλαδή όσα είναι -ο όλος- άνθρωπος την στιγμή του θανάτου. Την καρδία περιγράφει ο Απόστολος Παύλος σαν πρόσωπο.  [Α Πέτρου 3 : 4]  “αλλ’ ο κρυπτος της καρδίας ανθρωπος εν τω αφθάρτω του πραέως και ησυχίου πνεύματος, ο εστιν ενώπιον του θεου πολυτελές”. Κατά την έξοδο της ψυχής είναι γνωστό δια εμπειριών ανθρώπων οι οποίοι επέστρεψαν στην ζωή μετά θάνατο οτι  -ο κρυπτός άνθρωπος της καρδίας- συνομιλεί με συγγενείς και συνανθρώπους οι οποίοι είναι γνωστοί οι οποίοι και περιμένουν να τον παραλάβουν. Ο κρυπτός άνθρωπος της καρδίας ο οποίος είναι Πρόσωπο,  αντιπροσωπεύει τις αξίες πάνω στις οποίες θα “κτίση” ο Κύριος στον καθένα το αιώνιο του σώμα κατά την ανταπόδοση (Κρίση) της Δευτέρας Παρουσίας. Κατά τον Άγιο Νικόλαο τον Αγιορείτη, τα σώματα των Αγίων θα είναι όπως εκείνο Του αναστημένου Χριστού και θα είναι: Μαλακά, Ελαφριά, Όμορφα, Ένδοξα, Διαφανή, Φωτεινά, Ζεστά, και Πνευματικά. Θα είναι «Φως και φώτα» των κατά τον απόστολο Παύλο κατά την αναλογία της προαιρέσεως του καθενός. Τα σώματα των αγίων θα διαφέρουν από δόξα σε δόξα όπως διαφέρει το φως της σελήνης με εκείνο του ηλίου!

Τα αναστημένα σώματα των αμετανοήτων εκείνων οι οποίοι  διέπραξαν εγκλήματα θα έχουν μεγάλη και ασύγκριτο διαφορά από των ενάρετων και θα είναι:  σκληρά, βαρέα, άσχημα, άτιμα μαύρα, σκοτεινά, ψυχρά και χονδρά.

 

 ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΜΕΡΟΣ ΙΙ.