Γράφει η Δήμητρα Τζανετάκη
Όταν γεννήθηκα ήμουν μια πάρα πολύ καλή ιδέα. Ήρθα στο φως σε μια συζήτηση ανάμεσα σε φίλες. Δύσκολος τοκετός, μετά από μακροχρόνια κύηση. Ο Πόνος ασίγαστος, γνώριμος, πιστός. Ήρθα στον κόσμο φορτωμένη προσδοκίες αδιευκρίνιστες, θαμπές, μισές αλήθειες, τέταρτα, φέτες και μερίδες διάφορες, για όλα τα γούστα. Είχα και πολλούς βαθμούς μυωπία: υπέροχα μάτια, προβληματική όραση… Έτσι είναι αυτά, δεν μπορείς να τα χεις όλα. Ήρθα λοιπόν φορτσάτη, λαμπερή, ολοκαίνουργη, τριζάτη. Λύση ανάγκης βέβαια αλλά ήμουνα τυχερή κι είχα αποδοχή και φροντίδα. Κανείς δεν ήξερε φυσικά τι ήμουν ακριβώς: λύση σωστή σε ακατάλληλη στιγμή ή λάθος λύση τη σωστή ώρα; Αναπτύχθηκα γρήγορα σε μεγάλο σχέδιο. Ξεδιπλώθηκα με χάρη, τεντώθηκα, έγινα δίμετρη, λεπτή, ξανθιά και φινετσάτη τόσο που κανείς δεν θα μπορούσε να μου αντισταθεί. Ελκυστική. Όχι ,όχι «σανίδα σωτηρίας», φάρμακο για την απελπισία και τέτοια… Αυτές υπήρξαν οι κουβέντες του κόσμου που δεν ξέρει και που βιάζεται, γενικεύει, δεν χρωστάει να πει καλό. Προσπάθεια έγινε φυσικά να μη με μάθουν όλοι, αλλά δεν στάθηκε δυνατό να αποκρυφτώ ολοσχερώς. Αυτές, οι φίλες που με γέννησαν, γέμισαν για μια στιγμή με ικανοποίηση και πίστεψαν σε μένα: να γιατρέψω τον πόνο. Κι έτσι ψήλωνα κι ομόρφαινα και απόκτησα προσόντα, ενηλικιώθηκα. Μετά ήρθε η ώρα να αποδείξω την αξία μου, να εκπληρώσω τον προορισμό μου. Ο χρόνος είναι πάντα σχετικός, και, αν ισχύει αυτό, δεν κατάλαβα ποτέ μου γιατί είναι τόσο πιεστικός. Αν ήμουν μια καλή ιδέα με προσωπική φιλοσοφία, θα σας συμβούλευα να είστε large με το χρόνο, ανοιχτοχέρηδες, γαλαντόμοι! Αλλά δεν ήμουν παρά μια καλή ιδέα σε πλήρη ανάπτυξη,τι ήξερα εγώ από φιλοσοφία και χωροχρόνο; Μπήκε παρόλα αυτά ένα θέμα χρόνου που παραλίγο να τα χαλάσει όλα, αλλά η τελική απόφαση ήταν υπέρ μου, παρά τα χρόνο-εμπόδια… Το βασικό συστατικό για να υλοποιήσεις μια καλή ιδέα είναι η εξίσου καλή οργάνωση. Το ‘χαμε. Ξεκινήσαμε με ερευνητική δουλειά: να βρεθεί το κατάλληλο πρόσωπο. Βρέθηκε. Να κλειστεί το ραντεβού. Εύκολο. Όλα καλά. «Πάρε μια βαθειά αναπνοή και πήγαινε», είχε πει στον εαυτό της η μια από τις φίλες, αυτή για την οποία επρόκειτο και είχε ξεκινήσει να υπερασπιστεί την καλή ιδέα, εμένα ,που θα την έβγαζε ασπροπρόσωπη. Πήγε με το λεωφορείο, ανέβηκε με το ασανσέρ, μια παλιά πολυκατοικία στη Σίνα, κοντά στο Γκαίτε, στο Οφθαλμιατρείο. Γνώριζε πού πήγαινε κι ας ήταν η πρώτη της επίσκεψη. Δεν φοβόταν. Είχε εμένα. Εγώ στις δόξες μου, φουλ ενέργεια.
Έκατσε, κάτσαμε δηλαδή, στην καρέκλα.
Συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε από καιρό κόψει επαφές με την όποια αλήθεια σ’ αυτή την ιστορία.
Αφού είχαμε τη λύση! Μια εσωτερική λύση που με ευκολία είχαμε ποντάρει ότι γίνεται να έρθει απέξω, αλλά, πιστές σ εμένα, δεν κουνούσαμε τίποτα …
«Μιλήστε μου για σας…»
Θα μπορούσε να της είχε πει να βγάλει τα ρούχα της στη μέση μιας πλατείας κατάμεστης από κόσμο και να είχε αντιδράσει λίγο πιο ήπια.
Πρώτα μαρμάρωσε για δευτερόλεπτα ενώ εγώ γερνούσα ραγδαία, σούρωνα, σούφρωνα, αφυδατωνόμουν. Και… καθώς αναρωτιόμουν αν είναι ο θάνατός μου αυτό που ζω, εκείνη κάτι ψέλλισε. Ότι δεν μπορεί, ότι δεν θέλει.
Εμένα δεν ήθελε!!
Δεν με ήθελε τόσο που με πέταξε με δύναμη στο πάτωμα κι άρχισε να τρέχει, έξαλλη, σα να την κυνηγούσαν να την σκοτώσουν!
….
Τότε πέθανα,
εκεί,
στο γραφείο της Ψυχολόγου, ψυχαναλυτικής κατεύθυνσης, που είχαμε επιλέξει να μας δώσει τη λύση.
————————————
Η Δήμητρα Τζανετάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλαμάτα, σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή της Αθήνας στο Βυζαντινό και Νεοελληνικό Τμήμα. Eργάζεται ως εκπαιδευτικός στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Ασχολήθηκε για πολλά χρόνια με τη Συμβουλευτική και τον Επαγγελματικό Προσανατολισμό ως υπεύθυνη ΣΕΠ στο ΚΕ.ΣΥ.Π Καλαμάτας καθώς και με την εκπαίδευση Ενηλίκων ως Εκπαιδεύτρια Εκπαιδευτών του ΕΚΕΠΙΣ και Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων σε Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης. Σήμερα υπηρετεί στο 7ο Γυμνάσιο Καλαμάτας και είναι Μεταπτυχιακή Φοιτήτρια στο Δ΄ εξάμηνο Διακρατικού Μεταπτυχιακού στην Ειδική Αγωγή των Πανεπιστημίων Πελοποννήσου και Τορίνο.
