Γράφει ο Χρόνης Καλοκαιρίδης *
«Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής δεν πρόκειται να μείνει με σταυρωμένα χέρια μπροστά σ’ αυτή την αισχρή και άνανδρη επίθεση που δέχθηκε, σχολίασε ο Αμερικάνος υπουργός άμυνας στην έκτακτη συνέντευξη τύπου που…»
«Στους 854 υπολογίζονται οι στρατιώτες που έχασαν την ζωή τους από ασφυξία στο βορειοδυτικό Ιράκ σύμφωνα με παρατηρητές του ΟΗΕ. Το τι προκάλεσε την ασφυξία διερευνάται ακόμη ωστόσο …»
«Η Ρωσία δεν έχει και ούτε θα μπορούσε να έχει την παραμικρή σχέση με την συγκεκριμένη επίθεση. Μην ξεχνάτε ότι 163 Ρώσοι στρατιώτες των ειδικών δυνάμεων έχουν χάσει την ζωή τους από ασφυξία» επεσήμανε μεταξύ άλλων ο υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας.”
Ακόμα θυμάμαι τις πρώτες μέρες με τα έκτακτα δελτία και τους σαστισμένους δημοσιογράφους να διαισθάνονται ότι αυτή την φορά τα πράγματα θα πάρουν πολύ άσχημη τροπή.
Οι δύο υπερδυνάμεις αμήχανες, ξεκάθαρα πληγωμένες εκτόξευαν κατηγορίες και απειλές η μία στην άλλη. Είχανε χάσει μέσα σε μια βδομάδα συνολικά 3500 άνδρες στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής, από απλούς στρατιώτες μέχρι ανώτερους αξιωματικούς που δεν τους γάζωσε ένα πυροβόλο ούτε τους τίναξε στον αέρα κάποια ρουκέτα, άνδρες που ξαφνικά στο θάλαμο ή στην λέσχη σταμάτησαν να αναπνέουν.
Όλοι συμφωνούσαν πως πρόκειται για κάποιο βιολογικό ή χημικό όπλο που προκαλεί ασφυξία ωστόσο δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν ως προς το ποίος κρύβεται πίσω από αυτή την επίθεση, πράγμα καθόλου παράξενο καθώς και οι δύο πλευρές είχαν σημαντικές απώλειες.
Σύντομα όμως η κατάσταση τροποποιήθηκε. Απ’ τις παραγκουπόλεις της Λατινικής Αμερικής ως τα ακριβά προάστια του Λονδίνου, απ’ τις φτωχογειτονιές της Βομβάης μέχρι τις ρουλέτες του Λας Βέγκας σε όλες τις χώρες του κόσμου παρατηρήθηκαν κρούσματα αιφνίδιου ασφυκτικού θανάτου.
Ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας ήταν αδρανής γεγονός που μάλλον δεν καθησύχαζε τους πολίτες. Συμβουλές του τύπου πλένεται τα χέρια σας, μην χρησιμοποιείτε κοινόχρηστες τουαλέτες, αποφύγετε τις περιττές κοινωνικές συναναστροφές δεν ήταν αυτό που ήθελαν να ακούσουν. Ήθελαν ξεκάθαρες απαντήσεις. Τι είναι αυτό που προκαλεί την ασφυξία; Κάτι στο νερό; Κάτι στον αέρα; Κάτι στο έδαφος; Πως μπορούμε να προστατευθούμε;
Μετά από έξι μήνες η κατάσταση ήταν πραγματικά άσχημη. Η έλλειψη αναπνοής δεν έκανε διακρίσεις: άστεγοι, κινηματογραφικοί αστέρες, πρωθυπουργοί χωρών, απλοί μεροκαματιάρηδες, δημοφιλείς αθλητές, περίπου 18,000,000 άνθρωποι είχαν χάσει την ζωή τους.
Οι ταραχές που όπως ήταν αναμενόμενο ξέσπασαν στις πόλεις, σύντομα διακόπηκαν γιατί απλούστατα η ασφυξία έδειχνε ιδιαίτερη συμπάθεια στους διαδηλωτές. Άρχισε να γίνεται λόγος για μια παγκόσμια συνομωσία ορισμένων ηγετών με στόχο την μείωση του πληθυσμού.
Περίπου ένα χρόνο μετά το ξέσπασμα του κακού και ενώ η κατάσταση είχε ξεφύγει πέρα από κάθε έλεγχο επιστήμονες από το Τόκυο ανακοίνωσαν ότι ερευνώντας σημαντικό αριθμό ανθρώπων που παρουσίαζαν συχνά συμπτώματα ασφυξίας αλλά τελικά επιβίωναν, βρήκαν ότι λίγο πριν την εκδήλωση της ασφυξίας λάμβανε χώρα μια έντονη δραστηριοποίηση συγκεκριμένων περιοχών του εγκεφάλου. Συγκεκριμένα η δραστηριότητα εντοπιζόταν στο προκινητικό φλοιό, στην μέση μετωπιαία έλικα, στην μεσαία νησίδα και στο δεξί κέλυφος.
Ο συσχετισμός έγινε άμεσα. Ο ίδιες περιοχές του εγκεφάλου που ενεργοποιούνται πριν την επίσκεψη της ασφυξίας ενεργοποιούνται και όταν μισούμε.
Οι σαλεμένοι ιεροκήρυκες του δρόμου αντικαταστάθηκαν από οχήματα του δήμου που μέσα από τα μεγάφωνα τους έπαιζαν σονάτες του Σοπέν και ενημέρωναν τον κόσμο πως βρέθηκε αντίδοτο, πως είναι δωρεάν και πως είναι μέσα μας:
«Η Ασφυξία θα ηττηθεί, μείνετε ήρεμοι, μην μισείτε, αγαπάτε»
Τα τηλεοπτικά κανάλια, το διαδίκτυο, τα ραδιόφωνα όλες οι πηγές ενημέρωσης μιλούσαν μονάχα για αγάπη παιχνίδι και συγχώρεση. Οι στρατιωτικές συγκρούσεις αναβλήθηκαν επ’ αόριστον λόγο «απρόσμενων βιολογικών συνθηκών» σύμφωνα με κοινή γραπτή δήλωση όλων των εμπλεκόμενων πλευρών. Ακραίες πολιτικές και θρησκευτικές οργανώσεις που είχαν σημαία τους το μίσος ουσιαστικά παραδόθηκαν στην ανυπαρξία. Σύμφωνα με αναφορές των αστυνομικών τμημάτων τα περιστατικά βίας μειώθηκαν εντυπωσιακά σε παγκόσμιο επίπεδο.
Δύο χρόνια μετά την επίσκεψη της ασφυξίας ο κόσμος που ήξερα δεν υφίσταται. Τα χιλιάδες άταφα πτώματα της μεγαλούπολης με έκαναν να την εγκαταλείψω. Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος αλλά πιστεύω ότι όλες οι άλλοτε πολυπληθής πόλεις είναι πλέον έρημες. Δεν υπάρχει ενημέρωση. Δεν υπάρχει ρεύμα. Είμαστε 12 άνθρωποι σ’ ένα παραθαλάσσιο χωριό της Χαλκιδικής και προσπαθούμε να επιβιώσουμε με ότι μας δίνει η φύση. Παθαίνω συχνά κρίσεις ασφυξίας και δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα μπορώ να ξεγελώ τον θάνατο. Από την άλλη εσένα η ασφυξία δεν σε επισκέφτηκε ποτέ και ούτε θα το κάνει. Δεν έχεις μίσος μέσα σου, δεν μπορείς να σκεφτείς ή να κάνεις κάτι κακό. Εκτός από εσένα όλοι μου οι συγγενείς, όλοι μου οι φίλοι και οι γνωστοί, όλοι οι άνθρωποι που έτυχε για λίγο να δω στο λεωφορείο ή στην ουρά κάποιου καταστήματος πιθανότατα έχουν πεθάνει.
Νιώθω θλίψη για όσους χάθηκαν αλλά και χαρά για όσα θα έρθουν. Νιώθω χαρά για την νέα χρυσή εποχή στην οποία μπαίνει η ανθρωπότητα. Η βία θα ηττηθεί οριστικά. Οι στρατοί και οι πόλεμοι θα γίνουν δυσνόητες σελίδες στο μάθημα της ιστορίας. Οι επιστήμες θα υπηρετούν μονάχα την ζωή, οι τέχνες θα εξυψωθούν, οι ανθρώπινες σχέσεις θα αποκτήσουν μια πρωτόγνωρη καθαρότητα. Νιώθω χαρά γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι πιο όμορφο από έναν κόσμο γεμάτο ανθρώπους σαν εσένα.
————————
*Ο Χρόνης Καλοκαιρίδης γεννήθηκε στην Καστοριά και ζει στη Θεσσαλονίκη. Είναι απόφοιτος του τμήματος Μηχανολόγων Οχημάτων του ΑΤΕΙΘ. Το 2013 δημιούργησε το blog «Λίγες Λέξεις» όπου δημοσιεύει ποιήματα, διηγήματα, στιχάκια και σκέψεις. Ποιήματα και διηγήματα του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορους σχετικούς ιστότοπους.
