19 – 21/10/2012
στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Θεσσαλονίκη.
Το συνέδριο συνδιοργανώνεται από το ΑΠΘ (Εργαστήριο Φιλοσοφικής Έρευνας πάνω στο Φαντασιακό ,με διευθυντή τον καθηγητή Σωκράτη Δεληβογιατζή) και λαμβάνει χώρα:
– Επ’ ευκαιρία των 20 χρόνων εργασίας, αρχικά ως «Ομάδας Θεσσαλονίκης», (στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Σχόλης Ψυχανάλυσης – υπό ανάπτυξη -), που θεσπίσθηκε υπό την αιγίδα του Ζακ Αλαίν Μιλλέρ και μετέπειτα εξελίχθηκε στην Φροϋδική Εταιρεία Βορείου Ελλάδος,
– Επ’ ευκαιρία επίσης των 10 χρόνων συνεργασίας με το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο σε μια προσπάθεια διαλόγου Ψυχανάλυσης και Φιλοσοφίας,
– Επ’ ευκαιρία επίσης του πρώτου έτους συνεργασίας του Τμήματος Ψυχανάλυσης του Πανεπιστημίου των Παρισίων (Παρίσι 8), με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, με πρωτοβουλία της «Ομάδας Θεσσαλονίκης» – ΦΕΒΕ.
ΙΣΤΟΡΙΚΟ
Πρόκειται για την «Ομάδα Θεσσαλονίκης» και μετέπειτα ΦΕΒΕ, υπό τη διεύθυνση του Χρήστου Σιδηρόπουλου (ψυχαναλυτή στη Θεσσαλονίκη), ο οποίος επί 20 χρόνια διατηρεί ζωντανή τη μεταβίβαση εργασίας της φροϋδικής και της λακανικής ψυχανάλυσης, στο πλαίσιο ανταλλαγών με γάλλους ψυχαναλυτές στην πλειοψηφία τους μέλη της Σχολής του Φροϋδικού Αιτίου :
– αρχικά επρόκειτο για την αξιομνημόνευτη Eugénie LEMOINE-LUCCIONI, της οποίας η οξυδέρκεια, η σοφία, η γνώση και η τέχνη του ακούειν συνέβαλαν τα μέγιστα στην ανάπτυξη των δραστηριοτήτων της Ομάδας.
– Στη συνέχεια συνέβαλαν στην εργασία της Ομάδας πολλά μέλη από τη Σχολή, όπως οι: – François ANSERMET, Miquel BASSOLS, Francine BEDDOCK, Marléne Belilos , Francesca BIAGI-CHAI, Marie–Hélène BRIOLE, Roland BROCA, Marie-Hélène BROUSSE, Pierre Georges DESPIERRE, Carole DEWAMBRECHIES-LA SAGNA, Francoise KOEHLER, Philipe LA SAGNA, François LEGUIL, Christian VEREECKEN, Roger WARTEL κ.ά.
– Μεταγενέστερα πιο σταθερά συνέβαλαν με το έργο τους οι Yves και Anne-Marie KAUFMANT και ο Claude DUPRAT.
Σε θεσμικό επίπεδο
Η «Ομάδα της Θεσσαλονίκης»- ΦΕΒΕ, εκτός από τις σχέσεις της με τα μέλη της Σχολής του Φροϋδικού Πεδίου, έχει σφυρηλατήσει δεσμούς τακτικής συνεργασίας με:
– 1) Την GRAPPAF (Ομάδα Έρευνας και Εφαρμογής των ψυχαναλυτικών εννοιών στην Ψυχιατρική της Γαλλόφωνης Αφρικής) με τους Pierre-George DESPIERRE, Claude DUPRAT, Yves και Anne.-Marie KAUFMANT.
– 2) Το Ινστιτούτο Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Βιέννης, NEUE WIENER GRUPPE/LACAN SCHULE με τους Wolfgang BRUMETZ, Ulrike KADI, Σοφία ΠΑΝΤΕΛΙΑΔΟΥ,Walter SEITER.
– 3) Το Εργαστήριο Έρευνας επάνω στο Φαντασιακό (της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης) με τον καθηγητή Φιλοσοφίας Σωκράτη ΔΕΛΗΒΟΓΙΑΤΖΗ, και στη συνέχεια με άλλους καθηγητές Φιλοσοφίας, όπως τον Παναγιώτη ΔΟΙΚΟ, Θεόδωρο ΠΕΝΟΛΙΔΗ, την Αλεξάνδρα ΔΕΛΗΓΙΩΡΓΗ και την διδάκτορα Φιλοσοφίας Ελένη ΜΕΡΚΕΝΙΔΟΥ κ.α.
– 4) Το Τμήμα Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, με τον καθηγητή της Παιδαγωγικής Δημήτριο ΓΟΥΔΗΡΑ και τους καθηγητές Φιλοσοφίας Νένο ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟ και Βασιλική ΚΑΡΑΒΑΚΟΥ.
– 5) Το Τμήμα Ψυχανάλυσης του Πανεπιστημίου Paris 8 με τον Yves KAUFMANT .
Οι παραπάνω φορείς συμμετέχουν στη διοργάνωση του Συνεδρίου της 19-21 Οκτωβρίου 2012.
Αποστολή τίτλων – εισηγήσεων στην ηλεκτρονική διεύθυνση:
ΥΓ1. : Στις ξενόγλωσσες εισηγήσεις θα υπάρχει ταυτόχρονη μετάφραση.
ΥΓ2. : Είσοδος ελεύθερη
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΔΩ:
ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ
Το ότι το λακανικό υποκείμενο συνδέεται άρρηκτα με το χρόνο, δεν χωράει καμία αμφιβολία για τον αναλυτή ο οποίος, μέσα στην ψυχαναλυτική διαδικασία, μαρτυρεί για τους χρόνους του αναλύοντα ( δηλαδή αναλυομένου), καθώς επίσης και για τους χρόνους της ψυχανάλυσης.
Αυτό έχει ως προϋπόθεση ότι ο λεγόμενος αναλυτής δεσμεύεται να τηρεί το ηθικό του καθήκον να παρακινεί τον αναλύοντα να αναφέρεται σε αυτούς τους διαφορετικούς χρόνους, πράγμα που συνεπάγεται να διακρίνει τον μετρημένο χρόνο του ψυχαναγκαστικού, τον χρόνο, τον ανακόλουθο, του υστερικού, τον παρελθόντα χρόνο του φοβικού, και τον άπειρο χρόνο του ψυχωτικού.
Δυο θεμελιακές εξελίξεις σε ότι αφορά το θέμα του χρόνου σημάδεψαν τη διδασκαλία του Λακάν:
1) Αυτή της πρωτοκαθεδρίας του «λογικού χρόνου» πάνω στον χρονολογικό χρόνο, κάτι που μπερδεύει πολύ τους αγγλοσάξονες μετα-φροϋδικούς που μετρούν το ασυνείδητο με τον πήχη του λεπτοδείκτη του ρολογιού τους.
2) Αυτή της άρθρωσης του υποκειμένου με το σημαίνον, όχι ως συστατικό στοιχείο, αλλ’ ως κενό : αυτό μέσα στην ψυχαναλυτική διαδικασία, επιτρέπει να διακρίνει το υποκείμενο, όχι μέσα στο χρόνο, αλλά στα διάκενα των χρόνων της ζωής του, όπως αυτά αρθρώνονται ακόμη και στον ψυχαναγκαστικό, μέσα σε μια τελείως διαφορετική λογική από εκείνη του ρολογιού.
Ο ψυχαναλυτής, μαζί με τον Λακάν, αντλούσε ανέκαθεν από τις κατασκευές που ενώνουν το Είναι και τον Χρόνο στη Φιλοσοφία.
Η εμπειρία της ψυχαναλυτικής διαδικασίας δημιουργεί την υποχρέωση στον αναλυτή, την ίδια που είχε και ο Λακάν, του να ξεπεράσει την διάσταση των λογικών χρόνων, της Δυναμικής του γράμματος, για να συναντήσει εκείνη των αναλυόντων (δηλαδή των «αναλυομένων»), εκείνη του Τζόυς, απορρίπτοντας μέσα στο «σύνθεμα» («sinthome») τη διαδοχή του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος για να τα αρθρώσει σε μια πολύπλοκη και σπινθηρογόνο συγχρονικότητα στην οποία μόνο η αναφορά στα μοντέρνα μαθηματικά, επιτρέπει την πρόσβαση
Πατήστε πάνω στην εικόνα για να μεγαλώσει.
