«Το δέρμα που κατοικώ»

Για ένα δέρμα φτιαχτό μας μιλάει η ταινία, κατασκευασμένο για ν' αναπαράγει αυτό που χάθηκε, όμοιο ακριβώς.

Από τον Πασχάλη Φ. Κεκέ, Ψυχολόγο -ψυχαναλυτικό ψυχοθεραπευτή

Και μόνο ο τίτλος της ακούγεται ψυχαναλυτικός, μου θύμισε το σύγγραμμα του ψυχαναλυτή Ντιντιέ Ανζιέ το Εγώ-δέρμα. Το δέρμα που μας περιβάλλει, καθορίζει τα όρια, περιέχει, οργανώνει, όπως ακριβώς το Εγώ τείνει να περιβάλλει το ψυχικό όργανο, τον ψυχισμό μας δηλαδή. Το δέρμα που επίσης είναι το σημείο, ο τόπος των απτικών ανταλλαγών μεταξύ μητέρας-βρέφους αλλά και δυο ανθρώπινων υποκειμένων γενικότερα.

Για ποιο δέρμα μας μιλά η ταινία όμως; Ο κεντρικός ήρωας χειρουργός στο επάγγελμα, μετά από ένα φρικιαστικό και ολοσχερές κάψιμο της γυναίκας του σε ατύχημα με τον εραστή της(αλλά και αδερφό του)το οποίο κυριολεκτικά την μετέτρεψε σε τέρας, αναλαμβάνει να την επαναφέρει στην πρότερη μορφή της, διαδικασία που ανακόπτεται όταν μια μέρα η ίδια αντικρίζοντας το πρόσωπο της στο παράθυρο, συντρίβεται ψυχικά από το θέαμα και αυτοκτονεί. Την ίδια τύχη θα έχει και η κόρη του ζευγαριού λίγα χρόνια αργότερα, η οποία αφενός επιβαρημένη από το θάνατο της μητέρας, θύμα απόπειρας βιασμού αφετέρου από κάποιο νεαρό, αποδιοργανώνεται και αυτοκτονεί στην κλινική που νοσηλευόταν. Δύο θάνατοι μέσα σε λίγα χρόνια! Ο χειρουργός, όντας αδύναμος να πενθήσει και να επεξεργαστεί τις δυο απανωτές απώλειες, βρίσκει τον νεαρό που αποπειράθηκε να βιάσει την κόρη και τον υποβάλει σε διαφόρων ειδών βασανιστήρια, σε εγχείρηση αλλαγής φύλου και αφού τον καίει ολοκληρωτικά αναλαμβάνει να συνεχίσει την αποκατάσταση του δέρματος(αυτή που δεν ολοκλήρωσε με τη γυναίκα του) και σταδιακά τον μεταμορφώνει σε κάτι που είναι ακριβώς όμοιο με τη χαμένη του γυναίκα! Χρησιμοποιώντας προς αυτή την κατεύθυνση κάτι που είχε ήδη καταφέρει νωρίτερα, το να κατασκευάσει δηλαδή τεχνητό δέρμα.

Για ένα δέρμα φτιαχτό μας μιλάει η ταινία λοιπόν, κατασκευασμένο για να αναπαράγει αυτό που χάθηκε, όμοιο ακριβώς! Ο ήρωας επιλέγει αυτό τον τρόπο για να αποφύγει τη συντριβή που θα συνεπαγόταν για τον ίδιο η αποδοχή της απώλειας. Μετατρέπει μέσα από σωρεία σαδιστικών πρακτικών τον παρ ολίγον βιαστή της κόρης του, σε γυναίκα -στη γυναίκα του! Δεν θα προχωρήσω σε περαιτέρω σκέψεις για τη λανθάνουσα ομοφυλοφιλία του πρωταγωνιστή, θα αναφερθώ σε κάτι άλλο. Έχω την εντύπωση πως δεδομένης μιας στερεής και υγιούς ψυχικής οργάνωσης, μπορεί κανείς το αντικείμενο της επιθυμίας του και να το αγαπήσει και να το αποχωριστεί όταν αυτό χρειαστεί ή έλθουν έτσι τα πράγματα. Παθιασμένες συναισθηματικές καταστάσεις υπό μορφήν τύφλωσης από το πάθος, καταδεικνύουν περισσότερο ανυπαρξία ικανότητας να αγαπήσει και να αποχωριστεί κανείς παρά συναίσθημα με ποιότητα και βάθος. Κάτι πολύ συνηθισμένο στις ανώριμες προσωπικότητες δηλαδή, σε ανθρώπους που είχαν την ατυχία να μεγαλώσουν με ανώριμη μητέρα όπως ο πρωταγωνιστής της ταινίας…Μήπως τελικά η προσπάθειά του να ανακατασκευάσει τη γυναίκα του, σε ασυνείδητο επίπεδο είναι η προσπάθεια του να κατασκευάσει την καλή και εξιδανικευμένη μητέρα που δεν είχε ποτέ;