To bee or not to bee…

Δεν ξέρει πια ποιος είναι γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι πλέον κανείς.
Δεν ξέρει πια ποιος είναι γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι πλέον κανείς.

Από τη Φοίβη Λέκκα, Κοινωνική Ψυχολόγο
http://foivi-somethinglikehappiness.blogspot.gr/

Η «μέλισσα» που ανεβαίνει στο θέατρο Αγγέλων Βήμα σε σκηνοθεσία Αναστασίας Ρεβή είναι ένα έργο για την εξουσία όπου και όπως και αν αυτή εκφράζεται. Και για τον κίνδυνο να γίνει ο καθένας αυτό που εν δυνάμει είναι.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται στο Τόκυο. Ο Ido είναι ένας φιλήσυχος άνθρωπος με γυναίκα, γιο, σπίτι και δουλειά. Ένα βράδυ ο κακοποιός Ogoro δραπετεύοντας από τη φυλακή πιάνει ομήρους τη γυναίκα και το παιδί του Ido μέσα στο σπίτι τους και το αίτημα του είναι να δει τη δική του οικογένεια, τη γυναίκα του και το γιο του. Παρεμβαίνουν η μεν αστυνομία κυνηγώντας προαγωγή, τα δε media κυνηγώντας ακροαματικότητα. Όμως κανένας από τους δύο δε δίνει λύση. Αποδεικνύονται ανεπαρκείς.  Έτσι ο Ido αποφασίζει να πάρει ο ίδιος το νόμο στα χέρια του, πιάνοντας ομήρους τη γυναίκα και το παιδί του Ogoro μέσα στο σπίτι τους. Το αίτημα του είναι να ελευθερώσει ο Ogoro τη γυναίκα και το γιο του.

Η ιστορία αυτή ίσως μοιάζει-και είναι- ακραία. Δεν είναι σίγουρα μια καθημερινή ιστορία. Αλλά δυστυχώς καθρεφτίζει τη δυτική κοινωνία και το πού μπορεί να ωθήσει τον άνθρωπο. Φορώντας το προσωπείο των διαφόρων μορφών εξουσίας, έμμεσα ή άμεσα εκβιάζει το άτομο, αφαιρεί τα κεκτημένα του, δοκιμάζει τις αντοχές του, απειλεί την ελευθερία του και το οδηγεί στην τρέλα και στα άκρα. Μια κοινωνία που έχει σε ημερήσια διάταξη τις παράπλευρες απώλειες. Ο άνθρωπος έχει την επιλογή να συνεχίσει να είναι θύμα ή να σηκώσει κεφάλι. Όταν νιώσει στο πετσί του τη σκληρή πραγματικότητα – ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται επί της ουσίας και όλοι κοιτάζουν τη βολή και τα προσωπικά τους συμφέροντα- παίρνει την κατάσταση στα χέρια του. Και έτσι, με την εξουσία αγκαλιά, αποποιείται τον ρόλο του θύματος θεωρώντας πως το κουστούμι του θύτη του κουμπώνει καλύτερα. Η εξουσία όμως του να ορίζει κανείς τον εαυτό του, του δίνει αυτόματα και την ελευθερία να τη διαχειριστεί όπως νομίζει. Έτσι αυτή η ελευθερία πολύ εύκολα γίνεται απληστία και ασυδοσία. Όπως άλλωστε συμβαίνει συνήθως με την ανεξέλεγκτη και άνευ όρων ελευθερία.

Η εξουσία στα χέρια του ατόμου γίνεται το όπλο του προκειμένου ασυνείδητα να πληρώσει με το ίδιο νόμισμα τους εκπροσώπους της. Αλλά πλέον δε μπορεί να περιοριστεί στο να υπερασπιστεί τον εαυτό του και τα κεκτημένα του. Έχει περάσει τη λεπτή γραμμή. Δεν έχει να κρατηθεί από πουθενά και άρα δεν τον νοιάζει τίποτα. Έτσι η εξουσία ταυτίζεται με τυφλή βία και μίσος. Ένα μίσος που μάλλον κοιμόταν περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να ξυπνήσει. Δεν του φτάνει να εμποδίσει το κακό, πρέπει και να το προκαλέσει. Και το κάνει παίζοντας το ρόλο του «τιμωρού και εξυγιαντή των πάντων».

Χτυπά τους άλλους με τα όπλα που οι ίδιοι του δώσανε. Μόνο που δεν καταλαβαίνει πως τον εαυτό του είναι που χτυπάει, εφόσον κάνει στους άλλους αυτό που δε θα ήθελε ποτέ να του κάνουν, αυτό που προσπαθεί να αποφύγει. Έχει κάτι το μεθυστικό αυτή η (ψευδ)αίσθηση ελευθερίας και παντοδυναμίας. Κάνει τον άνθρωπο να βρίσκει ηδονή και ικανοποίηση μέσα στη νοσηρότητα και τον εγκλωβίζει σε ένα φαύλο κύκλο χωρίς δυνατότητα διαφυγής. Έτσι η σύγχρονη κοινωνία που τρέφεται από τη νοσηρότητα σε όλες τις εκφάνσεις της, έχει πλέον πετύχει το στόχο της. Που δεν είναι άλλος από το να απανθρωποποιήσει τα μέλη της.

Το άτομο ενώ νομίζει ότι έχει τον έλεγχο, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά πιόνι. Μέσα σ’αυτή την ιλιγγιώδη ταχύτητα φτάνει στο τέλος να ξεχνά αυτά για τα οποία παλεύει. Η πάλη είναι με τον εαυτό του. Δεν ξέρει πια ποιος είναι γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι πλέον κανείς. Ο ανθρώπινος παράγοντας έχει εξαλειφθεί εντελώς και ο άνθρωπος δε διαφέρει σε τίποτα από ένα κτήνος. Κι εκεί είναι που παρανοεί. Όταν δεν αναγνωρίζει πια το χέρι που κρατάει το μαχαίρι, η μόνη λύση είναι να το στρέψει στον εαυτό του. Έτσι με το αίμα του ταϊζει μια κοινωνία που μόνο με αυτό ξεδιψάει. Και όταν αυτό σταματήσει να τρέχει, η κοινωνία δε χάνει χρόνο, αναζητά το επόμενο θύμα. Διψά για φρέσκο αίμα.

Και μέσα σε όλα αυτά μία μέλισσα. Δε μπορεί να μιλήσει, μόνο ζουζουνίζει. Υπενθυμίζοντας πως κάτι υγιές υπήρχε εκεί πριν την αρρώστια. Ο μόνος ζωντανός οργανισμός σε ένα περιβάλλον σήψης και θανάτου. Μια μέλισσα που έχει κεντρί. Αλλά έχει και φτερά.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Συγγραφέας:
Hideki Noda

Μετάφραση: Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου

 Σκηνοθεσία: Αναστασία Ρεβή

Σκηνικά: Εύα Κωνσταντινίδου

Κοστούμια: Ευαγγελία Γρηγοριάδου

Φωτισμοί: Γιάννης Κατσαρής

Παίζουν: Αλμπέρτο Φάις, Αντιγόνη Δρακουλάκη, Αργύρης Γκαγκάνης, Αλέξανδρος Αμερικάνος

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Ημερομηνίες: Μέχρι 22 Ιουνίου 2013
Ημέρες:  Τετάρτη-Σάββατο
Ώρα έναρξης: Τετάρτη & Σάββατο στις 18:00
Πέμπτη & Παρασκευή στις 20:00

Χώρος: Αγγέλων Βήμα
Διεύθυνση: Σατωβριάνδου 36
Τηλέφωνο κρατήσεων: 210 5242211-13

Τιμή εισιτήριου: 10 ευρώ

Διάρκεια: 70’