Γράφει η Ελένη Κοφτερού
Το πρωί βιαζόταν τόσο πολύ, τα παιδιά της γκρίνιαζαν απ’ την ώρα που τα ξύπνησε, άσε που το σχολικό ήρθε λίγο νωρίτερα κορνάροντας ενοχλητικά. Όταν έφτασε στην τράπεζα κι έβγαλε το παλτό, ανακάλυψε, – ανακάλυψη που συνοδεύτηκε από απόγνωση- τη λειψή περιβολή της. Είχε ξεχάσει να φορέσει τη φούστα της. Θέλησε να δουλέψει με το παλτό, αλλά δεν πήρε την άδεια απ’ τον νεαρό προϊστάμενό της κι έτσι έριξε ένα σάλι πάνω στα ντυμένα μόνο με σφιχτό νάιλον καλσόν πόδια της, που βρήκε κρεμασμένο στον καλόγερο. Ο προϊστάμενος φαντασιωνόταν τα θαυμάσια μακριά πόδια της σε διάφορες στάσεις προκαλώντας σοβαρό μπλοκάρισμα στον υπολογιστή του.
Η γυναίκα επί έξι ώρες μετρούσε, έδινε και έπαιρνε χρήματα νιώθοντας γυμνή και ντροπιασμένη. Γύρω στις δυο ήρθε μια γλυκύτατη γριά να τσεκάρει αν είχε μπει το επίδομα πρόνοιας στο βιβλιάριό της. Το υπόλοιπο ήταν μηδενικό και η γυναίκα είδε στον υπολογιστή μια κόκκινη ένδειξη: “Δεν είναι πλέον δικαιούχος επιδόματος” . Επέστρεψε ευγενικά το βιβλιάριο στην ηλικιωμένη κι αφού εκείνη απομακρύνθηκε με σκυφτό το κεφάλι, τράβηξε το φιμέ τζαμάκι του γκισέ για να κλείσει το παράθυρο επικοινωνίας με το κοινό. Σηκώθηκε ρίχνοντας το σάλι μπροστά στα χωρίς φούστα πόδια της το οποίο διαμαρτυρήθηκε μ’ ένα ανεπαίσθητο ξερό θρόισμα. Το πάτησε με τις μπότες της και προχώρησε προς τον προϊστάμενο με γρήγορες αποφασιστικές κινήσεις. Όταν έφτασε, έβγαλε μπρος στα έκπληκτα μάτια του, πρώτα τη μάλλινη ζιβάγκο της, έπειτα το σουτιέν κι ύστερα τις μπότες και το καλσόν, φωνάζοντας υστερικά με υποβολέα έναν από ώρα δημιουργημένο λυγμό:
« Κοίταξέ με! τα στήθη μου είναι άχρηστα αφού δεν μπορούν να ταΐσουν αυτή τη γυναίκα και τα θολά σου μάτια είναι ποντίκια που της τρώνε το πρόσωπο!!» φώναζε και κουνούσε τα μακριά χέρια της, παρασύροντας και τα καλοσχηματισμένα στήθη σε μια ταλάντωση. Φώναζε και έκλαιγε τραβούσε τα μαλλιά της κι η γύμνια της έλαμπε στη σκοτεινή τράπεζα όπως κοκκίνισμα ντροπής.
Πριν προλάβει να λιποθυμήσει ήρθε ο νεαρός υπεύθυνος ασφαλείας ο οποίος ερεθίστηκε αντικρίζοντας τα βρεγμένα απ’ τα δάκρυα στήθη της. Ωστόσο αυτό καθόλου δεν τον εμπόδισε να την ακινητοποιήσει με μια επαγγελματική κίνηση και να της δέσει σφιχτά τα χέρια πίσω απ’ την πλάτη μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο που είχε νωρίτερα καλέσει μια ηλικιωμένη συνάδελφός της.
