Love is a many splendored thing*

Μπορεί και να μένει άπιαστη τελικά η ευτυχία, ποιος ξέρει...
Μπορεί και να μένει άπιαστη τελικά η ευτυχία, ποιος ξέρει…

Από τη Φοίβη Λέκκα, Κοινωνική Ψυχολόγο

Το «Γιοι και Κόρες: μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας» της Εταιρείας Θεάτρου Sforaris που ανεβαίνει στο θέατρο του Νέου Κόσμου είναι μια εξαιρετικά πρωτότυπη παράσταση, πρωτόγνωρη για τα ελληνικά θεατρικά πράγματα. Ο θεατής παρακολουθεί δραματοποιημένο υλικό από 85 συνεντεύξεις που πήραν πέντε νέοι ηθοποιοί από νέους του παρελθόντος, παππούδες και γιαγιάδες δηλαδή, από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο, στους οποίους ζητήθηκε να θυμηθούν την ξεχωριστή ιστορία που σημάδεψε τη ζωή τους.  Επελέγησαν και αναβιώνουν στη σκηνή εκείνες οι προσωπικές ιστορίες που διαδραματίστηκαν παράλληλα με γνωστά ιστορικά γεγονότα.

Ενώ η παράσταση θα μπορούσε εύκολα να πέσει στην παγίδα μιας γραφικής εξιστόρησης και εξιδανίκευσης του παρελθόντος –που συνηθίζεται αρκετά- όχι μόνο ξεφεύγει από αυτό, αλλά και εστιάζει συνειδητά στον ανθρώπινο παράγοντα. Και εκεί είναι που βρίσκει κάποιος αναπάντεχες συνδέσεις με το σήμερα. Η παράσταση μέσα από την ιδιαίτερα ευρηματική και ευφάνταστη σκηνοθεσία καταφέρνει να μη γίνεται μελό και την ίδια στιγμή κλείνει το μάτι, αφού διαθέτει μεγάλες δόσεις χιούμορ και κάνει το θεατή να γελάσει με την καρδιά του. Έχει μια έντονη ελληνικότητα, αποφεύγοντας το φολκλόρ και την εύκολη συγκίνηση. Παρ’όλα αυτά έχει τη δύναμη να συγκινήσει ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών και βιωμάτων. Ακριβώς γιατί είναι τόσο αυθεντική και ανεπιτήδευτη.

Παρακολουθώντας την, είναι σοκαριστική και μαζί συγκινητική η συνειδητοποίηση πως οι άνθρωποι είναι παντού και πάντα ίδιοι. Κι ας αλλάζει το χρονικό πλαίσιο και οι συνθήκες. Οι ανθρώπινες συμπεριφορές δεν αλλάζουν. Πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν άνθρωποι ικανοί για το καλύτερο αλλά και για το χειρότερο. Άνθρωποι που αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων, πληγώνουν, προδίδουν και εξαπατούν. Αλλά και άνθρωποι που μπορούν και αγαπούν αληθινά, βοηθούν, νοιάζονται και αλλάζουν τη ζωή κάποιων άλλων προς το καλύτερο. Περπατούσαν  τότε στο δρόμο, περπατούν και τώρα. Αλλά, όταν πέφτει κάποιος πάνω τους με τη δύναμη και τη φόρα του έρωτα, δυστυχώς δε μπορεί να τους ξεχωρίσει. Γιατί ο έρωτας έχει πάντα την ίδια ένταση, προκαλεί τα ίδια συναισθήματα και οι άνθρωποι υπό την επήρεια του υποκύπτουν στα ίδια λάθη και έχουν τις ίδιες αδυναμίες.

Το «Παλιά υπήρχε αληθινή αγάπη» έχει περάσει ανεπιστρεπτί και η αλήθεια που βγαίνει μέσα από τις ιστορίες του παρελθόντος ευτυχώς σπάει τέτοιου είδους κλισέ. Δε μπορεί κάποιος να παραβλέψει πως οι περασμένες δεκαετίες υπήρξαν δεκαετίες καταπίεσης και στερήσεων, κοινωνικής υποκρισίας και ταμπού. Όπως δε μπορεί να παραβλέψει πως και στην εποχή που διανύουμε αναβιώνουν δυστυχώς πολλά από αυτά με άλλο τρόπο, κάποιες φορές συγκαλυμμένο, άλλες πάλι όχι. Οπότε η εξιδανίκευση είτε του παρόντος είτε του παρελθόντος δεν αποτελεί παρά επιπόλαιη γενίκευση. Και κυρίως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Δυσκολίες υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα. Αυτό που κάνει τους ανθρώπους να τις ξεπερνούν και βοηθά την καθημερινότητα να πάει παρακάτω είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, ίδιες και απαράλλαχτες μες στα χρόνια.

Το αν θα βρει κάποιος έναν άνθρωπο να τον αγαπήσει πραγματικά γι’αυτό που είναι δεν είναι θέμα εποχής. Η αγάπη-με όλες τις δυσκολίες της-είναι που τελικά μένει στα χρόνια. Ίσως το μόνο που σημαδεύει τόσο πολύ όλους ανεξαιρέτως, τους κάνει να αντέχουν ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες και καθορίζει το πού τελικά θα τους βγάλει ο δρόμος. Καθόλου τυχαία, είναι το πρώτο που ανασύρουν στη μνήμη τους από τη ζωή τους, όταν αυτή είναι πια στο τέλος της.

Και η ευτυχία πού είναι μέσα σε όλα αυτά; Κάποιος ίσως την ακουμπάει ανεπαίσθητα για λίγο, άλλος ίσως τη ζει για κάποιες στιγμές, ένας άλλος ίσως ακόμα στα 80 του την ψάχνει. Για τον καθένα σίγουρα σημαίνει κάτι διαφορετικό. Για όλους όμως η ευτυχία ορίζεται μέσα από τον άλλον, είναι αυτό που δύο άνθρωποι χτίζουν μαζί. Στην εικόνα της ευτυχίας είναι πάντα δύο, ποτέ κανένας μόνος. Μάλλον ευτυχία είναι τελικά να αγαπάει και να αγαπιέται κάποιος την ίδια στιγμή. Κι αυτό –αν και ζητούμενο- μόνο εύκολο δεν είναι. Μπορεί και να μένει άπιαστη τελικά η ευτυχία, ποιος ξέρει. Οι άνθρωποι όμως δε θα σταματήσουν ποτέ να πιστεύουν σ’αυτήν και να την επιδιώκουν με κάθε τρόπο σε κάθε εποχή. Άσχετα αν αυτή έρθει ή όχι. Αυτοί πάντως θα την αναζητούν.

 

*Τίτλος του ομώνυμου τραγουδιού σε μουσική Sammy Fain και στίχους Paul Francis Webster.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Κείμενο – Σκηνοθεσία

Γιάννης Καλαβριανός
Σκηνικά – Κοστούμια
Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα, Ράνια Υφαντίδου
Μουσική
Χρύσανθος Χριστοδούλου
Τραγούδι
Γιώργος Γλάστρας, Χριστίνα Μαξούρη
Φωτισμοί
Τάσος Παλαιορούτας
Επιμέλεια κίνησης
Αλεξία Μπεζίκη

Παίζουν οι ηθοποιοί
Γιώργος Γλάστρας, Άννα Ελεφάντη, Αλεξία Μπεζίκη, Γιώργος Παπαπαύλου,
σε διπλή διανομή η Μαρία Κοσκινά και η Στέφη Πουλοπούλου
Ημερομηνίες
από 7.10.2013
μέχρι 8.4.2014

Παραστάσεις
Δευτέρα, Τρίτη 21:15
Χώρος
Θέατρο του Νέου Κόσμου-ΠΑΝΩ ΧΩΡΟΣ
(Κεντρική Σκηνή)
Αντισθένους 7 & Θαρύπου, Αθήνα
(Απέναντι από το κτίριο του ΦΙΞ από την πλευρά της Καλλιρρόης)

Τηλέφωνο: 210 9212900

Τιμές εισιτηρίων

Γενική είσοδος 12€
Ανέργων 10€