Γράφει η Ελένη Κοφτερού
Πολλά βράδια κάθομαι στον υπολογιστή κι ανοίγω ένα κενό έγγραφο word για να ξεκινήσω τη θεραπεία μου με λέξεις…
Οι λέξεις είναι καραμέλες γλυκές του πόνου, της ανίας της μοναξιάς. Μαξιλαράκια ανατομικά της κούρασης και φακελάκια καφέ ή τσαγιού τονωτικά που τα βουτώ στης οθόνης το αχνιστό νερό… Όταν δεν ξέρω τι να γράψω, παίζω μαζί τους, κάνω αναγραμματισμούς, ερωτοτροπώ με συνώνυμα ή αντίθετα… Κάποτε ξεκινώ μια φράση, μια ιστορία με αφορμή μια μόνο λέξη που άλλοτε την τελειώνω κι άλλοτε μένει εκεί, μόνη της, λειψή, χωρίς αρχή και τέλος, έτσι μόνο για να προσφέρει καταφύγιο στην αρχική λέξη…
Ένα απ’ αυτά τα βράδια, συνέβη κάτι μοναδικό, κάτι παράδοξο αλλά απίστευτα παραμυθένιο..Είδα με γουρλωμένα μάτια να δραπετεύουν απ’ της οθόνης το γυάλινο φράγμα μερικές οξείες, και κάποια από χρόνια φυλακισμένα κόμματα χοροπηδώντας βγήκαν για ν’ αντικρίσουν το φως των αστεριών. Κι ύστερα σε παράταξη, λες κι ήταν χορογραφημένες το έσκασαν οι πιο τολμηρές τελείες γιατί δεν άντεχαν το τέλος κάθε πρότασης και κυρίως της ιστορίας το τέλος.
Κάποτε, ενώ έγραφα τις σκόρπιες σκέψεις μου μετά από μια δύσκολη μέρα, ξαφνικά και χωρίς καμιά προειδοποίηση, χωρίς κανένα σημάδι, ούτε καν υποψία για ιό ή δυσλειτουργία του υπολογιστή, ξέφυγε απότομα έξω απ’ την οθόνη το γράμμα μ και γρήγορα ακολούθησαν κι άλλα γράμματα, τόσο γρήγορα που αιφνιδιάστηκα και δεν πρόλαβα να ξεχωρίσω το πρόσωπό τους, τις καμπύλες ή τις ουρίτσες τους… Πετούσαν στο δωμάτιο σαν πεταλούδες ερωτευμένες με λουλούδι, με φωτιά ή με άλλες πεταλούδες.. Το πέταγμά τους με παρέλυσε από χαρά και δε μπορούσα να κουνηθώ. Μόνο ν’ ακολουθώ με τα μάτια μου αυτό το μοναδικό χορό των γραμμάτων και ν’ απλώνω αδέξια τα χέρια κάνοντας αποτυχημένες και γελοίες κινήσεις μήπως καταφέρω να πιάσω έστω κι ένα γραμματάκι στο χέρι μου… να νοιώσω για λίγο τη δύναμή του, να το χαϊδέψω και μετά να τ’ αφήσω ελεύθερο….
Ήμουν τόσο συνεπαρμένη που άργησα κάπως να καταλάβω, ότι το μ πήρε απ’ το χέρι το α κι εκείνο με μια γρήγορη κίνηση αγκάλιασε το γ, το γ πλησίασε με τρυφερότητα το ε, αυτό βιάστηκε να φιλήσει το ι και το ι έτσι ισχνό και μικρούλι κόλλησε στο δεύτερο α.
Για δευτερόλεπτα -κι είμαι ευτυχισμένη για αυτό- είδα τη λέξη “μαγεία” να αιωρείται γεμίζοντας τον αέρα του δωματίου μ’ ένα θεσπέσιο κόκκινο φως όπως αυτό που αναδύεται απ’ το κρυστάλλινο ποτήρι γεμάτο με κρασί κόκκινο.
Πριν προλάβω να ουρλιάξω από χαρά, η “μαγεία” πέταξε απ’ το ανοιχτό παράθυρο… Έτρεξα προς το άνοιγμα της νύχτας και είδα με τα μάτια μου τη λέξη ν’ ανεβαίνει με χορευτικές κινήσεις προς τον ουρανό και μπορώ να ορκιστώ ότι αξιώθηκα να δω τη “μαγεία” ν’ αναβοσβήνει για δευτερόλεπτα ανάμεσα στ’ αραιά σύννεφα, πριν γίνει αστέρι λαμπερό λίγο όμως πιο κοκκινωπό απ’ τ’ άλλα…
κι από τότε μου φαίνονται λίγο πιο φωτεινές και λίγο πιο κόκκινες κι όλες οι άλλες λέξεις:
λέξεις γλυκές
λέξεις σκληρές
λέξεις λυγμοί
λέξεις πληγές
λέξεις χαμόγελα
λέξεις καρφιά και πρόκες
και της ελευθερίας οξυγόνο
λέξεις φιλιά
και τρυφερά αγγίγματα
λέξεις κελάηδημα εξωτικών πουλιών
λέξεις μπουκιές του φεγγαριού
λέξεις κλάμα βουβό
λέξεις έρωτα πανάρχαιου
και πάθους που τις ψάχνει
λέξεις του Αλτ και του χαμού
σφαίρες φονικές στο σώμα αθώου αγοριού από το στόμα αμετανόητων δολοφόνων
λέξεις που δεν ειπώθηκαν κι οι άλλες που την ανάσα τους μετάνιωσαν
λέξεις ματιές
λέξεις σιωπές
λέξεις φωτιές
λέξεις προσχήματα
λέξεις προσευχές
λέξεις καραβάκια μικρά από τις αρτηρίες στην καρδιά μας
ακούραστα ταξίδια
κι άλλες που μόνο στη χλόη των ονείρων ζουν
λέξεις μικροί αχινοί σε κόμπους του λαιμού μας σφηνωμένες
λέξεις δοξαστικές και άλλες της ταπείνωσης
λέξεις καπνοί τσιγάρων
λέξεις αστέρια που σε ποιήματα φεγγοβολούν
κι οι άλλες οι κρυμμένες
που δεν έχουμε βρει ακόμη…
________________________________________
Η Ελένη Κοφτερού γεννήθηκε στην Αριδαία Πέλλας. Μεγάλωσε και σπούδασε στη Θεσσαλονίκη, ενώ τώρα ζει και εργάζεται στην Καλαμάτα. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί στο διαδίκτυο καθώς και στο ηλεκτρονικό περιοδικό “Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας”. Την περυσινή χρονιά συμμετείχε με το διήγημά της «Η Αποκλειστική» στην ηλεκτρονική συλλογή διηγημάτων: «Δήγμα Γραφής» -Μια ντουζίνα και τρία διηγήματα. Το κείμενό της Λέξεις…(Σαν Παραμύθι) δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο ONE:STORY.
