Κάθε μέρα κύριε Γκρην…

Αυτές οι απρόσμενες και παράδοξες συναντήσεις είναι που κάνουν τη ζωή πιο υποφερτή.
Αυτές οι απρόσμενες και παράδοξες συναντήσεις είναι που κάνουν τη ζωή πιο υποφερτή.

Από τη Φοίβη Λέκκα, Κοινωνική Ψυχολόγο
http://foivi-somethinglikehappiness.blogspot.gr/

Στη ζωή υπάρχουν σχέσεις που εξηγούνται με τους κανόνες της ίδιας της φύσης ή των αναγκών, όπως αυτές τις έχει ορίσει η κοινωνία. Σχέσεις λίγο πολύ αναμενόμενες. Όμως υπάρχουν και εκείνες οι σχέσεις που έρχονται χωρίς να τις περιμένει κανείς. Και δεν είναι καθόλου προφανείς. Για μια τέτοια σχέση μιλάει ο Τζεφ Μπάρον στο έργο του «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην» σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαλακόπουλου.

Όταν ο νεαρός  Ρος χτυπούσε για πρώτη φορά το κουδούνι του ηλικιωμένου κύριου Γκρην εκείνο το βράδυ της Πέμπτης τίποτα δεν προμήνυε πως οι δυο τους θα έβρισκαν κάτι κοινό. Και τελικά το κοινό τους ήταν το τελευταίο πράγμα που θα σκέφτονταν ποτέ να αναζητήσουν ο ένας στον άλλον: η ανάγκη τους για επαφή. Σε πολλά πράγματα δε συμφωνούσαν. Και η απόσταση δεν ήταν μόνο ηλικιακή. Ήταν και απόσταση στα πιστεύω και στις επιλογές τους. Κατάφεραν όμως να μάθουν να ακούν ο ένας τον άλλον κι ας μη μπορούσαν πάντα να καταλάβουν. Ίσως έχει και μεγαλύτερη αξία έτσι. Να αποδέχεσαι κάποιον όχι επειδή εσύ τον καταλαβαίνεις ενώ όλοι οι άλλοι όχι. Να τον αποδέχεσαι, ακόμα κι αν δεν τον καταλαβαίνεις, ακόμα κι αν διαφωνείς ή αν αυτό που πρεσβεύει, σου είναι τελείως ξένο. Ο Ρος μπόρεσε να δει πίσω από την απομόνωση και τις ιδιοτροπίες του κύριου Γκρην και να του δώσει με τον τρόπο του όλη την αγάπη που στερήθηκε από δικά του λάθη. Κι ο ίδιος βρήκε σε αυτόν την κατανόηση και την αποδοχή που τόσο είχε ανάγκη. Έτσι ο ένας μπήκε στη ζωή του άλλου και την άλλαξε. Και μαζί άλλαξε κι αυτός.

Αυτές οι απρόσμενες και παράδοξες συναντήσεις είναι που κάνουν τη ζωή πιο υποφερτή. Της δίνουν την ανάσα που χρειάζεται. Πάντα θα υπάρχει κάποιος που μπορεί να μας καταλάβει. Κι ας μην είναι αυτός που θέλαμε, περιμέναμε, είχαμε φανταστεί ή είχαν φανταστεί οι άλλοι για εμάς. Δεν έχει σημασία που δε θα μπορούν να καταλάβουν. Μπορούμε εμείς κι αυτό μετράει. Δεν έχει σημασία από πού έρχεται η αγάπη και η αποδοχή. Σημασία έχει ότι έρχεται κι εμείς πρέπει να είμαστε εκεί. Έτοιμοι να τη δεχτούμε πέρα από τους φόβους και τις άμυνες που υψώνουν τοίχο. Για να μπορέσουμε να αγαπήσουμε και να αποδεχτούμε κι εμείς. Όχι μόνο τους άλλους αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό. Και μόνο μέσα από το άνοιγμα στον Άλλο κάτι τέτοιο γίνεται εφικτό. Είναι η συγκρότηση του εαυτού, για την οποία είχε κάνει λόγο ο Γάλλος φιλόσοφος Paul Ricoeur, η οποία επιτυγχάνεται μέσα από την κριτική συνάντηση με τη ριζική ετερότητα του άλλου.

Είναι αισιόδοξο να ξέρουμε πως αυτό που ψάχνουμε μπορεί τελικά να το βρούμε σε σχέσεις και ανθρώπους που ποτέ δε θα το αναζητούσαμε. Αρκεί να είμαστε ανοιχτοί και διαθέσιμοι. Σε μια εποχή που έχει σημαία της τον ατομισμό, το να στραφούμε στον άλλον είναι που χρειαζόμαστε περισσότερο. Έτσι θα αρχίσουμε ίσως να ακούμε αντί να μιλάμε μόνο, να δίνουμε αντί μόνο να παίρνουμε, να συνειδητοποιούμε ότι και άλλοι είναι μόνοι όπως εμείς. Μόνο έτσι ανοίγει η πόρτα στον απρόσκλητο επισκέπτη. Κάθε μέρα κύριε Γκρην…

 

Συντελεστές:
Συγγραφέας: Τζεφ Μπάρον
Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία: Γιώργος Μιχαλακόπουλος
Σκηνικά- κοστούμια: Απόστολος Βέττας
Φωτισμοί: Νίκος Καβουκίδης

Παίζουν: Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Τάσος Ιορδανίδης

Παραγωγή: Τάσος Ιορδανίδης

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: 

Ημερομηνίες:8 Μαϊου – 2 Ιουνίου
Ημέρες: Τετάρτη-Κυριακή
Ώρα έναρξης: Τετάρτη & Κυριακή στις 20:00, Πέμπτη-Σάββατο στις 21:15

Χώρος: Θέατρο Αθήναιον
Διεύθυνση: 
Βασ. Όλγας 35, Θεσσαλονίκη
Τηλέφωνο κρατήσεων:
2310832060

Τιμή εισιτήριου: Γενική Είσοδος: 18 ευρώ 
Μειωμένο (φοιτητικό – ανέργων): 14 ευρώ
Ομαδικό: 12 ευρώ

 Διάρκεια: 100΄(με διάλειμμα)

Την επόμενη χρονιά η παράσταση πρόκειται να επαναληφθεί στην Αθήνα.