Κάνοντας τον κροκόδειλο να γελάσει

kanontas ton krokodeilo na gelaseiΣυγγραφέας: Ντιάνα Νασιοπούλου – Παπαγεωργίου

‘’..Δε σου γυρεύω να με βοηθήσεις να περάσω το ποτάμι. Να με βοηθήσεις να σκεφτώ ότι μπορώ να προσπαθήσω να το διασχίσω σου γυρεύω..’’

Από την εποχή του μεσοπολέμου, αλλά και μετά, πολλά ήταν τα κορίτσια που όταν οι συνομήλικές τους έπαιζαν με κούκλες ή πήγαιναν σχολείο, υποχρεώνονταν από τις οικογένειές τους να ξενιτευτούν για να εργαστούν σε άγνωστα σπίτια.

Η Μαρία, παιδί πολυμελούς οικογένειας αναγκάζεται στα εννιά της χρόνια να πάει να ξενοδουλέψει με αμφίβολο οικονομικό αντίκρυσμα και χωρίς να της έχει πει κανίς τι θα μπορούσε ν΄ αντιμετωπίσει στα ξένια χέρια. Στο βιβλίο αυτό αφηγείται την ιστορία της, ενώ ο γιος της ο Φαίδωνας προσπαθεί να ξεμπερδέψει τα κουβάρια της ψυχής της που μοιραία είναι μπλεγμένα με τα νοήματα της δικής του. Δίπλα τους η Ηλέκτρα κι ο Περικλής, με παράλληλους αγώνες, πόνο και προσπάθειες.

Βοηθείστε τους να βγουν στην επιφάνεια και να ζήσουν, ψαρεύοντας τα μηνύματα που εκπέμπουν και χρησιμοποιώντας τα για εσάς τους ίδιους και για όσους εγκλωβισμένους, θλιμμένους και απογοητευμένους κροκόδειλους τυχόν γνωρίζετε ή ίσως συναντήσετε στη ζωή σας…

Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα που θίγει σημαντικά θέματα όπως της παιδικής εργασίας και της αντιμετώπισης των ψυχικά ασθενών από τους οικείους τους.

 

***

 Ένα βιβλίο σαν το “Κάνοντας τον Κροκόδειλο να γελάσει”, που συμφιλιώνει, με απαρχή τον τίτλο του, το “θετικό” με το “αρνητικό” (έννοιες κοινωνικά κατασκευασμένες, ίσως) δεν μπορεί παρά να είναι σημαντικό και επίκαιρο.

 

 

Περιβαλλόμαστε από διχοτομημένες έννοιες. Διχάζουμε τις αρχετυπικά ενωμένες έννοιες: Αλήθεια Ψέματα. Καλός/Κακός. Μετανάστης/Μη μετανάστης. Υγιής/Ασθενής. Διχάζουμε, μήπως μπορέσουμε να τις ξεκλειδώσουμε, μήπως αποφευχθεί oφόβος με Φ κεφαλαίο, όπως αναφέρεται και στο βιβλίο, η απειλή που την ξυπνά μέσα μας ο ασταθής κόσμος απέναντί μας.

 

 

‘’..Δε σου γυρεύω να με βοηθήσεις να περάσω το ποτάμι. Να με βοηθήσεις να σκεφτώ ότι μπορώ να προσπαθήσω να το διασχίσω σου γυρεύω..’’

 

 

Η συγγραφέας μας παίρνει από το χέρι για να κάνουμε μια βουτιά, με ανοιχτά μάτια και ποτισμένη με πικρό χιούμορ, στο ποτάμι του ψυχισμού της Μαρίας και του μικρού γιου της, Φαίδωνα. Τα θέματα της παιδικής εργασίας και πιο μετά της παιδικής κακοποίησης και της ψυχικής υγείας, γίνονται η άκρη μόνο του νήματος που συνδέει τη Μαρία με την όχθη του ποταμού και το γιο της με την αλήθεια της .

 

Ένας μικρός άνθρωπος, στο ξεκίνημά της, η ηρωίδα, που γεννήθηκε παιδί και διατήρησε την ευαισθησία της και την επιθυμία της να κολυμπήσει, αν και της απέδωσαν, από μικρή, μία βιαστικά φορεμένη ενήλικη ταυτότητα.

 

Ο αναγνώστης γίνεται κι εκείνος με τη σειρά του παιδί, ανήλικος, ενήλικος, γονιός, για να συντροφεύσει αυτή τη βουτιά σε σκοτεινά νερά. Ζει με το δέρμα του τις εναλλαγές της θερμοκρασίας και της υφής του νερού. Άλλοτε το νερό βράζει, άλλοτε είναι παγωμένο. Άλλοτε τα μόρια του νερού βγάζουν αγκάθια και λεπίδες, άλλοτε χαϊδεύουν με αβέβαιες προθέσεις. Η ανθρώπινη φύση της Μαρίας επικρατεί, αφού μετά το -αρκετές φορές- εφιαλτικό κολύμπι, γεννιέται ξανά ένα ενήλικο παιδί. Στο βυθό συναντά τον πληγωμένο Κροκόδειλο.

 

Και ο Φαίδων πού είναι; Στην κοιλιά του Κροκόδειλου, που σε μία δίνη της Μαρίας, εκείνη τον άφησε να γίνει μια μπουκιά. Εκεί, απροσδόκητα προστατευμένος, ο Φαίδων υφαίνει το δικό του σύμπαν. Η Μαρία τον ελευθερώνει με ποιήματα. του χαμογελά και τον αφήνει ελεύθερο να κολυμπήσει μαζί της. Μέσα στα ίδια νερά, διασταυρώνονται οι τύχες της Ηλέκτρας με τον Περικλή, που κρατάνε “αρκετά καλούς”καθρέφτες. 

 

Το φως που λούζει αυτή τη βουτιά ζεσταίνει τον αναγνώστη και τον κάνει να μεταμορφώνει ο,τι μέχρι τώρα φαινόταν ως ενυδρείο σε ένα ποτάμι ενήλικης παιδικότητας. Και, παραφράζοντας μία από τις τελευταίες φράσεις του βιβλίου “Αυτή τη φορά, καταφέρνει να ξεκινήσει, με την υπόσχεση να κρατήσει, τουλάχιστον, τα μάτια του ανοιχτά”.

 

Εύη Αβδελίδου, Σχολική Ψυχολόγος

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Εκδόσεις: Πολύτροπον
Έτος έκδοσης: 2013
Αρ. Σελίδων: 303
Τιμή: 13 ευρώ