Γράφει η Αντωνία Παυλάκου *
Το μυθιστόρημα χαρακτηρίστηκε αντισυμβατικό κι ο ήρωάς του το ίδιο. Με φιλολογικούς όρους είπαν. Οι εκδότες δεν το είχαν προκρίνει. Μάλιστα εκείνη η υπεύθυνη ενός περιώνυμου εκδοτικού είπε ότι δεν θ’ αρέσει στις γυναίκες.
Ο ήρωας – ο αντισυμβατικός – τις «θάβει» είπε. Δεν μπόρεσε ωστόσο αυτή η κοντόθωρα έμπειρη να δει πόσες γυναίκες θα’ παιρναν την εκδίκησή τους νιώθοντας ότι βασανίζουν αυτόν τον καλοκάγαθο, αυτόν τον αντισυμβατικό ήρωα που τις «έθαψε» εν τέλει με επιτυχία μεγάλου κιόλας λογοτεχνικού βραβείου. Κάποια άλλη βέβαια εκδότρια που τρύπωσε την αναγνωστική ματιά της στην ουσία του κομπλεξικού αντισυμβατικού και της πανέξυπνης κάθε φορά – κατά τη γνώμη του – femme fatale το χάρισε στο κοινό και το έφτασε μέχρι βραβείο.
Καθώς άκουγε τα σχόλια της παρουσίασης η Νέλλη σκεφτόταν ότι ο συγγραφέας πράγματι είχε δουλέψει σε έδαφος παρθένο. Με τέτοιο τύπο, ενώ ήταν συχνός, μάλλον κανείς ως τώρα δεν είχε ασχοληθεί λογοτεχνικά. Τουλάχιστον όπως τον στόλισαν, στην παρουσίαση.
Πρωτότυπος λοιπόν για τα λογοτεχνικά πράγματα μουρμούρισε (τόσο κοινός όμως σε όλα ή σε μερικά ή στα επιμέρους του). Ένας θρησκευόμενος άνθρωπος, ένα αγαθό θύμα των απλών γυναικών, των πορνών, των αλλοδαπών, των αφεντικών που η τέχνη του ελληνικού πεζού λόγου δεν είχε ως τώρα αγγίξει. Χαμογέλασε ελαφρά μ’ ένα μορφασμό αηδίας καθώς έβαλε το κλειδί στην πόρτα του διαμερίσματος κοιτάζοντας ταυτόχρονα το ρολόι της.
– Καλησπέρα, του είπε σιγά και ξερά μπαίνοντας.
Ένιωσε στο μισοσκόταδο με το ημίφως της τηλεόρασης τα μάτια του ερευνητικά πάνω της.
– Θα είχε και γλυκό απ’ ό,τι φαίνεται στο τέλος, μουρμούρισε εκείνος.
Ένα δάκρυ κύλισε απ’ τα μάτια της, γυρίζοντάς του την πλάτη. Το «αγαθό θύμα» το είχε δίπλα της κι εκείνη λυπόταν που δεν μπορούσε να είναι έστω και για λίγο ούτε η Κοκό ούτε η Ρωσίδα Λούντα που θα έπαιζαν πάντα για πάρτη της το ρόλο του θύτη.
Στα χαρτιά ή στη ζωή το ρόλο αυτό για πάντα τούς τον είχε εκχωρήσει.
_____________________________________________________________________________
* Η Αντωνία Παυλάκου γεννήθηκε στην Καλαμάτα και σπούδασε Κλασική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Γνωρίζει καλά Αγγλικά και Γαλλικά. Εργάστηκε στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση ως φιλόλογος και δίδαξε σε Γυμνάσια και Λύκεια της Αθήνας και της Μεσσηνίας επί 32 χρόνια. Από το 2007 είναι μέλος του Δ.Σ. της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων. Ανήκε στη συντακτική ομάδα του λογοτεχνικού και λαογραφικού περιοδικού «Έκφραση» και μετείχε συγγραφικά σ’ αυτό με κείμενά της. Ασχολείται με τη διόρθωση και επιμέλεια κειμένων, τη βιβλιοκριτική και τη βιβλιοπαρουσίαση. Κριτικές και άρθρα της έχουν φιλοξενηθεί στον καλαματιανό τύπο, ενώ διαθέτει ανέκδοτο συγγραφικό έργο.
