Ευρυδίκη: μια διαφορετική κάθοδος στον Άδη

Ίσως όμως να είναι και λυτρωτικό τελικά για τον άνθρωπο να μη μπορεί να έχει τα πάντα.
Ίσως όμως να είναι και λυτρωτικό τελικά για τον άνθρωπο να μη μπορεί να έχει τα πάντα.

Από τη Φοίβη Λέκκα, Κοινωνική Ψυχολόγο
http://foivi-somethinglikehappiness.blogspot.gr/

Είναι δύσκολο μια παράσταση να σε κάνει να ονειρευτείς και παράλληλα να σε κρατάει γερά δεμένο με την πραγματικότητα. Η «Ευρυδίκη» στο θέατρο Πορεία σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου το καταφέρνει.

Το έργο της Sarah Ruhl, εμπνευσμένο από το μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης και ανεβασμένο σα σύγχρονο μιούζικαλ, ταλαντεύεται μεταξύ ρεαλιστικού και υπερρεαλιστικού στοιχείου. Αυτά που διαδραματίζονται στη σκηνή αναρωτιέται κάποιος αν όντως συμβαίνουν ή αν είναι αποκυήματα της φαντασίας του ή της φαντασίας των ηρώων. Το έργο ακροβατεί σε τεντωμένο σκοινί μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας και αυτό ίσως είναι ένας από τους κυριότερους λόγους της γοητείας που ασκεί. Σε αυτό συμβάλουν βέβαια η εξαιρετικά εμπνευσμένη σκηνοθεσία, βγαλμένη σαν από όνειρο, η υπέροχη μουσική και οι συγκινητικές ερμηνείες που «φωνάζουν» την αλήθεια τους.

H Ruhl έγραψε το έργο με αφορμή το θάνατο του πατέρα της, γι’αυτό και δεν είναι τυχαίο που η σχέση της Ευρυδίκης με τον πατέρα της είναι κυρίαρχη σε όλη τη διάρκεια του και καταλύτης για όσα συμβαίνουν. Ξεκινώντας από ένα προσωπικό βίωμα, καταφέρνει να μιλήσει για καίρια ζητήματα της ζωής με ευαισθησία, μαύρο χιούμορ και μια καλώς εννοούμενη ελαφράδα, χωρίς να κάνει βαρύγδουπες δηλώσεις και να καταφεύγει σε «μεγάλα λόγια».

Πραγματεύεται την απώλεια, το πένθος, την πατρική σχέση, τη μνήμη και τη λήθη, τη νοηματοδότηση των λέξεων και την αδυναμία τους πολλές φορές να εκφράσουν πλήρως τα συναισθήματα, τη διαφορετικότητα των ανθρώπων, το στοιχείο της πρόκλησης μέσα στη ζωή, τη σημασία αλλά και το κόστος των προσωπικών επιλογών.

Το πολύ ενδιαφέρον είναι ότι ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με την απώλεια ως απουσία ζωής και την ίδια στιγμή με την απώλεια μέσα στη ζωή, ως έναν άλλο θάνατο. Όσο παράδοξο κι αν μοιάζει, μπορούν να είναι και οι δύο το ίδιο οδυνηρές, με διαφορετικό τρόπο. Κι όταν η απώλεια είναι στο χέρι του, ο καθένας την καθορίζει με τις επιλογές του. Επιλέγει αυτό που πιστεύει ότι αντέχει περισσότερο, αυτό που πιστεύει πως θα έχει μικρότερο γι’αυτόν κόστος. Γιατί είναι δεδομένο πως κανείς δε μπορεί να τα έχει όλα ̇ την ώρα που κάτι σημαντικό κερδίζει, κάτι εξίσου σημαντικό μπορεί να χάνει.  Ίσως όμως να είναι και λυτρωτικό τελικά για τον άνθρωπο να μη μπορεί να έχει τα πάντα. Αν τα είχε, δε θα έμπαινε στη διαδικασία να αξιολογήσει τη σημαντικότητα τους, να τα ιεραρχήσει μέσα του. Η δυσκολία και η απώλεια είναι που δίνουν στις επιλογές μας βάρος, επιτείνουν τη σημασία τους.

Η Ευρυδίκη κατεβαίνοντας στον Άδη ενώνεται με το νεκρό πατέρα της και ουσιαστικά επιστρέφει στην πατρική αγκαλιά και στον «έρωτα» της γι’αυτόν. Αυτός σηματοδοτεί γι’αυτήν την παιδική της ηλικία, τις μνήμες της και όλα όσα δεν είναι διατεθειμένη να χάσει και να ξεχάσει. Νιώθει πως αυτός θα είναι πάντα εκεί-ακόμα και νεκρός. Ίσως σ’αυτό το σύνδρομο της Ηλέκτρας να οφείλεται η αδυναμία της Ευρυδίκης να παραδοθεί ολοκληρωτικά στον Ορφέα. Ίσως να οφείλεται στην ενδόμυχη παραδοχή ότι η γονεϊκή σχέση δεν τελειώνει ποτέ, είναι η μόνη που κρατάει για πάντα ακόμα και μετά θάνατον και είναι αναντικατάστατη. Κάτι που έρχεται σε αντιδιαστολή με την προσωρινότητα και τη «θνητότητα» της ερωτικής σχέσης με έναν σύντροφο.

Το θέμα είναι αν κάποιος παίρνει την απόφαση και μαζί το ρίσκο να αφήσει το γνώριμο και οικείο και να ανοιχτεί στο άγνωστο και ίσως απειλητικό, να το εμπιστευτεί. Να απαγκιστρωθεί από την πατρική οικογένεια και όσα τον συνδέουν με την παιδική ηλικία και να δημιουργήσει τη δική του. Η Ευρυδίκη δεν το τολμά.

Μέσα στην τραγικότητα της, ίσως πάνω και πέρα απ’όλα υπενθυμίζει τη σημασία του να ονειρεύεται ο καθένας μέσα στην πραγματικότητα αλλά και την αναγκαιότητα να προσγειώνεται σε αυτήν από το όνειρο και να καλείται να την αντιμετωπίσει. Αυτή η «συνομιλία» είναι η ίδια η ζωή. Και η Ευρυδίκη, παραπαίοντας ανάμεσα στο όνειρο και τον εφιάλτη, μας θυμίζει πόσο σημαντική είναι η ζωή για τον καθένα, μαζί με τις επιλογές που κάνει μέσα σ’αυτή. Αλλά και πόσο ρευστή.

Συντελεστές:
Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου

Σκηνικά-Κουστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου

Μουσική: Κατερίνα Πολέμη

Επιμέλεια κίνησης: Ζωή Χατζηαντωνίου

Στίχοι πρωτότυπων τραγουδιών: Στρατής Πασχάλης

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Video: Γιώργος Κουρμούζας

Promo Video 2013-2014: Βασια Αναγνωστοπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Κουτσοκώστα

Βοηθός σκηνογράφου: Τίνα Τζόκα

Φωτογραφίες: Βασια Αναγνωστοπούλου

 

Διανομή:
Ευρυδίκη: Κόρα Καρβούνη

Ο Πατέρας της: Γιάννης Νταλιάνης

Ορφέας: Λαέρτης Μαλκότσης

Ένας Απαίσιος Ενδιαφέρων Άντρας/Ο Άρχοντας του Κάτω Κόσμου: Κώστας Γάκης

Ένας Χορός από Πέτρες:

Μεγάλη Πέτρα: Νεφέλη Μαρκάκη

Μικρή Πέτρα: Νάνσυ Σιδέρη

Βροντώδης Πέτρα: Μιχάλης Αφολάνιο
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Θέατρο Πορεία
Τρικόρφων 3-5& 3ης Σεπτεμβρίου 69, Πλατεία Βικτωρίας
210 8210991, 210 8210082

Ημέρες Παραστάσεων
Ιανουάριος:
Βραδινές παραστάσεις στις 21:00:   18/1, 26/1
Απογευματινές παραστάσεις στις 18:30: 15/1, 19/1, 22/1, 25/1, 29/1

Φεβρουάριος:
Βραδινές παραστάσεις στις 21:00:  2/2, 9/2
Απογευματινές παραστάσεις στις 18:30: 1/2,  5/2, 7/2, 8/2

Τιμές Εισιτηρίων:
Σάββατο και Κυριακή: 20€, Νεανικό (κάτω των 24): 12€
Πέμπτη, Παρασκευή: 15€, Νεανικό (κάτω των 24): 12€
Κάθε Τετάρτη: 10€ γενική είσοδος
Εισιτήρια ανέργων κάθε Τετ., Πέμ. και Παρ.10€