Από τη Φοίβη Λέκκα, Ψυχολόγο, MSc Κοινωνική Ψυχολογία, Ειδίκευση στη Συστημική Θεραπεία Οικογένειας και Ζεύγους
http://foivi-somethinglikehappiness.blogspot.gr/
Η παράσταση «Αχ!» της ομάδας Bijoux de Kant υπό την καθοδήγηση του Γιάννη Σκουρλέτη είναι μια διασκευή της Κερένιας Κούκλας που έγραψε ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος το 1911. Η πλοκή του έργου δε χαρακτηρίζεται από κάποια ιδιαίτερη πρωτοτυπία. Ένας καταδικασμένος εξ’αρχής έρωτας, μία νεαρή ανήλικη κοπέλα που μπαίνει ως παρακόρη στο σπίτι και στη ζωή ενός παντρεμένου ζευγαριού και παρασύρει τα πάντα στο πέρασμα της, με οδυνηρές για όλους συνέπειες.
Το κείμενο, όμως, της Γλυκερίας Μπασδέκη-που έκανε τη διασκευή- έχει τέτοια δύναμη που θα μπορούσε να σταθεί και μόνο του, χωρίς να γίνει παράσταση. Είναι ο λόγος της που το κάνει τόσο ξεχωριστό ̇ ένας λόγος ποιητικός, νευρώδης, με εντελώς δικό του ύφος και χαρακτήρα. Λέξεις που χαϊδεύουν την ψυχή και τα αυτιά, αλλά και λέξεις σα μαχαίρια ακονισμένα που βρίσκουν κατευθείαν στόχο. Μιλάει για τα ανθρώπινα με κατανόηση, συμπόνια, αγάπη και έγνοια. Δικαιολογεί τους ήρωες, τους κανακεύει αλλά τους φέρνει και αντιμέτωπους με τη σκληρή πραγματικότητα και τις επιλογές τους. Ηχεί στα αυτιά σα πένθιμη μελωδία, που ενώ σε ταράζει, δε μπορείς να σταματήσεις να τη σιγοτραγουδάς. Το μυσταγωγικό κλίμα και η ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο λόγος θυμίζει κάτι από Βιζυηνό και Παπαδιαμάντη και παρασύρει το θεατή σε ένα ταξίδι άχρονο.
Οι εποχές αλλάζουν, μαζί και τα ήθη. Ο τρόπος, όμως, που οι άνθρωποι ερωτεύονται, αγαπούν, προδίδουν και προδίδονται παραμένει ίδιος κι απαράλλακτος μες στα χρόνια. Γιατί η ανθρώπινη φύση είναι μία και η ανάγκη του ανθρώπου για συναισθηματική ανταπόκριση, μοίρασμα, εγγύτητα, εκδίκηση και τιμωρία δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Γι’αυτό και το έργο, αν και τοποθετημένο στις αρχές του 20ου αιώνα, μιλάει για χαρακτήρες και συμπεριφορές αναγνωρίσιμες, για ανθρώπινα πάθη που δεν έχουν εποχή. Δεν επιρρίπτει ευθύνες, δικαιώνοντας κάποιον ήρωα και καταδικάζοντας κάποιον άλλον. Όλοι είναι, ταυτόχρονα, μ’έναν τρόπο, θύτες και θύματα ̇ προκαλούν πόνο, αλλά πονάνε κι οι ίδιοι πολύ. Βρίσκονται σε αντάρα, ακολουθούν τις βαθύτερες ανάγκες και επιθυμίες τους και καταλήγουν έρμαια των αδυναμιών και των παθών τους.
Το έργο, λόγω θεματολογίας, φλερτάρει με το μελό, χωρίς όμως ούτε στιγμή να πέφτει στα δίχτυα του. Σε αυτό συμβάλλει καταλυτικά η σκηνοθεσία και σκηνογραφία του Σκουρλέτη, που βάζει τον θεατή σε ένα κλίμα σκοτεινό και μυστηριακό, τον τοποθετεί σε ένα περιβάλλον γήινο, που μυρίζει χώμα και λάσπη, αλλά ταυτόχρονα έχει και κάτι το άυλο και υπερβατικό. Όπως ακριβώς στον έρωτα υπάρχει το χειροπιαστό, απόλυτα σαρκικό κομμάτι, και αυτό το άλλο το απροσδιόριστο, που φωλιάζει στην καρδιά κι έχει να κάνει με την ψυχή και το μέσα του καθενός. Οι ηθοποιοί ανταποκρίνονται με συνέπεια, υφολογικά και κινησιολογικά, στην ατμόσφαιρα του έργου. Η Λένα Δροσάκη, όμως, είναι αυτή που επωμίζεται όλο το συναισθηματικό φορτίο της παράστασης. Στη διάρκεια της βλέπουμε τη μεταμόρφωση της από δροσερό κορίτσι μες στην άγνοια, τον ενθουσιασμό και την αφέλεια, σε μαραμένη γυναίκα, γερασμένη πριν την ώρα της, βυθισμένη στον πόνο και στην απελπισία από τις απανωτές συμφορές. Η ερμηνεία της είναι συγκλονιστική -παίζει με όλο της το είναι-, ο πόνος της σε συνταράζει.
Όπως η κερένια κούκλα στο έργο αποκτά φωνή, έτσι κι ο άνθρωπος μπορεί να ξαναγεννηθεί, να ανασυρθεί από τα συντρίμμια, να υψώσει το ανάστημα του και να συνεχίσει να προσπαθεί, να πέφτει και να ξανασηκώνεται. Κι έτσι το «αχ» είναι αναστεναγμός αλλά είναι κι ελπίδα μαζί. Γιατί η ζωή συνεχίζεται και κάθε τέλος υπόσχεται μια νέα αρχή. Κι ευτυχώς οι άνθρωποι έχουν πάντα να περιμένουν την επόμενη μέρα που θα έρθει ̇ άγνωστη, απρόβλεπτη, αλλά δική τους. Η ζωή δεν είναι παρά κύκλοι, που ανοίγουν, κλείνουν, μπλέκονται μεταξύ τους. Οι άνθρωποι χάνονται, αλλά κάπου, κάποτε ίσως ξαναβρεθούν. Κι αν όχι οι ίδιοι, οι ιστορίες τους. Για να φτιάξουν μια ολοκαίνουρια ιστορία. Κι όλο πάλι από την αρχή.
Πληροφορίες παράστασης:
Κείμενο: Γλυκερία Μπασδέκη
Σκηνοθεσία – Σκηνογραφία: Γιάννης Σκουρλέτης
Μουσική: Κώστας Δαλακούρας
Βοηθός Σκηνοθέτης: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη
Σκηνική εγκατάσταση: Αντρέας Κασάπης
Κίνηση: Τάσος Καραχάλιος
Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Φωτογραφίες: PHOTOHARRIE
Video trailer: Γιώργος Αποστολόπουλος
Artwork: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης
Επικοινωνία: Άρης Ασπρούλης
Παίζουν:
Λένα Δροσάκη
Δημήτρης Μοθωναίος
Κατερίνα Μισιχρόνη
Μαίρη Συνατσάκη
30 Απριλίου & 1,2,3 Μαϊου Θεσσαλονίκη | Θέατρο BlackBox Λεωφόρος Βας. Όλγας 65 & Φλέμινγκ 2 Τηλ: 231 082 9254 Ώρα 21:00 Εισιτήρια: € 12, 10 Προπώληση: viva.gr
9, 10 Μαϊου – ELAIώNAS FESTIVAL | Θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος Σπύρου Πάτση & Μαραθωνομάχων 8, Βοτανικός Ώρα 21:00 (9/5), 20:30 (10/5) Εισιτήρια: € 10, 8, 6 Τηλ: 2104830330
Και στη συνέχεια σε περιοδεία ανά την Ελλάδα
