Από τον Πασχάλη Φ. Κεκέ, Ψυχολόγο -ψυχαναλυτικό ψυχοθεραπευτή
Πολύς ο λόγος που γίνεται τον τελευταίο χρόνο για μια αύξηση των αυτοκτονιών με αιτία την οικονομική κρίση που περνά η χώρα μας ή την κρίση γενικότερα. Ποιά είναι η πραγματικότητα όμως; Έχουν αυξηθεί όντως οι αυτόχειρες; Για να αποδειχθεί κάτι τέτοιο χρειάζεται να γίνει κάποια ειδική έρευνα προφανώς και αυτό δεν είναι τόσο απλή υπόθεση. Γιατί όμως παρουσιάζονται ξανά και ξανά περιπτώσεις αυτοκτονιών και να δίνεται μια εντύπωση ότι μιλάμε για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων;
Κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι μέσα σε ένα κλίμα αβέβαιου μέλλοντος και συνεχών αφαιρέσεων- είτε πρόκειται για μισθούς και συντάξεις είτε για μείωση του βιωτικού επιπέδου ή ακόμη και για απαγόρευση στο όποιο όνειρο και επιθυμία έχει ο καθένας μας στη ζωή- οι άνθρωποι υιοθετούμε διαφορετικού είδους αντιδράσεις και κινητοποιούμε διαφορετικού είδους μέσα για να χωρέσουμε εντός μας όλο αυτό που συμβαίνει ψάχνοντας τρόπους και να το αντιμετωπίσουμε. Οι τρόποι αυτοί έχουν μια μεγάλη διακύμανση από την ψύχραιμη αντιμετώπιση μέχρι την επιθυμία να καταστρέψει κανείς τον εαυτό του.Όσο πιο στέρεος είναι κανείς μέσα του σε ψυχικό επίπεδο,τόσο ικανότερος είναι να αντιμετωπίσει την όποια κρίση (και εδώ που τα λέμε το φαινόμενο που λέγεται ζωή πέρα απο την ευχαρίστηση και την απόλαυση είναι και ένα σύστημα συνεχώς ανοιχτό και ως προς το οτιδήποτε μπορεί να σηματοδοτεί μια κρίση όποιας μορφής), όσο πιο αποσταθεροποιημένος ή ευμετάβλητος είναι κανείς από την άλλη μια κρίση είναι ικανή να αποτελέσει εκλυτικό παράγοντα που οδηγεί στην ασθένεια,στην κατάρρευση ή ακόμη και στην επιθυμία προσωπικού αφανισμού και καταστροφής του εαυτού. Έχω την εντύπωση ότι οι αυτοκτονίες το πιθανότερο είναι να μην έχουν αυξηθεί, αυτό που σίγουρα έχει αυξηθεί είναι το ενδιαφέρον τον ανθρώπων για οτιδήποτε παραπέμπει και επισημοποίεί την καταστροφή μέσα σε μια εποχή εξόχως καταστροφική,μέσα σε ένα κλίμα όπου όλοι μπορούν να μιλήσουν για όλα με ότι κινδύνους εμπεριέχονται σε τέτοιες καταστάσεις με βασικότερο την παρερμηνεία και την ελλειπή ή μονοσήμαντη προσέγγιση των πραγμάτων. Εδώ θα δανειστώ κάτι που έχει πει η γνωστή μας ποιήτρια Κική Δημουλά,ότι η ποίηση είναι γεμάτη παρερμηνείες όπως οι σχέσεις όπως και η ίδια η ζωή. Αυτό όμως είναι και το ενδιαφέρον κομμάτι όλων αυτών τελικά.
Στην πραγματικότητα από φτώχεια δεν αυτοκτονεί κανένας,τουλάχιστον όχι από την έλλειψη χρημάτων, αλλά από φτώχεια ψυχικών μέσων για να αντιμετωπίζει κανείς τις αντιξοότητες που εμπεριέχονται στην ίδια τη ζωή. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν οι σοβαρά καταθλιπτικοί άνθρωποι και συνήθως στην πλειονότητα των αυτόχειρων θα βρεί κανείς ανθρώπους με ελλειπή ψυχικά μέσα για να στηρίζουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Από την άλλη όσο παράδοξο και να ακούγεται είναι μια ψυχική λύση στην οποία καταφεύγει το ανθρώπινο ον όταν έχει μέσα του στεγνώσει από κάθε επιθυμία για ζωή. Ίσως είναι ωφέλιμο να πάψει να αποτελεί ενδιαφέρουσα και σκανδαλιστική είδηση κάθε σχετική ανακοίνωση και αν έχουμε κατά νου ανθρώπους του περιβάλλοντός μας που μας ανησυχεί αν θα τα καταφέρουν ή όχι με τις πολλαπλές δυσκολίες της εποχής να τους βοηθούμε να αναζητήσουν μια στήριξη.
