Γράφει η Ματίνα Νίκα
Την κατοίκησε. Μπήκε κρυφά ένα χειμωνιάτικο βράδυ κοντά στα Χριστούγεννα, από τη βοηθητική πόρτα υπηρεσίας, όταν στις εφημερίδες είχε ήδη μπει η αναγγελία της κατεδάφισης.
Πρώτα μάζεψε το φθαρμένο χαλί που είχε χαρίσει ως γαμήλιο δώρο στη θεία Μπεμπέκα ο δεύτερος σύζυγός της, εκείνος ο Λευκορώσος εμιγκρέ από την Αγία Πετρούπολη. Βλαδίμηρο τον έλεγαν και πέθανε σε πέντε μήνες από κίρρωση του ήπατος.
Μετά ροκάνισε μεθοδικά το παρκέ.
Προχώρησε στον μακρύ σκοτεινό διάδρομο και ξάπλωσε φαρδύς-πλατύς στο κρεβάτι στυλ Λουί κατόρζ, χωρίς οροφή όμως.
Εκεί με μαεστρία καταβρόχθισε το σταυρουδάκι της, τις θηλές της (την αριστερή πρώτα), μια μαύρη ελιά χωρίς κουκούτσι κάτω από τον αφαλό και τις πρώτες φάλαγγες από τα δάχτυλα των ποδιών της μαζί με τα νύχια τα βαμμένα σκούρο δαμασκηνί.
Όλη τη νύχτα ένα παγωμένο αστέρι έσταζε σοβάδες πάνω στα σεντόνια.
Τα ξημερώματα την κλείδωσε κι έγραψε ευδιάκριτα στον τοίχο της πρόσοψης:
«Το παρόν πωλείται σε τιμή ευκαιρίας. Τα κουφώματα είναι από μασίφ μαόνι και τα είδη υγιεινής από πορσελάνη Σεβρών, αρίστης ποιότητος».
Όταν οι εργάτες μπήκαν στο σαλόνι βρήκαν πάνω στο μπουφέ ένα βαλσαμωμένο ζώο, πολύ τριχωτό με μακριά προβοσκίδα και πτερύγια καρχαρία. Το είδος αυτό δεν περιγράφεται σε κανένα εγχειρίδιο φυσικής ιστορίας. Το πάτωμα ήταν διάσπαρτο με λεκέδες. Πίστεψαν ότι πρόκειται για αίμα, αλλά η ιατροδικαστική εξέταση απέδειξε αναμφισβήτητα ότι επρόκειτο για εμετό.
Η ιδιοκτήτρια δεν βρέθηκε ποτέ.
Μόνο που κάθε χρόνο, τη μέρα της εαρινής ισημερίας, στο σημείο που άλλοτε υπήρχε το νεοκλασσικό διώροφο, πέφτουν από τον ουρανό κάτι φεϊγ-βολάν, ενώ τίποτα δε φαίνεται να υπερίπταται.
Και γράφουν:
«Ο Θεός μετακόμισε».
______________________________________________________
Η Ματίνα Νίκα γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Έχει πτυχίο Γαλλικής φιλολογίας κι έχει φοιτήσει και στη σχολή ξεναγών. Αγαπά πολύ το διάβασμα και τη συγγραφή. Αγαπημένο της μυθιστόρημα είναι “Οι Ακυβέρνητες Πολιτείες” του Στρατή Τσίρκα. Τα κείμενά της βρίσκονται στη σελίδα της στο facebook.
Το διήγημά της «Οδός Ονείρων» δημοσιεύεται για πρώτη φορά στα «Ψυχο-γραφήματα».
