Συγγραφέας: Deborah L. Cabaniss
Μετάφραση: Μύρω Χριστοδούλου
Είμαστε αντιμέτωποι με επιλογές κάθε μέρα. Μερικές από αυτές, είναι μικρές: “να παραγγείλω κοτόπουλο ή ψάρι; Να αγοράσω αυτό το νέο σακίδιο; Να προσφερθώ για παρουσίαση σε μια συνάντηση;” Ενώ άλλες είναι μεγαλύτερες: “πρέπει να ψάξω για νέα δουλειά; Να φύγω από τη σχέση μου; Πρέπει να κάνω μωρό;”
Οι παράγοντες που συμβάλλουν στο να πάρουμε αυτές τις αποφάσεις είναι πολλοί, συμπεριλαμβανομένων της ιδιοσυγκρασίας μας, των συναισθημάτων και των συμβουλών από τους άλλους. Μερικές φορές επιλέγουμε ένα πράγμα και μερικές φορές επιλέγουμε ένα άλλο. Εάν ωστόσο, θέλουμε να νιώθουμε καλά μετά την επιλογή μας, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι επιλογή σημαίνει απώλεια. Εάν δεν υπάρχει απώλεια, δεν υπάρχει αληθινή επιλογή. Ως εκ τούτου, πρέπει να μάθουμε να θρηνούμε για τις χαμένες δυνατότητες που θα απομακρύνει η επιλογή μας. Αν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, μπορούμε να επιλέξουμε πιο εύκολα και να είμαστε εν τέλει ικανοποιημένοι με την επιλογή μας.
Πρόσφατα, έκανα μια επιλογή. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, πολλοί από τους οργανισμούς με τους οποίους συνεργάζομαι μετέθεσαν τις συναντήσεις μας το βράδυ. Στην εξ’ αποστάσεως εργασία, οι βραδινές συναντήσεις ήταν βολικές αφού η μοναδική προϋπόθεση ήταν μια απλή σύνδεση, μετά το δείπνο, από την άνεση του σπιτιού μου. Μόλις επέστρεψα στο γραφείο όμως, αυτές οι συναντήσεις έκαναν την ημέρα μου οδυνηρά κουραστική.
Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που μου αρέσουν σε αυτές τις συναντήσεις. Απολαμβάνω να συναναστρέφομαι τόσο τους συνεργάτες που βλέπω καθημερινά όσο και τους υπόλοιπους συνεργάτες μου σε όλη τη χώρα, μερικοί από τους οποίους είναι οι πιο στενοί μου φίλοι. Το περιεχόμενο των συναντήσεων είναι σημαντικό για εμένα και μου αρέσει να συμμετέχω σε νέες πρωτοβουλίες. Εάν πάω στις συναντήσεις, μπορώ να δω τους συνεργάτες μου και ενδεχομένως να μπορώ να βοηθήσω στις αλλαγές που προτείνουν. Εάν δεν το κάνω, μπορώ να χαλαρώσω μετά τη δουλειά.
Ήρθα αντιμέτωπη με αυτή την επιλογή στο παρελθόν. Φέτος, αποφάσισα να πω όχι σε όλες τις βραδινές συναντήσεις. Αυτό ήταν μια επιλογή. Μόλις τα κατάφερα, ένιωσα ανακούφιση. Έπρεπε όμως να θρηνήσω και κάποια απώλεια.
Τι είναι το πένθος;
Το πένθος είναι συνυφασμένο συνήθως με τα συναισθήματα μετά από έναν θάνατο, αλλά είναι πολύ περισσότερα από αυτό. Συνδέεται με οποιαδήποτε απώλεια, όχι μόνο με την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Αφορά το να αφήσουμε κάτι να φύγει και αν μπορούμε να αγκαλιάσουμε το πένθος στην καθημερινότητά μας, θα μπορέσουμε να λειτουργήσουμε πιο αποτελεσματικά και με ευχαρίστηση.
Αυτό είναι διαφορετικό από την εκλογίκευση. Η σκέψη στην εκλογίκευση ακούγεται σαν, «δεν ήθελα να το κάνω αυτό ούτως ή άλλως» ή «ποτέ δεν το ήθελα πραγματικά αυτό». Αν θυμηθούμε την αλεπού που αδυνατώντας να φτάσει τα σταφύλια που ήθελε να φάει, είπε στον εαυτό της: «Μάλλον ήταν ξινά ούτως ή άλλως», μπορούμε τότε να ονομάσουμε την εκλογίκευση της «προσέγγισης των ξινών σταφυλιών» στην επιλογή.
Μπαίνουμε όλοι, συνεχώς, στη διαδικασία της εκλογίκευσης. Το πρόβλημα με αυτή την προσέγγιση της επιλογής είναι ότι ακολουθώντας την, δηλώνουμε ότι ποτέ δεν θέλαμε πραγματικά την άλλη επιλογή. Και, ειλικρινά, αυτό σπάνια είναι αλήθεια.
Όταν επιλέγουμε, υπάρχει πάντα ένα μέρος μας που συνδέεται με την εναλλακτική πιθανότητα. Αυτό είναι που το κάνει επιλογή.
Μεγάλη ή μικρή, αυτή η εναλλακτική είναι εκεί, και είναι πιθανό να πρέπει επιλέξουμε ενώ είναι ακόμα μπροστά μας η εναλλακτική επιλογή που επίσης θέλουμε πραγματικά.
Το αληθινό πένθος προϋποθέτει να αναγνωρίσουμε ότι πραγματικά θέλαμε την άλλη επιλογή, αλλά επιλέγουμε συνειδητά να μην την ακολουθήσουμε ούτως ώστε να ακολουθήσουμε μια άλλη. Αυτό είναι δύναμη. Αυτό είναι επιλογή.
Αυτό, παρεμπιπτόντως, είναι δύσκολο να γίνει. Είναι δύσκολο να αφήσεις αυτό το τζιν στο κατάστημα ή να μην αποδεχτείς μια ευκαιρία για καινούρια δουλειά. Ακόμα κι αν αφήσετε το τζιν επειδή θέλετε να εξοικονομήσετε χρήματα για ένα ταξίδι ή αν αρνηθείτε την ευκαιρία για δουλειά επειδή η οικογένειά σας είναι ευτυχισμένη στην τωρινή σας πόλη, μέρος σας ήθελε πραγματικά και τις δύο αυτές πιθανότητες, αλλιώς δεν θα έμοιαζε σαν επιλογή.
Έτσι, αντί να σκεφτείτε, «Αυτό το τζιν είναι υπερτιμημένο» ή «Ξέρετε, τα οφέλη αυτής της δουλειάς δεν ήταν πραγματικά τόσο καλά», δοκιμάστε να σκεφτείτε ότι «Αυτό ήταν ένα υπέροχο τζιν. Το ήθελα. Αλλά ήθελα περισσότερο το ταξίδι». Ή, «Αυτή είναι πραγματικά μια εξαιρετική δουλειά. Αλλά επέλεξα να δώσω προτεραιότητα στην άνεση και την ευτυχία της οικογένειάς μου».
Το πένθος είναι μια πρακτική εφ’ όρου ζωής
Δοκιμάστε αυτή την προσέγγιση την επόμενη φορά που θα πρέπει να κάνετε μια επιλογή. Ακολουθούν κάποιες προτεινόμενες κατευθυντήριες γραμμές:
- Περιγράψτε την επιλογή σε ένα χαρτί. Ποιες είναι οι άλλες δύο (ή περισσότερες) επιλογές;
- Σκεφτείτε. Ποια απ’ όλες επιθυμώ περισσότερο; Αν μπορούσα να επιλέξω μία, ποια θα ήταν;
- Αφού επιλέξετε, περιγράψτε τι χάνετε. Επιτρέψτε στον εαυτό σας να αναγνωρίσει ότι είναι πραγματικά κάτι που θέλατε και ότι το εγκαταλείπετε συνειδητά.
- Επιτρέψτε στον εαυτό σας να έχει συναισθήματα που εγκαταλείπει αυτές τις πιθανότητες και να ξέρετε ότι ενδεχομένως αυτά τα συναισθήματα να κρατήσουν για κάποιο χρονικό διάστημα.
Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα στη ζωή. Έχουμε όμως συχνά τη δύναμη να κάνουμε επιλογές. Θα μου λείψει να βλέπω τους συναδέλφους μου και να συμμετέχω ενεργά στα τόσο ενδιαφέροντα έργα τους. Ξέρω ωστόσο ότι η επιλογή σημαίνει απώλεια και ότι για να διαλέξω, πρέπει να θρηνήσω για την απώλεια αυτών των ευκαιριών. Αυτό είναι το πένθος της καθημερινότητας.
Πηγή: psychologytoday.com
