Μεγάλοι δρόμοι, άγνωστος προορισμός

Το μυαλό και η καρδιά είναι που κάνουν τις μεγαλύτερες διαδρομές.
Το μυαλό και η καρδιά είναι που κάνουν τις μεγαλύτερες διαδρομές.

Από τη Φοίβη Λέκκα, Ψυχολόγο, MSc Κοινωνική Ψυχολογία, Ειδίκευση στη Συστημική Θεραπεία Οικογένειας και Ζεύγους

http://foivi-somethinglikehappiness.blogspot.gr/

«Τα μεγάλα ταξίδια και οι μεγάλες διαδρομές συμβαίνουν καμιά φορά μέσα σε λίγα τετραγωνικά μέτρα. Το μυαλό διανύει αποστάσεις τρελές την ώρα που τα πόδια μένουν καρφωμένα στο πάτωμα.»

Και είναι όντως μεγάλες οι διαδρομές που διανύουν οι Ειρήνη Φαναριώτη, Άρης Λάσκος και Μυρτώ Γράψα της νεοσύστατης ομάδας Τ.d.S. στα λίγα τετραγωνικά του Κάτω Χώρου του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Οι «Μεγάλοι Δρόμοι» βασίστηκαν σε δύο διηγήματα της Λένας Κιτσοπούλου: «Αθήνα, Εννέα Δεκεμβρίου» και το ομώνυμο, που έδωσε και τον τίτλο στην παράσταση. Πρόκειται για μια πρώτη ύλη πολύ δυνατή, μιας και ο λόγος της συγγραφέως χαρακτηρίζεται από μεγάλη αμεσότητα, έντονο συναίσθημα, ιδιαίτερο χιούμορ, σαρκασμό και μια αλήθεια αποστομωτική. Αυτή η πρώτη ύλη είχε την τύχη να ειδωθεί μέσα από τα μάτια της -πρωτάρας στη σκηνοθεσία αλλά πολύ ταλαντούχας όπως αποδείχθηκε- Ειρήνης Φαναριώτη. Το όραμα της όχι μόνο αξιοποιούσε όλα τα ξεχωριστά στοιχεία του λόγου και του ύφους της Κιτσοπούλου αλλά κατάφερε να τα αναδείξει στο μέγιστο βαθμό.

Έστησε μια παράσταση με νεύρο και ρυθμό, ευρηματικότητα και ευαισθησία. Βρήκα την κινησιολογία ιδιαίτερα εμπνευσμένη, οι χορογραφημένες κινήσεις των ηρώων «φώναζαν» τον πόνο και το αδιέξοδο τους και είχαν μια έντονη ελληνικότητα ̇ μια ελληνικότητα που χαρακτηρίζει όλη την παράσταση, μαζί με ένα έκδηλο λαϊκό στοιχείο το οποίο ανακινεί συναισθήματα. Σε αυτό συμβάλλουν οι ειλικρινείς και γεμάτες ψυχή ερμηνείες των ηθοποιών, με προεξάρχουσα την Ειρήνη Φαναριώτη.

Αν και εκ πρώτης τα δύο διηγήματα μοιάζουν κάπως ασύνδετα, με μια προσεκτική ανάγνωση διαπιστώνει κάποιος ότι το πρώτο και κύριο που τα συνδέει είναι ότι μιλούν για την αιώνια ανάγκη του ανθρώπου να αγαπήσει και να αγαπηθεί, και τις επιπτώσεις που αυτή έχει στη ζωή και στο μέσα του. Όντως είναι στη φύση του ανθρώπου να ονειρεύεται και να προσδοκά πως θα αγαπήσει και θα αγαπηθεί απόλυτα. Έλα όμως που αυτό το απόλυτο δεν υπάρχει, ή υπάρχει μόνο ως απεγνωσμένη ανάγκη και προσμονή ή ως ψευδαίσθηση. Κι αυτό, γιατί τίποτα στη ζωή δεν είναι απόλυτο, οι συνθήκες αλλάζουν, το ίδιο και τα συναισθήματα. Ο έρωτας μπορεί να γίνει μίσος, η λαχτάρα αδιαφορία, η εγγύτητα αποξένωση, η αγάπη πόνος και όλο ξανά από την αρχή. Και πάλι, αυτό δεν είναι απόλυτο. Τα συναισθήματα δε μετατρέπονται τετελεσμένα στο αντίθετό τους ̇ μπορούν δύο αντιφατικά συναισθήματα να συνυπάρχουν, να παλεύουν και να εναλλάσσονται, αλλά να κουβαλούν και τα δύο μιαν αλήθεια. Ή κάποιο συναίσθημα να αλλάζει μορφή ̇ ο έρωτας, ας πούμε, να γίνεται συντροφικότητα, συνήθεια, ακόμα και ρουτίνα, χωρίς τίποτα το αρνητικό σε αυτό το εφ’όρου ζωής δέσιμο. Μέσα από όλα αυτά, όσο οδυνηρά κι αν είναι, οι άνθρωποι νιώθουν ζωντανοί, οι σχέσεις κάνουν κύκλους και οι στιγμές αποκτούν νόημα. Η ζωή, άλλωστε, είναι γεμάτη αντιθέσεις και οι σχέσεις δε θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση.

Βλέποντας την παράσταση, μου ήρθε στο μυαλό ο στίχος «Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ…». Κι αυτό γιατί στον έρωτα και στην αγάπη τα χιλιόμετρα είναι πολύ σχετική έννοια. Το μυαλό και η καρδιά είναι που κάνουν τις μεγαλύτερες διαδρομές. Διανύουν αποστάσεις τεράστιες, παράλογες, που τα πόδια δε θα μπορούσαν ποτέ να υποστηρίξουν. Έτσι, ματώνουν, αλλά στην πραγματικότητα η ψυχή είναι που ματώνει. Και είναι σε αυτά τα ταξίδια που το παράλογο μοιάζει λογικό και η φαντασία μπερδεύεται με την πραγματικότητα. Τελικά, η ζωή τρέχει πιο γρήγορα από τους ανθρώπους και τις αποφάσεις τους. Όποια επιλογή και να κάνει κάποιος, με όποιο κόστος, εκείνη έχει τον τρόπο να μας εκπλήσσει κόβοντας πρώτη το νήμα. Και κάνοντας ακόμα και τα πιο σοβαρά να μοιάζουν τόσο αστεία καμιά φορά…

Όπως έχει πει άλλωστε και η ίδια η Κιτσοπούλου «Και το χειρότερο μπορείς να το γελάσεις. Δεν είναι και τόσο σοβαρή αυτή η ζωή τελικά…». Τα τρία αυτά νέα παιδιά, σ’αυτή την παράσταση, μιλούν για πολύ ουσιαστικά θέματα καταθέτοντας την ψυχή τους, αλλά κλείνοντας ταυτόχρονα και το μάτι στο κοινό και στους εαυτούς τους. Ίσως γι’αυτό καταφέρνουν και κάνουν το θεατή να τους πάρει τόσο στα σοβαρά.

Οι μεγάλοι δρόμοι δεν ξέρω πού οδηγούν και δεν έχει τελικά και σημασία. Μπορεί πολύ μακριά μπορεί και όχι. Τους διανύει κάποιος έξω, στο δωμάτιο του ή μέσα στο μυαλό του. Σημασία έχει η πορεία, κι αυτή είναι σίγουρα μεγάλη με άγνωστο πάντα προορισμό. Ο καθένας φτάνει όπου έχει ανάγκη, νιώθει, μπορεί και αντέχει.

 

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Ειρήνη Φαναριώτη, ομάδα T.d.S. (Terre de Semis)

Σκηνικά: Γιάννης Αρβανίτης

Κοστούμια: ομάδα T.d.S.

Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Φώτης Σιώτας

Επιμέλεια κίνησης: Αμάλια Μπένετ, Χαρά Κότσαλη

Φωτισμοί: Γιώργος Ταμπακάκης 

Βοηθός σκηνοθέτη: Νάντια Μαργαρίτη   

Παίζουν οι ηθοποιοί

Μυρτώ Γράψα, Άρης Λάσκος, Ειρήνη Φαναριώτη

Σάββατο 18:30

Κυριακή 21:30

Εισιτήρια : € 12, 10, 8

Προπώληση: viva.gr

Έως 5/4/15

 

Θέατρο του Νέου Κόσμου/Κάτω Χώρος

Αντισθένους 7 & Θαρύπου

T: 210 9212900