Επιμέλεια – Μετάφραση: Ρεβέκκα Τσοχαντάρη, MSc Ψυχολογία

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα των ανθρώπων είναι ότι είμαστε υπερβολικά καλοί στο να μην σταματάμε. Είμαστε ειδικοί στο να παραδινόμαστε στις απαιτήσεις της ζωής, ν’ ανταποκρινόμαστε σε όλα αυτά που μας ζητούνται και να εκτελούμε πιστά όλες τις προτεραιότητες που οι άλλοι μας ορίζουν. Είμαστε πάντα παρόντες ως εξαίρετα αγόρια ή κορίτσια – και φέρνουμε σε βόλτα αυτό το μαγικό κατόρθωμα για δεκαετίες, χωρίς την παραμικρή ενόχληση ή την παραμικρή ρωγμή στην προσωπικότητά μας.

Μέχρι που ξαφνικά μια μέρα, προς έκπληξη όλων γύρω μας, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μας, σπάμε. Δεν μπορούμε να σηκωθούμε από το κρεβάτι. Πέφτουμε σε βαριά κατάθλιψη. Αναπτύσσουμε αφόρητο κοινωνικό άγχος. Δεν τρώμε. Μιλάμε ακατάπαυστα χωρίς νόημα. Χάνουμε τον έλεγχο κάποιου μέρους του σώματός μας. Νιώθουμε την ανάγκη να κάνουμε κάτι που είναι εντελώς εκτός εαυτού. Γινόμαστε παρανοϊκοί για κάποιο θέμα. Δεν θέλουμε πια ν’ ακολουθήσουμε τους όρους μιας σχέσης, ξεκινούμε εξωσυζυγική σχέση, εντατικοποιούμε τους τσακωμούς, και γενικότερα ταράζουμε την καθημερινότητα με όποιο τρόπο μπορούμε.

Μια ψυχική κατάρρευση, είναι εξαιρετικά ενοχλητική για όλους, κι έτσι, υπάρχει μια έντονη προσπάθεια να θεραπεύσουμε τα συμπτώματα το συντομότερο, να τα εξαφανίσουμε και έτσι να συνεχίσουμε με την καθημερινότητά μας όπως πριν.

Μια τέτοια αντιμετώπιση όμως, δείχνει ότι μάλλον δεν έχουμε καταλάβει τι έχει συμβεί. Μια κατάρρευση δεν είναι απλά μια ένδειξη προσωρινής τρέλας ή δυσλειτουργίας, αλλά μια πραγματική – αν και άκρως άναρθρη – έκκληση για ψυχική υγεία. Είναι μια προσπάθεια ενός μέρους του μυαλού μας, να παρασύρει ένα άλλο μέρος, προς την ανάπτυξη και την κατανόηση την οποία αρνούνταν να κάνει μέχρι τώρα. Αν το δούμε ως παράδοξο, είναι μια προσπάθεια να ξεκινήσει μια διαδικασία ανάρρωσης, μέσα από μια ασθένεια.

Κι έτσι, ο κίνδυνος στο να βλέπουμε μια κατάρρευση μόνο μέσα από μια ιατρική ματιά και να προσπαθούμε να την θεραπεύσουμε άμεσα, είναι ότι μπορεί να χάσουμε ένα μεγάλο μάθημα που είναι ενσωματωμένο μέσα στην ασθένειά μας. Μια κατάρρευση δεν είναι μόνο πόνος, αν και είναι και αυτό φυσικά, αλλά και μια μεγάλη ευκαιρία μάθησης.

Ο λόγος που καταρρέουμε, είναι γιατί τα προηγούμενα χρόνια δεν ήμασταν αρκετά ‘ελαστικοί’. Υπήρχαν πράγματα που παραμερίζαμε στην άκρη του μυαλού μας, μηνύματα που έπρεπε να προσέξουμε, συναισθηματική μάθηση και επικοινωνία που δεν κάναμε – και τώρα, ο συναισθηματικός μας εαυτός, έχοντας περιμένει υπομονετικά για τόσο καιρό, προσπαθεί να ακουστεί με τον μόνο τρόπο που ξέρει. Είναι σε απόγνωση – και θα πρέπει να τον καταλάβουμε και να συμμεριστούμε την σιωπηλή οργή του. Το πιο σημαντικό μήνυμα μιας κατάρρευσης, είναι ότι δεν πρέπει να συνεχίσουμε όπως πριν – ότι τα πράγματα πρέπει ν’ αλλάξουν ή αλλιώς (και αυτό είναι τρομαχτικό όταν το αναγνωρίζουμε), μπορεί να είναι προτιμότερος ο θάνατος.

Γιατί, όμως, δεν μπορούμε ν’ ακούσουμε τις συναισθηματικής μας ανάγκες νωρίτερα με μεγαλύτερη ηρεμία και ν’ αποφύγουμε το μελόδραμα μιας κατάρρευσης; Διότι, η συνείδηση μας είναι από φύση της τεμπέλα και δυσκολεύεται να διακρίνει τέτοια μηνύματα μέχρι να έρθει η βαρβαρότητα της κατάρρευσης. Για χρόνια, δεν ακούει κάποια στεναχώρια, αποφεύγει ν’ αντιμετωπίσει μια δυσλειτουργία σε μια σχέση ή απορρίπτει κάποιες επιθυμίες.

Θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε την κατάρρευση με μια επανάσταση. Για πολλά χρόνια, ο λαός πιέζει τους κυβερνώντες να ακούσουν τα αιτήματα του και να κάνουν τις απαραίτητες αλλαγές. Για χρόνια, οι κυβερνώντες κάνουν υποτυπώδης κινήσεις, αλλά βασικά δεν ακούνε – μέχρι μια μέρα, ο κόσμος δεν αντέχει άλλο, μπαίνει στο παλάτι, καταστρέφει όλα τα υπάρχοντα και πυροβολεί στην τύχη, αθώους και ενόχους.

Συνήθως οι επαναστάσεις δεν έχουν καλό τέλος. Τα πραγματικά προβλήματα και οι ανάγκες του κόσμου δεν λύνονται, ούτε καν ανακαλύπτονται. Γίνεται ένας εμφύλιος πόλεμος – καμιά φορά κυριολεκτικά, αυτοκτονία. Το ίδιο ισχύει και στην κατάρρευση.

Ένας καλός θεραπευτής, προσπαθεί να ακούσει τα μηνύματα μιας κατάρρευσης, παρά να σιωπήσει την ασθένεια. Συνήθως ανακαλύπτουμε, μέσα από τις ιδιαιτερότητες της, μια έκκληση για περισσότερο προσωπικό χρόνο, μια πιο στενή σχέση με τον άλλον, έναν πιο ειλικρινή και ολοκληρωμένο τρόπο ύπαρξης, μια αποδοχή ως προς το ποιοι είμαστε σεξουαλικά. Γι’ αυτό το λόγο, ξεκινάμε να πίνουμε, βάζουμε τον εαυτό μας σε απομόνωση, γινόμαστε άκρως παρανοϊκοί ή μανιακά σαγηνευτικοί.

Μια κρίση όμως, δείχνει όρεξη για ανάπτυξη, η οποία δεν έχει βρει άλλο τρόπο να εκφραστεί.

Πολλοί άνθρωποι, μετά από κάποιους τρομαχτικούς μήνες ή και κάποιων χρόνων λένε: «Δεν ξέρω αν θα είχα γίνει καλά, αν δεν είχα αρρωστήσει».

Κατά την διάρκεια μιας κατάρρευσης, συχνά αναρωτιόμαστε αν έχουμε τρελαθεί. Όμως, δεν έχουμε. Σίγουρα συμπεριφερόμαστε πολύ περίεργα, αλλά κάτω από την επιφάνεια, είμαστε σε μια κρυφή, αλλά πολύ λογική αναζήτηση για υγεία. Δεν έχουμε αρρωστήσει· ήμασταν ήδη άρρωστοι. Η κρίση, αν καταφέρουμε να την ξεπεράσουμε, είναι η προσπάθεια να ξεφύγουμε από ένα τοξικό status quo, μια επίμονη έκκληση να ξαναχτίσουμε τις ζωές μας πάνω σε μια πιο αυθεντική και ειλικρινή βάση.

Πηγή: www.thebookoflife.org 

The post Τι μπορούμε να μάθουμε από την ψυχική κατάρρευση appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από την Adina Soclof

Τα πρωινά πριν το σχολείο είναι συνήθως μια από τις πιο αγχωτικές στιγμές της μέρας τόσο για τους γονείς όσο και για τα παιδιά. Όταν τα παιδιά μου τελικά φεύγουν, αναστενάζω από ανακούφιση και διαθέτω μερικά λεπτά ησυχίας για τον εαυτό μου.

Παλιά η κατάσταση ήταν ακόμη χειρότερη! Τα περισσότερα πρωινά ήμουν αγχωμένη, φώναζα και παζάρευα με τα παιδιά μου για να σηκωθούν από το κρεβάτι. Χρειάστηκε πολύ υπομονή και οργάνωση, για να μετατρέψω τα πρωινά πριν το σχολείο σε μια πιο θετική ρουτίνα.

5 ΑΠΛΕΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΜΙΑ ΠΡΩΙΝΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΡΟΥΤΙΝΑ ΧΩΡΙΣ ΑΓΧΟΣ

Διατηρήστε ένα τακτικό πρόγραμμα

Τα παιδιά τα καταφέρνουν καλύτερα, όταν έχουν ένα τακτικό πρόγραμμα. Τα παιδιά μου κι εγώ συμφωνήσαμε σε μια λογική ώρα ύπνου… και έπειτα έπρεπε να την εφαρμόσω! Δεν επιτρέπω πολύ φασαρία, όταν φτάνει η ώρα του ύπνου. Ακόμη και αν θυμώνουν, στο τέλος όλοι είναι πιο χαρούμενοι και λιγότερο εκνευρισμένοι, όταν κοιμούνται καλά.

Αυτό ισχύει και για μένα… Είναι δελεαστικό να μένεις αργά ξύπνιος, αφού έχουν κοιμηθεί τα παιδιά, αλλά ξέρω ότι το πρωί θα είμαι πιο κουρασμένη. Έτσι, πηγαίνω για ύπνο μια λογική ώρα.

Εξάσκηση στη θετικότητα

Σημειώστε ότι είπα εξάσκηση… Το να είσαι θετικός το πρωί δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Αλλά αν το δοκιμάσετε, θα δείτε μεγάλη αλλαγή στο σπίτι σας.

Σκεφτείτε το… Ποιο ακούγεται καλύτερο;

«Ώρα να σηκωθείτε! Καλύτερα να μην αργήσετε ξανά! Γιατί καθυστερείτε τόσο;»

Ή αυτό;

«Καλημέρα, παιδιά, είναι 7:05 και έχει λιακάδα! Ελάτε για πρωινό! Τα αγαπημένα σας παντελόνια είναι καθαρά και έτοιμα να τα φορέσετε!

Μη θυμώνετε

Είμαι ένας συνηθισμένος γονιός. Εκνευρίζομαι πολύ, όταν τα παιδιά μένουν στο κρεβάτι μέχρι την τελευταία στιγμή. Αλλά τα νεύρα δεν βοηθούν ποτέ! Για να είμαστε αντικειμενικοί, προσπαθώ να θυμάμαι ότι ακόμη και ως ενήλικας συχνά δεν θέλω να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι, όταν χτυπά το ξυπνητήρι. Το να θυμάστε ότι αυτό ισχύει και για τα παιδιά θα σας βοηθήσει να μειώσετε τον θυμό σας.

Αντί να φωνάξετε:

«Σήκω επιτέλους απ’ το κρεβάτι!

Πείτε κάτι τέτοιο:

«Φαίνεται να δυσκολεύεσαι σήμερα. Είναι δύσκολο να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι. Πες μου αν θες βοήθεια.»

Μιλήστε τους

Ξέρω ότι αφού χτυπήσει το ξυπνητήρι, θέλω τουλάχιστον 10 λεπτά για να ξυπνήσω. Ανοίγω τις κουρτίνες, για να δω τον ήλιο, πριν σηκωθώ τελείως απ’ το κρεβάτι. Όλοι έχουν κάποια κόλπα που τους κινητοποιούν. Βοηθώ τα παιδιά να σκεφτούν τι λειτουργεί γι’ αυτά. Βρείτε ιδέες με τα παιδιά σας και δείτε τι θα προταθεί.

«Τι θα σε βοηθήσει να σηκωθείς;»

«Αν ανοίξω το φως, θα σε βοηθήσει να ξυπνήσεις;»

«Θες να αφήσω την πόρτα ανοιχτή, ώστε να ακούς τον θόρυβο; Θα βοηθούσε αυτό;»

«Θες να ανοίξω το παράθυρο, να μπεις φρέσκος αέρας;»

«Μερικές φορές χρειάζεται ένα ντους. Τι λες;»

Ίσως στο παιδί σας δεν αρέσει τίποτε από αυτά! Αλλά ίσως αργότερα θυμηθεί αυτές τις ιδέες και χρησιμοποιήσετε μερικές στρατηγικές που θα το βοηθήσουν να σηκώνεται πιο εύκολα το πρωί.

Διδάξετέ τους το πρόγραμμά τους

Πολλοί γονείς αναλαμβάνουν την ευθύνη των προγραμμάτων των παιδιών τους, αλλά τα παιδιά θέλουν να έχουν κάποιον έλεγχο του χρόνου τους. Θέλουν να παίρνουν μόνα τους αποφάσεις. Αυτό είναι σημαντικό κομμάτι της διαδικασίας ωρίμανσής τους. Διδάξετέ τους να είναι υπεύθυνα για το πρόγραμμά τους και μπορεί τα αποτελέσματα να σας εκπλήξουν.

• «Τι ώρα πιστεύεις ότι θα είναι καλό να σηκώνεσαι το πρωί;»
• «Πόσο χρόνο χρειάζεσαι για να σηκωθείς, να ντυθείς, να φας πρωινό και να πας στη στάση; Μόλις το βρεις, μπορείς να έχεις ένα καλό πρόγραμμα για σένα ή μπορούμε να το κάνουμε μαζί. Πες μου τι θες.»
• Αν το πρόγραμμα που αποφασίσατε δεν λειτουργεί, μπορείτε να πείτε:
• «Ξέρω ότι δυσκολεύεσαι να σηκωθείς το πρωί. Τι χρειάζεται, για να σου γίνει ευκολότερο;»

Τα πρωινά με τα παιδιά μπορεί να είναι αγχωτικά. Αλλά αν μάθετε να φτιάχνετε (και να εφαρμόζετε) μια αξιόπιστη πρωινή σχολική ρουτίνα, θα έχετε ένα πιο ήρεμο σπίτι.

Πηγή: upbility.gr (Μετάφραση/Προσαρμογή)

Αρχική πηγή: parentingsimply.com 

The post Πως να έχετε μια πρωινή σχολική ρουτίνα χωρίς άγχος appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Η κατάθλιψη αποτελεί ένα φάσμα δυσάρεστων συναισθηματικών καταστάσεων, οι οποίες μπορεί να είναι φυσιολογικές ή παθολογικές. Πιο συγκεκριμένα, η κατάθλιψη μπορεί να είναι μία φυσιολογική διάθεση απέναντι στην απώλεια αγαπημένων προσώπων, ένα σύμπτωμα, ως αντίδραση στο άγχος, ή μια αντίδραση ασθενών με οργανικά ή ψυχιατρικά προβλήματα. Κάποιες φορές, όμως, πρόκειται για μία σοβαρή ψυχιατρική διαταραχή ή σύνδρομο, όπως είναι η Μείζων Καταθλιπτική Διαταραχή.

Δεν αποτελεί ένα απλό συναίσθημα. Είναι η κατάσταση εκείνη που βιώνει το άτομο, κατά την οποία η στενοχώρια εδραιώνεται στη ψυχή του και δεν επηρεάζεται ακόμη και από ευχάριστα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω του. Εμποδίζει την συνήθη λειτουργικότητά του και επιμένει για αρκετές εβδομάδες, μήνες ή και χρόνια.

Μπορεί να διαγνωστεί σε άτομα όλων των ηλικιών, κοινωνικο-οικονομικών στρωμάτων, φύλων και μορφωτικών επιπέδων.

Αιτίες που προκαλούν κατάθλιψη

Οι πιο συχνοί παράγοντες που διαμορφώνουν όλο το φάσμα της κατάθλιψης είναι οι νευροενδοκρινικές διαταραχές, το οικογενειακό περιβάλλον, ψυχοκοινωνικοί παράγοντες (απώλεια προσώπου, ξαφνικός χωρισμός, απώλεια εργασίας), η κληρονομικότητα, τα ψυχοτραυματικά γεγονότα της ζωής του ατόμου, οι προδιαθεσικές καταστάσεις, κάποια σωματικά νοσήματα όπως η δυσλειτουργία του θυρεοειδή, παθήσεις του κεντρικού νευρικού συστήματος, οι οποίες μπορεί να επηρεάσουν το συναίσθημα, μορφές καρκινικής νόσου, φαρμακολογικές ή ψυχοδραστικές ουσίες και σημαντικοί ψυχοπαθολογικοί παράγοντες.

Οι παραπάνω αιτίες και παράγοντες ωθούν το άτομο να διαμορφώσει μια συγκεκριμένη ιδέα για τον εαυτό του όπου χαρακτηρίζεται από αρνητισμό.

• Θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο και πιστεύει πως δεν έχει τις ικανότητες να αλλάξει τη ζωή του γιατί δεν αξίζει να το κάνει.
• Δεν κάνει σχέδια για το μέλλον γιατί πιστεύει ότι δεν υπάρχει λόγος καθώς δεν θα βιώσει όμορφες και ευτυχισμένες στιγμές.
• Το συναίσθημα της δυστυχίας καλύπτει σαν ένα βαρύ πέπλο κάθε δραστηριότητα και σκέψη και το άτομο είναι πεπεισμένο πως δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να αλλάξει την κατάσταση.
• Έχει καταληφθεί από ματαιότητα και απελπισία.

Πρώτα συμπτώματα κατάθλιψης

Σύμφωνα με την Ψυχολόγο Ελένη Μαυρουκλή σε άρθρο της για τα πρώτα σημάδια της κατάθλιψης αναφέρει: «Συχνά συμβαίνουν στη ζωή μας γεγονότα που μας κάνουν να χάνουμε την διάθεσή μας και να νιώθουμε αβοήθητοι, απελπισμένοι και χωρίς ενδιαφέρον. Άλλες πάλι φορές μπορεί να νιώθουμε θλιμμένοι κάποια περίοδο χωρίς να έχει προηγηθεί κάποιο συγκεκριμένο γεγονός.

Αν και στην καθομιλουμένη χρησιμοποιούμε συχνά τον όρο «κατάθλιψη» για μια ποικιλία καταστάσεων που μας προκαλούν κακή διάθεση, οι ειδικοί κάνουν έναν σημαντικό διαχωρισμό μεταξύ των διαγνωστικών κατηγοριών που εμπίπτουν στις Καταθλιπτικές Διαταραχές και διαφοροποιούν σαφώς την Κλινική Κατάθλιψη (Μείζων Καταθλιπτική Διαταραχή) από τις καταθλιπτικές διαταραχές που δεν συναντούν όλα τα κριτήρια προκειμένου να τεθεί η διάγνωση της Μείζονος Καταθλιπτικής Διαταραχής.

Είναι πολύ σημαντικό να τονιστεί ότι αν νιώθετε τα συναισθήματα θλίψης και της έλλειψης ευχαρίστησης να επιμένουν για μεγάλο διάστημα και να σας προκαλούν σημαντική αλλαγή στην λειτουργικότητά σας στην καθημερινή και την εργασιακή σας ζωή τότε είναι πολύ σημαντικό να συμβουλευτείτε ειδικό Κλινικό Ψυχολόγο ή Ψυχίατρο προκειμένου να διερευνήσετε μαζί του καλύτερα και πιο εμπεριστατωμένα το ζήτημά σας».

Τι δεν πρέπει να λέμε… όταν κάποιος είναι αντιμέτωπος με την κατάθλιψη

• Μα όλα καλά σου πάνε. Ποιο είναι το πρόβλημα σου;
• Δεν κουράστηκες να είσαι συνέχεια έτσι;
• Εσύ πρέπει να δώσεις την ώθηση στον εαυτό σου και να βγεις από όλο αυτό.
• Όλα είναι μέσα στο μυαλό σου. Κακώς είσαι έτσι.
• Νόμιζα πως είσαι δυνατός/ δυνατή αλλά έκανα λάθος.
• Κάνεις σα μικρό παιδί.
• Δε βαρέθηκες να λυπάσαι τον εαυτό σου;
• Η ευτυχία είναι επιλογή.
• Νομίζεις ότι εσύ έχεις προβλήματα. Που να ακούσεις τα δικά μου.
• Και για αυτό είσαι έτσι; Σιγά!
• Να δοκιμάσεις γιόγκα/ βιταμίνες/ προσευχή κ.α. κα θα σου περάσει. Το έκανα εγώ και είμαι μια χαρά.
• Είμαστε οι σκέψεις μας. Αν αρχίσεις να σκέφτεσαι θετικά όλα θα πάνε καλά.
• Μην τον/ την πιστεύεται. Τα κάνει όλα για να τραβήξει την προσοχή.
• Αν θέλεις να σταματήσεις να νιώθεις έτσι πάψε να το σκέφτεσαι.
• Μου φαίνεται πως σου αρέσει να νιώθεις έτσι.
• Δεν προσπαθείς αρκετά.
• Έχουμε βαρεθεί να σε βλέπουμε σε αυτή τη κατάσταση.
• Σε νιώθω. Και εγώ είχα περάσει πολύ δύσκολα όταν…
• Τι να πει και η μαμά σου, που έχει περάσει τόσα. Τα δικά σου δεν είναι τίποτα.

Ενας δικός μου άνθρωπος με κατάθλιψη με χρειάζεται, πως μπορώ να βοηθήσω;

• Να του πούμε αυτό που νιώθουμε: «Είμαι εδώ και θέλω να σε βοηθήσω».
• Να ρωτήσουμε τον φίλο/αδερφό/γονέα/συνάδελφο που πάσχει από Καταθλιπτική Διαταραχή τι μπορούμε να κάνουμε για να τον βοηθήσουμε.
• Να τον διαβεβαιώσουμε ότι δεν φέρει καμία ευθύνη για αυτό που του συμβαίνει.
• Όταν μας λέει κάτι σε σχέση με το θέμα που αντιμετωπίζει να τον κατανοούμε και να τον συναισθανόμαστε, να είμαστε παρόν και να τον ακούμε πραγματικά.
• Δώστε του χρόνο και κάντε υπομονή.

Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Έχει μια ξεχωριστή παιδική ηλικία και μοναδικά βιώματα που δεν μπορεί κανείς να κατανοήσει πλήρως. Μειώνοντας τη σημασία των συναισθημάτων του καταθλιπτικού ατόμου, κάνοντας το να ντρέπεται για όσα χωρίς να επιδιώκει αισθάνεται και λέγοντας του πως επιλέγει να περνά τη ζωή του μέσα στη «μαύρη τρύπα» της κατάθλιψης το μόνο που καταφέρνει κανείς είναι να το κάνει να νιώθει περισσότερες τύψεις, άγχος και απόγνωση.

Πηγή: Melapus

The post Όλα όσα δεν πρέπει να λέγονται σε άτομα που έχουν κατάθλιψη appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από τον Αντώνιο Ντακανάλη, Kαθηγητή και επικεφαλή ερευνητή Ψυχιατρικής και Ψυχοθεραπείας

The post Οι άνδρες δυσκολεύονται να μιλήσουν για την ψυχική τους υγεία appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από τη Δήμητρα Διδαγγέλου, Ψυχολόγο, MSc Ψυχολογία & Μ.Μ.Ε., Ειδίκευση στη Θεραπευτική Γραφή
www.expressingmyself.gr

«Ο πρωινός άνεμος φυσά αιώνια, το ποίημα της δημιουργίας δε διακόπτεται ποτέ∙ όμως λίγα είναι τα αυτιά που το ακούνε.»
Henry D. Thoreau, Walden (Η ζωή στο δάσος)

Δευτέρα απόγευμα, μόλις έχετε τελειώσει από μια δύσκολη μέρα δουλειάς στο γραφείο κι επιστρέφετε σπίτι. Τι προτιμάτε να κάνετε για αποφόρτιση; Να ανοίξετε τον υπολογιστή και να τσεκάρετε τα social media, χαζεύοντας συγχρόνως κάτι στην τηλεόραση ή ν’ αλλάξετε ρούχα και να βγείτε έξω για δραστηριότητα στη φύση ή σε κάποιο κοντινό πάρκο;

Η πλειοψηφία των ανθρώπων συνήθως προτιμά την πρώτη επιλογή χωρίς δεύτερη σκέψη. Είναι γεγονός πως τις τελευταίες εκατονταετίες ο άνθρωπος έχει αποσυνδεθεί από τη φύση σε εκπληκτικά μεγάλο βαθμό (Katcher and Beck, 1987). Ενήλικες και παιδιά περνούν τον περισσότερο χρόνο τους μπροστά στην οθόνη και στα τεχνολογικά μέσα και λιγότερο σε δραστηριότητες στη φύση (Atchley et al., 2012).

Το βλέπουμε και το βιώνουμε καθημερινά γύρω μας. Τις περισσότερες ώρες της ημέρας τις περνούμε σε κλειστούς χώρους και αν βρισκόμαστε έξω δεν είναι λίγες οι φορές που η προσοχή μας είναι στραμμένη είτε σε μια οθόνη, είτε σε κάποιο άλλο τεχνολογικό μέσο. Και τις όποιες φορές βρισκόμαστε στη φύση, το πιο συνηθισμένο είναι να θέλουμε να κυριαρχήσουμε και να επιβάλλουμε την παρουσία μας εκεί, χωρίς να τη σεβόμαστε. Ξεχνάμε το ότι είμαστε μέρος της, ότι είμαστε ένα μαζί της. Ότι εαυτός και φύση δεν είναι δύο διαφορετικές οντότητες, είναι μία (Welling, 2014).

Η Mary Reynolds Thompson στο βιβλίο της «Reclaiming the Wild Soul» σημειώνει χαρακτηριστικά ότι ζούμε σ’ έναν κόσμο που κυριαρχεί στη φύση κι αυτό μας οδηγεί στο να θέλουμε να κυριαρχούμε στα πάντα: στο συνάνθρωπό μας και ακόμη χειρότερα, στο πνεύμα μας. Όπως έγραψε ένας από τους μαθητές της «Με βαραίνουν όλοι οι εσωτερικοί κανόνες του πώς πρέπει να είμαι και έχω αποσυνδεθεί από την αυθόρμητη ροή μέσα μου.» Η επιθυμία μας να κυριαρχήσουμε στο περιβάλλον μας και να το αλλάξουμε μπορεί να μας απομακρύνει από το να βρούμε την πραγματική μας φύση (Thompson, 2014).

Η επαφή με τη φύση μπορεί να μας βοηθήσει να συνδεθούμε ξανά με τον εαυτό μας. Το νιώθουμε όταν περπατούμε στην παραλία, κάνουμε έναν περίπατο στο δάσος, όταν περνούμε από το πάρκο της γειτονιάς μας, όταν ποτίζουμε τα φυτά στο σπίτι μας, αγοράζουμε ένα μπουκέτο λουλούδια ή ακόμη κι όταν βλέπουμε σκηνές από τη φύση σε φωτογραφίες ή σε βίντεο. Όλα αυτά που ενστικτωδώς αισθανόμαστε, έρχονται να μας τα επιβεβαιώσουν οι επιστήμονες και να μας εξηγήσουν γιατί η επαφή με τη φύση μας κάνει να νιώθουμε τόσο ωραία.

Λαμβάνοντας υπόψιν το γεγονός πως περισσότερο από το 50% των ανθρώπων πάνω στη γη ζουν σε αστικές περιοχές και ότι υπολογίζεται πως μέχρι το 2050 αυτό το ποσοστό θ’ αυξηθεί στο 70% (Bratman & al., 2015), καθώς και ότι το περιβάλλον μας παίζει σημαντικό ρόλο στο πώς σκεφτόμαστε και συμπεριφερόμαστε (Atchley et al., 2012) μπορούμε να κατανοήσουμε πόσο μεγάλη αξία έχει η μελέτη της επίδρασης του περιβάλλοντος στον άνθρωπο, όπως επίσης και η ανάπτυξη μεθόδων οι οποίες μπορούν να μειώσουν τις αρνητικές επιδράσεις της αποσύνδεσης.

Οι έρευνες που αποδεικνύουν τις ευεργετικές ιδιότητες που έχει η φύση στον οργανισμό μας ολοένα και πληθαίνουν. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τους Rachel και Stephan Kaplan, όσοι άνθρωποι έχουν άμεση πρόσβαση σε φυσικό περιβάλλον είναι πιο υγιείς σε σχέση με όσους δεν έχουν αυτή την επαφή. Στις πιο μακροπρόθεσμες, έμμεσες συνέπειες περιλαμβάνεται το αυξημένο επίπεδο ικανοποίησης από το σπίτι τους, τη δουλειά και τη ζωή τους γενικότερα (Kaplan & Kaplan, 1989).

Για το σκοπό του παρόντος άρθρου έγινε μια επιλογή των πιο σημαντικών και σχετικών ερευνών με την ψυχική και πνευματική υγεία και τη δημιουργικότητα.

Σύμφωνα με τη Θεωρία της Αποκατάστασης της Προσοχής (Attention Restoration Theory – ART), η οποία αναπτύχθηκε από τους Kaplan το 1980, οι άνθρωποι μπορούν να συγκεντρωθούν καλύτερα όταν βρίσκονται στη φύση ή ακόμη και όταν κοιτούν σκηνές από τη φύση (Kaplan & Kaplan, 1989).

Με έρευνα που βασίστηκε στην παραπάνω θεωρία (ART) επιβεβαιώθηκε το γεγονός ότι η γνωστική λειτουργία του εγκεφάλου αυξάνεται μέσα στο φυσικό περιβάλλον. Ο Marc Berman και οι συνεργάτες του στο Πανεπιστήμιο του Michigan βρήκαν ότι οι φοιτητές που περπατούσαν σε ένα αλσύλλιο είχαν βελτιωμένη επίδοση σε δοκιμασία μνήμης σε σχέση με άλλους φοιτητές που περπατούσαν στους δρόμους μιας πόλης (Berman et al., 2008).

Οι Kaplan σε διαφορετική έρευνά τους κατέληξαν ότι δεν χρειάζεται να τρέξουμε στο δάσος για να έχουμε οφέλη από τη φύση. Ακόμη και το να ρίξουμε μια ματιά στη φύση απ’ το παράθυρο αρκεί. Σύμφωνα με τα ευρήματά τους, οι υπάλληλοι που είχαν θέα στη φύση από τα γραφεία τους είχαν θετικότερη εικόνα για τη δουλειά τους, καλύτερη υγεία και ικανοποίηση απ’ τη ζωή (Kaplan & al, 1998).

Η Frances Kuo έχει αφιερώσει τη ζωή της στο να μελετά την επίδραση του φυσικού περιβάλλοντος στον άνθρωπο, ιδρύοντας το Human-Environment Research Laboratory (HERL) μαζί με τον συνεργάτη της William Sullivan. Σε έρευνά της συμμετείχαν παιδιά που είχαν διαγνωστεί με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ). Έπειτα από δοκιμές βρέθηκε ότι τα παιδιά που έκαναν μια βόλτα για είκοσι λεπτά σε πάρκο ηρεμούσαν πολύ περισσότερο απ’ ό,τι τα παιδιά που έκαναν βόλτα σε αστικά περιβάλλοντα (Taylor & Kuo, 2009).

Σε άλλη έρευνα, ο Bratman και οι συνεργάτες του βρήκαν ότι ενενήντα λεπτά περπατήματος στη φύση μπορεί να μειώσει το αναμάσημα των σκέψεων (επαναλαμβανόμενες αρνητικές σκέψεις) μειώνοντας τη λειτουργία του τμήματος του εγκεφάλου που σχετίζεται με τις ψυχικές ασθένειες. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι δεν συμβαίνει το ίδιο όταν κάποιος περπατά στην πόλη (Bratman & al., 2015).

Ο ίδιος ερευνητής με διαφορετική επιστημονική ομάδα βρήκε ότι η φύση μπορεί να έχει επίδραση και στη γνωστική λειτουργία. Σε σύγκριση με τη βόλτα σε αστικό περιβάλλον η βόλτα στη φύση είχε θετική επίδραση σε συναισθηματικό επίπεδο, μειώνοντας το άγχος, τις επαναλαμβανόμενες σκέψεις και συνέβαλε στη διατήρηση αυτών των  επιδράσεων. Επίσης, είχε θετική επίδραση σε γνωστικό επίπεδο αυξάνοντας την λειτουργία της εργαζόμενης μνήμης, η οποία βοηθά στη μάθηση (Bratman & al., 2015).

Οι Ruth Ann Atchley, ο David L. Strayer και ο Paul Atchley σε έρευνά τους ανακάλυψαν ότι η επανασύνδεση με τη φύση σε συνδυασμό με την αποσύνδεση από την τεχνολογία μπορεί να βοηθήσει στη δημιουργική επίλυση προβλημάτων. Οι ίδιοι πιστεύουν ότι η τεχνολογία και η ηχορύπανση των αστικών περιοχών αποσπούν την προσοχή μας και μειώνουν τη συγκέντρωσή μας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνάς τους, οι συμμετέχοντες αφού περπάτησαν στη φύση κουβαλώντας τα σακίδιά τους για τέσσερις μέρες και δεν τους επιτρεπόταν να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε τεχνολογικό μέσο, όταν τους ζητήθηκε να επιλύσουν σύνθετα προβλήματα που απαιτούσαν δημιουργικότητα αύξησαν την απόδοσή τους κατά 50%.

Η βόλτα στη φύση φαίνεται ότι σχετίζεται και με την αποσύνδεση από την τεχνολογία.

Ο Tristan Gooley, συγγραφέας του βιβλίου “How to Connect with Nature” αναφέρει χαρακτηριστικά: «Όταν είμαστε στο σπίτι, δραστηριότητες ουδέτερες για τον εγκέφαλο όπως η παρακολούθηση της τηλεόρασης ή το τσεκάρισμα στα social media, μπορεί να είναι πιο δελεαστικές από το να βάλουμε το παλτό μας και να ξεπορτίσουμε. Παρ’ όλα αυτά όμως, έπειτα από δέκα λεπτά στον φρέσκο αέρα αυτές οι ηλεκτρονικές εγκεφαλο-παγίδες χάνουν τον μαγνητισμό που μας προκαλούσαν.»

Πώς όμως όλα τα παραπάνω μπορούν να συνδυαστούν με το γράψιμο;

Η Thompson επιμένει πως η τεχνολογία προσθέτει ακόμη ένα στρώμα θορύβου στην ήδη πολύβουη ζωή μας, το οποίο μπορεί να μας κρατήσει μακριά από τη διαίσθησή μας και τη γλώσσα των μη ανθρώπινων όντων, ενώ η σιωπή δημιουργεί χώρο μέσα μας, μας αδειάζει (Thompson, 2014).

Η Tina Welling στο βιβλίο της «Writing Wild» αναφέρει πως πολλοί από εμάς φερόμαστε σαν τουρίστες στην ίδια μας τη ζωή. Ψάχνουμε συνεχώς να βρούμε κάτι εκεί έξω, όταν όλα βρίσκονται μέσα μας (Welling, 2014).

Η ίδια επίσης, ισχυρίζεται ότι πολλές φορές έχουμε την πεποίθηση ότι η φύση είναι ένα μέρος για να ηρεμούμε. Λίγοι από εμάς όμως γνωρίζουμε ότι εκεί μπορούμε επίσης ν’ αναζωογονηθούμε (Welling, 2014). Όπως επίσης και ν’ αποφορτιστούμε.

Η αποφόρτιση, η αναζωογόνηση, η συγκέντρωση, η σιωπή, η ενδοσκόπηση και η επίλυση προβλημάτων όμως, είναι βασικά συστατικά και της δημιουργικής έκφρασης. Όταν η διαδικασία της δημιουργίας συνδυάζεται με τη φύση τα ευεργετικά αποτελέσματα μπορούν να πολλαπλασιαστούν.  

Μία από τις πιο διαδεδομένες δημιουργικές ασχολίες είναι το γράψιμο. Στον κλάδο της ψυχολογίας που λέγεται θεραπευτική ή εκφραστική γραφή, το γράψιμο χρησιμοποιείται ως μέσο για την έκφραση των συναισθημάτων και των σκέψεων. Με άλλα λόγια, το χαρτί μπορεί να γίνει ο καθρέφτης μας και να μας οδηγήσει στην αυτογνωσία και την προσωπική ανάπτυξη. Σύμφωνα με τη Welling, έχουμε την εμπειρία της δύναμης της γλώσσας όταν γράφουμε στα ημερολόγιά μας. Ο εαυτός μεγαλώνει και λάμπει υπό το φως της προσοχής μας. Επεκτεινόμαστε, ξυπνούμε και γινόμαστε εκείνοι που ψάχνουμε στους άλλους. Οι λέξεις μπορούν να μας αλλάξουν.

Όταν, λοιπόν, η διαδικασία του γραψίματος πραγματοποιείται μέσα στο φυσικό περιβάλλον τα οφέλη για τον γράφοντα μπορεί να είναι πολύ περισσότερα απ’ ό,τι αν έγραφε κλεισμένος σ’ ένα γραφείο, βλέποντας μόνο την οθόνη του υπολογιστή του.

Η Welling ισχυρίζεται ότι η ανάγκη της δημιουργίας είναι ένα άγριο πράγμα. Οι δημιουργικοί άνθρωποι χρειάζονται τη φύση, μια επαφή με τον πρωτόγονο άνθρωπο μέσα τους. Ο σύνδεσμος ανάμεσα στο δημιουργικό μυαλό και τη φύση είναι το σώμα (Welling, 2014).

Το ξύπνημα όλων των αισθήσεων που προκαλείται όταν βρισκόμαστε μέσα στη φύση συντελεί στην αύξηση της δημιουργικότητας. Η όραση, η ακοή, η αφή, η γεύση, η όσφρηση οξύνονται κι επανέρχονται σε πρωτόγονα επίπεδα.  

Μέσα στο φυσικό περιβάλλον ο χρόνος γιγαντώνεται κι ως εκ τούτου έχουμε την ευκαιρία της παρατήρησης. H παρατήρηση είτε αναφέρεται στον εξωτερικό κόσμο, είτε στον εσωτερικό, είναι βασικό συστατικό της συγγραφής.

Η Thompson τονίζει ότι έχουμε χάσει την ικανότητα να φανταζόμαστε πέρα από τους προδιαγεγραμμένους χάρτες που μας έχουν δώσει. Έχουμε ξεχάσει τη δύναμη της δικής μας φαντασίας χωρίς τα όρια των αστικών συμβάσεων (Thompson, 2014).

Η απλότητα που επικρατεί στο φυσικό περιβάλλον μπορεί ν’ αδειάσει το μυαλό μας και να μας κάνει να δούμε πιο καθαρά, από διαφορετική, ανανεωμένη οπτική. Η ησυχία και η ηρεμία της φύσης μπορούν να συμβάλλουν στο να στρέψουμε την προσοχή στον εσωτερικό μας κόσμο και ν’ αφουγκραστούμε την εσωτερική φωνή μας. Να δώσουμε προσοχή σε ψυχικά, πνευματικά και σωματικά μηνύματα που διαφορετικά θα προσπερνούσαμε μέσα στη γρήγορη καθημερινότητα.

Στη φύση ξεδιπλώνεται ο εαυτός πλήρης, χωρίς τις αλλοιώσεις του εξωτερικού περιβάλλοντος. Μέσα στο φυσικό περιβάλλον μπορούμε να είμαστε ο πραγματικός εαυτός μας, όποια κι αν είναι η θέση μας μέσα σ’ αυτό, όποιος κι αν είναι ο ρόλος μας. Εκεί μπορούμε ν’ αποδεχτούμε και ν’ αναδείξουμε τη μοναδικότητά μας, να βρούμε πιο εύκολα τον δρόμο για το προσωπικό μας μονοπάτι. Μπορούμε οραματιστούμε πιο ξεκάθαρα τον αυθεντικό εαυτό μας και να γνωρίσουμε πτυχές του τις οποίες είτε είχαμε ξεχάσει ή παραμελήσει, είτε δεν γνωρίζαμε ότι υπάρχουν.

Η φύση μπορεί να μας δώσει μαθήματα δωρεάν. Αρκεί να είμαστε εκεί για να τα πάρουμε. 

Βιβλιογραφία:

Atchley., R.A., Strayer, D.L., Atchley, P. (2012). Creativity in the Wild: Improving Creative Reasoning through Immersion in Natural Settings. PLoS ONE 7(12): e51474. doi:10.1371/journal.pone.0051474

Berman, G.M., , Jonides, J.,&  Kaplan, S.. (2008). The Cognitive Benefits of Interacting With Nature. Association for Psychological Science. 19(12): 1207-1212.

Bratman, G.N., Hamilton, J.P., Hahn, K.S., Daily, G.C., & Gross, J.J. (2015). Nature experience reduces rumination and subgenual prefrontal cortex activation.  PNAS. 112 (28);8567–8572. doi: 10.1073/pnas.1510459112.

Bratman, G. N., Daily, G. C., Levy, B. J., & Gross, J. J. (2015). The benefits of nature experience: Improved affect and cognition. Landscape and Urban Planning, 138, 41-50.

Faber, A. T., & Kuo, F.E. (2009). Children with attention deficits concentrate better after walk in the park. Journal of Attention Disorders, 12, 402-409.

Gooley, Τ. (2014). How to Connect with Nature. MacMillan, London.

Kaplan, R. & Kaplan, S. (1989). The Experience of Nature: A Psychological Perspective. Cambridge University Press, Cambridge, New York.

Kaplan, R., Kaplan, S., & Ryan, R. L. (1998). With people in mind: Design and management of everyday nature. DC: Island Press. Washington.

Katcher, A. & Beck, A. (1987). Health and caring for living things. Anthrozoos, 1, 175–183.

Thompson, Μ.R. (2014). Reclaiming the Wild Soul. White Cloud Press. Ashland, Oregon.

Welling, T. (2014). Writing Wild. New World Library. Novato, California.

Website:
http://psychografimata.com/20959/i-skepsi-mas-enischiete-otan-perpatame/

Video:
[vsw id=”Plt9iDu2px0″ source=”youtube” width=”425″ height=”344″ autoplay=”no”]

The post Λέξεις και βήματα: Τα οφέλη από το γράψιμο στη φύση appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από την Αλίκη Ελένη Πουλή Ψυχολόγο – Ψυχοθεραπεύτρια MBPsS of Clinical Psychology, MSc, Pg. Dip Psychiatry, Cardiff University School of Medicine, Member of IEPA Early Intervention in Mental Health

Όταν κάτι πάει στραβά και τ΄ αρνητικά συναισθήματα μας κατακλύζουν, ένας φαύλος κύκλος ξεκινά. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο θυμός, η λύπη, η απογοήτευση συνυπάρχουν με τις ενοχές και τις αυτομομφές. Σκέψεις, ακόμη πιο αρνητικές με βασικό κατήγορο και κατηγορούμενο τον εαυτό μας, συνοδεύονται με πολλές ενοχές.

Η σκληρή κριτική στον εαυτό μας σχετικά με μια αρνητική κατάσταση ή κακό αποτέλεσμα, όχι μόνο δε βελτιώνει τα δεδομένα αλλά βλάπτει μακροπρόθεσμα τη ψυχική μας υγεία. Το να νιώθει κάποιος άσχημα ή ενοχικά που βιώνει ένα αρνητικό συναίσθημα, σίγουρα δεν είναι μονόδρομος.

Η αποδοχή των συναισθηματικών εμπειριών φαίνεται να αποτελεί μια ευεργετική στάση απέναντι στις καθημερινές συνθήκες στρες.

Αποδοχή και Ψυχική Υγεία

Μια πρόσφατη μελέτη του επιστημονικού περιοδικού “Personality and Social Psychology”, που δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 2017, εξέτασε τη ψυχική υγεία των ατόμων που αποδέχονται, αντί να κατηγορούν σκληρά, τις συναισθηματικές τους εμπειρίες.

Τα ευρήματα της εν λόγω έρευνας αναφέρουν ότι τα άτομα που αποδέχονται τ΄αρνητικά συναισθήματα τους έχουν καλύτερη μακροπρόθεσμη (6 μήνες μετά) ψυχική υγεία και επιδεικνύουν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα σε συνθήκες καθημερινού στρες. Επιπλέον, διαφαίνεται ότι βιώνουν λιγότερα αρνητικά συναισθήματα όταν εκτίθενται σε καταστάσεις στρες. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι τα παραπάνω ευρήματα επαληθεύτηκαν και στα δύο φύλα, σε όλες τις εθνικότητες που συμμετείχαν αλλά και σε όλα τα κοινωνικό- οικονομικά επίπεδα.

Αυτομομφές όπως: “Δεν θα έπρεπε να νιώθω έτσι, οι δειλοί μόνο λυπούνται”, “Είμαι άχρηστος-η που έδειξα το θυμό μου” προσθέτουν ένα ακόμη βαρύ φορτίο στη ψυχική υγεία. Το άτομο έχει παράλληλα να διαχειριστεί και τη κατάσταση, η οποία συσχετίζεται με το αρνητικό συναίσθημα που βιώνει, αλλά ταυτόχρονα και τον εαυτό του, που δεν αποδέχεται τη συναισθηματική του αντίδραση.

Αυτή η κατάσταση μπορεί να δημιουργήσει εσωτερική σύγκρουση, η οποία με τη σειρά της πιθανά να αποτελέσει απειλή για τη ψυχική υγεία του ατόμου.

Τα οφέλη της Αποδοχής

Η αποδοχή των συναισθηματικών εμπειριών φαίνεται να αποτελεί μια ευεργετική στάση απέναντι στις καθημερινές συνθήκες στρες. Πλαισιώνοντας τον εαυτό μας με αποδοχή των αρνητικών συναισθημάτων, δημιουργούμε τη βάση για ορθότερη επεξεργασία των καταστάσεων ή συνθηκών που συσχετίζονται με τα αρνητικά συναισθήματα που βιώνουμε.

Επίσης, προσφέρουμε χρόνο αποφόρτισης από τις στρεσογόνες συνθήκες, χωρίς “εσωτερικές παρεμβολές”, όπως μπορεί να χαρακτηριστούν οι ενοχές και οι αυτομομφές. Τέλος, αποκτούμε μεγαλύτερη ανθεκτικότητα σε καταστάσεις, οι οποίες στη καθημερινότητα αξιολογούνται ως απαιτητικές, καθώς οι σκέψεις μας επικεντρώνονται στην επίλυση των εκάστοτε καταστάσεων και όχι στη διαχείριση μιας επιπρόσθετης εσωτερικής κρίσης.

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που κάτι θα πάει στραβά, αποδέξου το θυμό, τη λύπη και την απογοήτευση σου και δώσε χρόνο στον εαυτό σου να αντιμετωπίσει «μονιασμένος» τις καθημερινές προκλήσεις.

Βιβλιογραφία:

Ford, B. Q., Lam, P., John, O. P., & Mauss, I. B. (2017). The Psychological Health Benefits of Accepting Negative Emotions and Thoughts: Laboratory, Diary, and Longitudinal Evidence. Journal of personality and social psychology.

Πηγή: https://nohealthwithoutmentalhealth.blogspot.com/

The post Αρνητικά συναισθήματα: Η αποδοχή τους κάνει καλό στη ψυχική υγεία appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από τη Γεωργία Χριστίνα Κανελλοπούλου, Ψυχολόγο – Οικογενειακή Σύμβουλο

Η αυτονομία του παιδιού αποτελεί μία από τις πιο σημαντικές συνθήκες στη διαδικασία της ψυχοσυναισθηματικής ανάπτυξής του. Ο κάθε γονέας έχει ως επιθυμία να μεγαλώσει υγιείς, αυτόνομους, ανεξάρτητους ενήλικες που να πατούν γερά στις προσωπικές τους βάσεις. Πολλές φορές, όμως η πορεία της αυτονομίας του παιδιού δεν είναι τόσο ιδανική όσο φαντάζει.

Τα παιδιά από τη γέννησή τους βασίζονται αποκλειστικά στους γονείς τους για να καλύψουν ανάγκες τόσο βιολογικές όσο και συναισθηματικές. Ακόμη, η αυτονομία είναι ανάλογη της ηλικίας που έχει το παιδί.

Στη βρεφική ηλικία το βρέφος είναι απόλυτα εξαρτημένο από τη μητέρα του. Είναι αυτή που ικανοποιεί την ανάγκη του για επιβίωση, φαγητό, φροντίδα, προστασία. Όσο μεγαλώνει, όμως το παιδί, είναι σε θέση πλέον να φροντίζει τον εαυτό του, χωρίς παράλληλα να σταματάει η ανάγκη του για αγάπη, φροντίδα και υποστήριξη από τους γονείς του.

Στην εφηβεία, όπου συμβαίνουν και οι περισσότερες αλλαγές στο άτομο, τόσο σε σωματικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο, αρχίζει η ολοένα και μεγαλύτερη ανεξαρτητοποίηση από τους γονείς, οδηγώντας το παιδί στην ανεξαρτησία και προετοιμάζοντας το για τις ανάγκες και τις απαιτήσεις της ενήλικης ζωής.

Όσο εύκολη και φυσιολογική και αν φαίνεται αυτή η πορεία αυτονομίας, πολλές φορές και ασυνείδητα μάλιστα σαμποτάρεται από τους ίδιους τους γονείς από την ανάγκη τους για υπερπροστασία και για διατήρηση του ελέγχου.

Πώς μπορώ να κάνω το παιδί μου αυτόνομο;

Σημαντικός παράγοντας προς την απόκτηση αυτονομίας είναι η εμπιστοσύνη που δείχνει ο γονέας στις ικανότητες του παιδιού του. Εμπιστοσύνη σε μικρά, απλά πράγματα όπως το να τρώει μόνο του ή να πηγαίνει μόνο του στη τουαλέτα. Απλά πράγματα που στα μάτια των παιδιών αν δεν τα δοκιμάσουν μόνα τους φαντάζουν τόσο δύσκολα.

Με το να φοβάται ο γονιός ότι το παιδί δεν θα τα καταφέρει, περνάει στο ίδιο ασυνείδητα τη πεποίθηση πως είναι ανίκανο να τα καταφέρει.

Είναι απαραίτητο να επιτρέπεται στο παιδί να δοκιμάζει να κάνει πράγματα μόνο του ακόμη και αν αποτύχει.

Για παράδειγμα, μπορεί ένα παιδί να θέλει να ντυθεί μόνο του. Είναι καλό να το αφήσουμε να το κάνει. Αν δυσκολευτεί κατά τη διάρκεια, μπορεί ο γονιός να παρέμβει και να του εξηγήσει πως αυτό είναι φυσιολογικό, να το βοηθήσει στη συνέχεια του ντυσίματος και τέλος να το επιβραβεύσει για την προσπάθειά του.

Ένας ακόμη σημαντικός παράγοντας είναι να παραμένει ο γονιός ένας “αόρατος” υποστηρικτής χωρίς να νιώθει το παιδί ότι το πνίγει. Τα παιδιά δεν θέλουν να νιώθουν πως τα παρατηρείς σε κάθε τους κίνηση. Είναι καλό να μη βιαζόμαστε να κάνουμε αρνητική κριτική στα λάθη. Να λέμε “ναι” στα λάθη των παιδιών. Η αξία αυτών είναι μαγική. Μέσω των λαθών το παιδί μαθαίνει να αποκτά την έννοια της ευθύνης και της υπευθυνότητας που εμπεριέχει η κάθε πράξη του.

Ένα εξίσου σημαντικό βήμα προς την αυτονομία είναι να συμμετέχει ενεργά το παιδί στις οικογενειακές δουλειές και δραστηριότητες (π.χ. προετοιμασία μεσημεριανού τραπεζιού). Το μόνο που χρειάζεται είναι να γνωρίζει το παιδί τι συγκεκριμένα έχει να κάνει, να έχει έναν στόχο τη φορά.

Απαραίτητη είναι και η ελευθερία επιλογής που δίνεται στο παιδί. Για παράδειγμα, παροτρύνουμε το παιδί να διαλέξει τι ρούχα θέλει να φορέσει, με τι παιχνίδι θέλει να παίξει. Επιβραβεύουμε το παιδί για κάτι που παίρνει την πρωτοβουλία να κάνει μόνο του και δεν το επιπλήττουμε.  Μη ξεχνάμε πως η επιβράβευση δεν αφορά μόνο πτυχία, βαθμούς και βραβεία.

Μαθαίνω να ζητάω συγγνώμη από το παιδί. Συγγνώμη αν δεν αναγνωρίστηκε μία συμπεριφορά του ως σωστή, συγγνώμη αν το μαλώσαμε. Τα παιδιά έχουν μιμητική συμπεριφορά. Μαθαίνουν να συγχωρούν και να ζητούν συγχώρεση και τα ίδια. Μιλάμε στα παιδιά με τέτοιο τρόπο που να μεταδίδει σεβασμό για τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Ενισχύεται με αυτόν τον τρόπο η αυτοπεποίθησή τους και παίρνουν πιο εύκολα πρωτοβουλία.

Ας κατανοήσουμε πως είναι δύσκολη πρόκληση για κάθε γονιό από τη μία να είναι αυτός που θα παρέχει ασφάλεια και σταθερότητα, και από την άλλη να προσπαθεί να συμβάλλει στην ανεξαρτητοποίηση του παιδιού. Ας επιτρέψουμε στα παιδιά μας να γνωρίσουν τον κόσμο με τα δικά τους μάτια. Ας είμαστε δίπλα τους σε κάθε δύσκολο ή εύκολο ερώτημα που θα κληθούμε να απαντήσουμε. Ας ξεχάσουμε για λίγο και τον δικό μας ενήλικο εαυτό και ας επιστρέψουμε λίγο στα παιδικά μας χρόνια. Ποια συμπεριφορά θα θέλαμε να έχουμε εμείς από τους γονείς μας; Αυτομάτως θα απαντηθούν πολλά ερωτήματα και φόβοι.

Πηγή: The Psy Trap

The post Μεγαλώνοντας αυτόνομα παιδιά appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Συνέντευξη στη Δήμητρα Διδαγγέλου,  Ψυχολόγο – Επιστημονικό Δημοσιογράφο, MSc Ψυχολογία & Μ.Μ.Ε.

Το τελευταίο βιβλίο της Φωτεινής Τσαλίκογλου, Ο Ιωσήφ ήρθε μετά (εκδόσεις Καστανιώτη), ανοίγει ένα απαιτητικό θέμα: τη διαγενεακή μεταβίβαση του τραύματος, τη σιωπή που το συντηρεί και τη γραφή ως έναν τρόπο να αντέξουμε αυτό που δεν αντέχεται. Η ιστορία που παρακολουθούμε στις σελίδες του βιβλίου αποτελεί μια αφήγηση του ανείπωτου, χωρίς όμως να προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Αντίθετα, αφήνει χώρο σε αυτό που μένει ανοιχτό, όπως κάνει η καλή λογοτεχνία.

Μέσα από τη συνέντευξη που παραχώρησε στα Ψυχο-γραφήματα η γνωστή συγγραφέας και ομότιμη καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, αφηγείται τη διαδρομή μιας ιστορίας που γράφτηκε μέσα από μια μακρά, επίμονη συνάντηση με την αφήγηση της ηρωίδας της. Επεκταθήκαμε στα θέματα της μνήμης, τον πειρασμό της ερμηνείας, τη λεπτή γραμμή ανάμεσα σε ό,τι ειπώνεται και ό,τι αποσιωπάται, αλλά και τη δυσκολία να σταθεί κανείς απέναντι στο κακό χωρίς να το «κλείσει» σε εύκολες εξηγήσεις.

Στο νέο σας βιβλίο Ο Ιωσήφ ήρθε μετά καταπιάνεστε με μια τραυματική οικογενειακή ιστορία που εκτείνεται πολλές γενιές πίσω. Πότε και πώς γεννήθηκε η ανάγκη να ειπωθεί αυτή η ιστορία;

Η «Θάλεια» η αδελφή του Ιωσήφ έτυχε να είναι για χρόνια σε θεραπεία με έναν γνωστό μου  σπουδαίο ψυχίατρο-ψυχαναλυτή που δεν ζει πια. Σε ανύποπτο χρόνο, χωρίς φυσικά να αναφέρει το όνομα της, μου είπε ότι θα άξιζε να μάθαινα την ιστορία ζωής μιας θεραπευόμενης του που «ξεπερνά κάθε φαντασία». Χρόνια μετά τον θάνατό του έτυχε να γνωρίσω τη Θάλεια από κοινούς φίλους. Πολλές φορές έχω συλλογιστεί ότι δεν υπάρχει αθωότητα στο τυχαίο. Ή ψευδώνυμη  Θάλεια θέλησε να μου μιλήσει. Μου επέτρεψε  να  περιβάλλω  την αγριευτική ιστορία της με τη στοργή αλλά  και   την αδιακρισία,  ακόμα και  το θράσος της λογοτεχνικής γραφής. «Άλλαξε, συμπλήρωσε, αποσιώπησε…κάνε ότι θες», μου είπε. Ένα παράδοξο ταξίδι ξεκινούσε ανάμεσα μας. Κράτησε κοντά πέντε χρόνια.

Πρόκειται για ένα βιβλίο αιχμηρό το οποίο αφηγείται μια δύσκολη και βίαιη ιστορία. Υπήρχαν σημεία που δυσκολευτήκατε να γράψετε; Και αντίστοιχα, στιγμές που η πρώτη αφήγηση αυτών των γεγονότων ήταν δύσκολο ακόμη και να ακουστεί;

Κάποιες στιγμές είχα  την αίσθηση ότι  ο λόγος της  Θάλειας έτρεχε σαν αφηνιασμένο άλογο. Η ψύχραιμη αποφασιστικότητά της με τάραζε. Ήταν φορές που ήθελα να κλείσω το μαγνητόφωνο, να βγω έξω στον καθαρό αέρα και  το μηχάνημα να συνεχίσει  από μόνο του να καταγράφει  τη φωνή της Θάλειας. Όμως εκείνη ήταν αποφασισμένη να μιλήσει. Σαν να περίμενε 60 χρονιά αυτή τη στιγμή. Ίσως γιατί δεν ήμουνα γιατρός της, δεν ήμουν ο ψυχαναλυτής της, δεν ήμουν η κολλητή της φίλη. Ήμουν η Φωτεινή που ένοιωσε ότι ήθελα να την ακούσω. Σαν ψυχολόγος; Σαν μυθιστοριογράφος; Να χρησιμοποιήσω τη  μυθοπλασία σαν ένα σκέπασμα, μια μεταμφίεση, μια απαλοσύνη; Δεν ξέρω. Πάντως  δεν ένοιωσα σε καμμία στιγμή να επιθυμεί  να  συγκαλύψει την ακρότητα της ιστορίας.

Υπήρχαν σκηνές που πραγματικά δεν άντεχα να ακούω.Το προαπαιτούμενο μιας καλοπροαίρετης αποστασιοποιημένης  ουδετερότητας ήταν έτοιμο σε κάθε στιγμή να τιναχτεί στον αέρα. Θα φτάναμε μέχρι το τέλος;  Θα μπορούσα να αποδώσω την ακρότητα της ιστορίας αυτής χωρίς να την προδώσω μέσα από ερμηνευτικά απλουστευτικά θεωρητικά σχήματα;

Μια μητέρα που πάλευε να σώσει τα λουλούδια στο μπαλκόνι της στην Κυψέλη από τη μανία του Ιωσήφ, που βασάνιζε, κατέστρεφε ποδοπατούσε  οτιδήποτε έπεφτε στα χέρια του. Και μετά εκλιπαρούσε την αγάπη της μητέρας του και βασάνιζε ανελέητα  την αδελφή,  τον πατέρα του. Ένα πλάσμα που εξωθεί  σε αυτοκτονία τη μητέρα, τον πατέρα του.     Φονεύει  το σύζυγο της ερωμένης του. Επιχειρεί να πνίξει την αδελφή του….! Ο  Ιωσήφ ένας δαίμονας.

Είναι γνωστό πως η μνήμη είναι επιλεκτική, κυρίως στις περιπτώσεις ψυχικών τραυμάτων και αυτό διαφαίνεται μέσα από τις αφηγήσεις της κεντρικής ηρωίδας του βιβλίου. Καθώς γράφατε, μπήκατε στον πειρασμό για ερμηνείες; Πώς διαχωρίσατε τον ρόλο της ψυχολόγου από της συγγραφέως;

Ο πειρασμός της ερμηνείας είναι παρών. Αν δεν τον τιθασεύσεις ούτε ως ψυχοθεραπευτής, ούτε ως συγγραφέας κάνεις καλά τη δουλειά σου. Είναι ένα άτιμο πράγμα. Στην ψυχανάλυση ο πειρασμός της ερμηνείας  είναι τόσο  παλιός όσο και η ίδια η μέθοδος. Η ερμηνεία είναι ένα  ισχυρό εργαλείο, ανοίγει δρόμους νοήματος, αλλά μπορεί και να κλείσει πρόωρα τον ψυχικό χώρο. Η  ερμηνεία βλάπτει  όταν προηγείται της εμπειρίας. Όταν ο αναλυτής παρασύρεται από μια βιασύνη να ερμηνεύσει πριν ο αναλυόμενος είναι έτοιμος  να αισθανθεί ή  να αντέξει αυτό που αναδύεται. Μια ερμηνεία που παρουσιάζεται πρώιμα ως «αλήθεια» (και όχι ως υπόθεση) παγώνει τον ψυχικό στοχασμό. Το ασυνείδητο δεν χρειάζεται τελεσίδικες απαντήσεις, χρειάζεται χώρο αιώρησης.

Η βιασύνη να σπεύσεις να ερμηνεύσεις υπηρετεί την αγωνία  του αναλυτή. Από εργαλείο θεραπείας η ερμηνεία γίνεται άμυνα του ίδιου του αναλυτή, Έχει να κάνει με το δικό του φόβο του κενού, με τη δική του  ανάγκη να “ξέρει”. Ακόμα και στη λογοτεχνία όμως το ζητούμενο είναι να αντέχεις να στέκεσαι διπλά στους μη ερμηνεύσιμους ήρωες σου. Ως συγγραφέας  δεν επιχείρησα να ερμηνεύσω τον κακό κι αδίστακτο Ιωσήφ. Άφησα τον αναγνώστη μόνο του ελπίζοντας να μην βιαστεί να βγάλει ετυμηγορία.

Η ερμηνεία είναι χρήσιμη όταν έρχεται την κατάλληλη στιγμή, κι αφήνει χώρο στο «ίσως» κι αντέχει ακόμα και να αποσυρθεί. Αντέχει να στέκεται για όσο χρειαστεί στο μη-ακόμη-ερμηνεύσιμο. Το ίδιο συμβαίνει και με την απόλαυση του λογοτεχνικού κειμένου…..

Κάποιοι αναγνώστες ίσως νοιώσουν μια άρρητη αδιευκρίνιστη σύνδεση με τον Ιωσήφ, με  το πλάσμα που ενσαρκώνει το απόλυτο κακό. Και ίσως λέω, ίσως, η  εποχή αυτή όπου η οικούμενη όλη ζει με το ενδεχόμενο μιας απόλυτης καταστροφής, να ευνοεί το στοχασμό και αναστοχασμό πάνω στην έννοια του Κακού.

Πως διαχωρίσατε το ρόλο της συγγραφέως από της ψυχολόγου;

Η λογοτεχνία γνωρίζει καλά τον πειρασμό της ερμηνείας και συχνά τον αποφεύγει συνειδητά. Τα μεγάλα έργα δεν εξηγούν τους ήρωες τους  αφήνουν να παραμένουν αμφίσημοι, σκοτεινοί, ανήσυχοι. Εκεί βρίσκεται η δύναμή τους. Όταν ο αναγνώστης (ή ο κριτικός) σπεύδει να «κλείσει» το νόημα, να αποδώσει ένα τραύμα, μια πράξη βίας ή μια σιωπή σε μία αιτία, τότε η λογοτεχνία χάνει το τραγικό της βάθος. Σκεφτείτε τον Άμλετ, τον Μερσώ, τον Ρασκόλνικοφ, τον Μπάρτλμπυ. Κάθε απόπειρα πλήρους ερμηνείας συρρικνώνει της σημασία τους. Δεν είναι ψυχολογικά περιστατικά, είναι μορφές που αντέχουν την αβεβαιότητα. Η λογοτεχνία λειτουργεί ως χώρος όπου το «δεν ξέρω» όχι μόνο επιτρέπει αλλά ίσως και εγκαλεί  να παραμείνει ενεργό.
Ο καλύτερος φίλος του  συγγραφέα είναι ο υποψιασμένος αναγνωστης. Η ερμηνεία του συγγραφέα αφαιρεί από τον υποψιασμένο αναγνωστη την επιθυμία του να αναζητήσει μονος του τα κενά, τη δική του εξήγηση, τον δικο του τρόπο θεώρησης. Δεν είναι κατήχηση η συγγραφή.

Στο βιβλίο διαβάζουμε ότι «μια ιστορία φωλιάζει μέσα μας και ταξιδεύει από γενιά σε γενιά μέσα στα κύτταρά μας» και πράγματι, όλο το βιβλίο το διαπερνά  το διαγενεακό τραύμα. Πόσο «δέσμιοι» είμαστε αυτής της ιστορίας; Τι περνά αλλά και τι μπορεί να αλλάξει από γενιά σε γενιά;

Μέσα στα κύτταρά μας ταξιδευουν τα ίχνη που άφησαν στη ζωή οι προηγούμενες γενιές.  Όνειρα, λαχτάρες, φόβοι, προσδοκίες. Με όποιον τρόπο όλα αυτά επικοινωνήθηκαν ή  αποσιωπήθηκαν, με ποιο τρόπο  τρύπωσαν  μέσα σε κρύπτες και δεν έγιναν ποτέ ειπωμένα.

Το τραύμα που δεν ειπώθηκε, δεν καταγράφηκε, δεν μοιράστηκε, είναι ένα τραύμα που δεν εξαφανίζεται αλλά μεταβιβάζεται σαν σιωπηλή κληρονομιά. Η σιωπή του πατέρα στο βιβλίο είναι κιόλας ένας τρόπος μετάδοσης του τραύματος. Ο πατέρας, του οποίου η οικογένεια στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, είχε ήδη σημαδευτεί από αυτοχειρίες, απώλειες και βία, γίνεται για τον Ιωσήφ  ο σιωπηλός φορέας ενός άρρητου βάρους. Η σιωπή είναι ομιλούσα. Κρυφά μηνύματα που μεταφέρονται με βλέμματα, με αποσύρσεις, με παρατεταμένες σιωπές, με όσα δεν αρθρώνονται.

Ο Ίρβιν Γιάλομ υποστηρίζει πως για να προχωρήσουμε χρειάζεται να εγκαταλείψουμε την ελπίδα για ένα καλύτερο παρελθόν. Πώς συνομιλεί αυτή η θέση με το βιβλίο σας;

Ναι! Θα πρεπει να εγκαταλέιψουμε την ελπίδα για ένα καλύτερο παρελθόν, αυτό είναι αλήθεια…..δίχως όμως να χάσουμε την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Αλλοίμονο αν το δυστυχισμένο παρελθόν  προδίκαζε σώνει και καλά  ένα δυστυχισμένο μέλλον. Ο ίδιος ο πολιτισμός θα επαυε να υπάρχει. Οι έννοιες της υπέρβασης, της ανθεκτικότητας, της υπερ-αναπλήρωσης, της ανάκαμψης, θα κατέρρεαν, μηχανισμοί άμυνας που είναι από τη μεριά της ζωής επιστρατεύονται  δίχως να παραδιδονται αμαχητί στις ενορμήσεις του θανάτου.

Στις ευχαριστίες γράφετε: «Η γραφή ραντίζει τα άνθη της μαμάς. Διατηρεί την υγρασία, αποτρέπει τον μαρασμό». Τι ρόλο αποδίδετε στη γραφή όταν το τραύμα ζητά χώρο; Μπορεί να λειτουργήσει ανακουφιστικά;

Νομίζω γι’ αυτό γράφω…..Η γραφή ακόμα κι αν μιλάει για το χάος, την ίδια στιγμή που η λέξη χάος καταγραφεται,  το χάος μπαίνει σε μια αναπάντεχη διαδικασία  εξημέρωσης.

Μια Σισύφεια κίνηση το γράψιμο.  Tο αίτημα μιας αγάπης που δεν κατευνάζεται ποτέ. Κι ετσι μόνο γίνεται αντιληπτός ο Μπαρτ όταν ισχυρίζεται  ότι συγγραφέας είναι αυτός που παίζει με το σώμα της μάνας του, δηλαδή συγγραφέας, είναι αυτός που παλεύει με αυτό που δεν θα αποκτήσει ποτέ. Παλεύεις για μια συνάντηση που θα κάνει δυνατό το αδύνατο! Για ένα άνοιγμα σε μια ενδεχομενικότητα που είναι εκεί και σε αναμένει. Ναι, είναι εκεί! Δηλαδή Εδώ.

Τι θα θέλατε θα έχουν πάρει μαζί τους οι αναγνώστες/-ριες κλείνοντας το βιβλίο;

Θα ήθελα να κρατήσει τις δύο τελευταίες σελίδες στην καρδιά του. Στο τέλος ένα δυνατό παιχνίδι  παίζεται μισό αιώνα μετά ανάμεσα στα δυο αδέλφια. Για μένα άξιζε ολο αυτό το εγχείρημα μόνο και μόνο επειδή οδηγήθηκα να συλλογιστώ και κυρίως να επιθυμήσω την ύπαρξη αυτών των δυο σελίδων, που μέσα μου, με κάποιο τρόπο,  δικαιώνει  το ανελέητο δράμα αυτής της οικογένειας αλλά και την ίδια την ύπαρξη μιας ζωής.

Ο Ιωσήφ δεν έχει τίποτα όμορφο, τίποτα που να θυμίζει ευτυχία πάνω του. Είναι στην άλλη όχθη, Εκανα κάτι ιερόσυλο. Προσπάθησα να αναζητήσω μια ομορφιά εκεί που υπάρχει μόνο σκοτάδι, πόνος και καταστροφή. «Η ομορφιά, είναι μια υπόσχεση ευτυχίας» λέει ο Στεντάλ. Θα προσθέσω «Μια υπόσχεση ευτυχίας μέσα στο πηκτό σκοτάδι»!

The post «Μια υπόσχεση ευτυχίας μέσα στο σκοτάδι» – Η Φωτεινή Τσαλίκογλου για το νέο της βιβλίο «Ο Ιωσήφ ήρθε μετά» appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από την Κατερίνα Τζωρτζακάκη, Ψυχολόγο – Συγγραφέα

Πηγή: huffingtonpost.gr

The post Δικαιούμαστε να θυμώνουμε, όχι όμως να βλάπτουμε appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Σύμφωνα με νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Journal of Tourism Analysis, όσοι ταξιδεύουν συχνά είναι πιο ευτυχισμένοι στη ζωή τους σε σχέση με αυτούς που δεν ταξιδεύουν καθόλου. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε με επικεφαλής τον βοηθό καθηγητή Chun-Chu (Bamboo) Chen, από το School of Hospitality Business Management του Πανεπιστημίου της Washington, προκειμένου να μελετηθεί γιατί κάποιοι ταξιδεύουν πιο συχνά από άλλους και αν η τουριστική εμπειρία έχει μακροπρόθεσμη επίδραση στην ευτυχία και την ευεξία ενός ανθρώπου.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όσοι ταξιδεύουν τακτικά, τουλάχιστον 120 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι τους, αναφέρουν 7% περισσότερη ευτυχία σε σχέση με αυτούς που ταξιδεύουν σπάνια ή καθόλου. Όπως αναφέρει ο επικεφαλής, παρ’ όλο που η οικογενειακή ζωή, η δουλειά, οι φίλοι παίζουν μεγαλύτερο ρόλο στην ευτυχία μας, η συγκέντρωση ταξιδιωτικών εμπειριών φαίνεται να έχει επίσης μια μικρή, αλλά ορατή επίδραση στην ικανοποίησή μας στη ζωή. Ουσιαστικά, τονίζει τη σημασία του να μπορούμε να βγούμε από τη ρουτίνα μας και να ζήσουμε νέες εμπειρίες.

Προηγούμενες μελέτες είχαν εξετάσει τη μείωση του στρες και άλλα οφέλη υγεία από τα ταξίδια, αλλά εξέταζαν μονάχα την επίδραση ενός ταξιδιού ή απόδρασης. Η εν λόγω έρευνα, από την άλλη, εξετάζει τα οφέλη σε βάθος ενός έτους και έρχεται να προσθέσει νέα δεδομένα στα ευρήματα.

Οι συμμετέχοντες στη μελέτη ρωτήθηκαν για τη σημασία του ταξιδιού στη ζωή τους, για τον χρόνο που περνούν σχεδιάζοντας μελλοντικές διακοπές, όπως και για το πόσα ταξίδια πηγαίνουν τον χρόνο. Από τους 500 συμμετέχοντες, περισσότεροι από τους μισούς ανέφεραν περισσότερα από 4 ταξίδια αναψυχής το έτος και μόλις το 7% δεν έκανε καθόλου διακοπές.

Με τους ταξιδιωτικούς περιορισμούς λόγω Covid-19 να αναμένεται να χαλαρώσουν στο μέλλον, η έρευνα αυτή μπορεί να επηρεάσει τόσο τους τουρίστες, όσο και τη βιομηχανία τουρισμού. Με βάση τα αποτελέσματα, ο Chen αναφέρει ότι οι ταξιδιωτικές εταιρίες, τα resort, ακόμη και οι αεροπορικές θα μπορούσαν να λανσάρουν εκστρατείες στα social media, όπως δημιουργώντας hashtag για τα επιστημονικά οφέλη των ταξιδιών, ούτως ώστε να «ξυπνήσει» ξανά το ενδιαφέρον των εν δυνάμει ταξιδιωτών για να συζητήσουν και να μοιραστούν απόψεις για το ταξίδι.

Η έρευνα δείχνει ότι όσο περισσότερο οι άνθρωποι μιλούν για τα ταξιδιωτικά τους πλάνα, τόσο πιο πιθανό είναι να τα πραγματοποιήσουν. Συνεπώς, η εν λόγω έρευνα θα μπορούσε να τους δώσει ένα κίνητρο για να οραματιστούν το επόμενο Covid-free ταξίδι τους.

The post Φέρνουν τα ταξίδια την ευτυχία; appeared first on Ψυχο-γραφήματα.