Συγγραφέας: Rene Karabash

Το μυθιστόρημα παρασύρει τον αναγνώστη στο αμείλικτο Κανούν, που εξακολουθεί να βασιλεύει σε απομονωμένες περιοχές των Βαλκανίων. Σύμφωνα με αυτό, οι γυναίκες γίνονται ορκισμένες παρθένες και μεταμορφώνονται σε άντρες, κόβοντας τα μαλλιά τους, φορώντας αντρικά ρούχα και αποκτώντας τις ελευθερίες των αντρών. Οι αιματηρές βεντέτες ανάμεσα στις οικογένειες είναι καθημερινές, ο έρωτας ισούται με θάνατο, ενώ η γυναίκα αξίζει όσο είκοσι βόδια. Τίποτα παραπάνω.

Η Μπεκιά είναι ένα κορίτσι που θέλει απεγνωσμένα να γίνει ο γιος του πατέρα της, ο οποίος ήθελε να έχει αγόρι για παιδί. Μέχρι πού μπορείς να φτάσεις ώστε να μεταμορφωθείς σε γιο; Είναι αμαρτία ν’ αποφύγεις τον θάνατο; Είναι λάθος να δοθείς εξ ολοκλήρου στο πάθος με τίμημα τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου; Αυτή είναι η ιστορία για τον άνθρωπο, πέρα από το φύλο, πέρα από τις λέξεις «γιος» και «κόρη», «άντρας» και «γυναίκα», για τον άνθρωπο που συγκέντρωσε στα 21 γραμμάρια της ψυχής του την οργή και το έλεος του Θεού.

Ορκισμένη – ορκισμένη παρθένα, γυναίκα, η οποία δίνει όρκο παρθενίας σύμφωνα με το Κανούν του Λεκ Ντουκαγκίνι και αρχίζει να ζει σαν άντρας και κεφαλή της οικογένειας, σε πατριαρχικές κοινωνίες σε Βόρεια Αλβανία, Κόσοβο, Βόρεια Μακεδονία, Σερβία, Μαυροβούνιο, Κροατία, Βοσνία. Αυτή είναι μια θεσμικά αποδεκτή αλλαγή φύλου, μέσω όρκου, που έχει ως αποτέλεσμα η γυναίκα να αποκτά τα δικαιώματα ενός άντρα, τα οποία στερούνται οι γυναίκες στα μέρη εκείνα. Βεντέτες αίματος χαρακτηρίζουν τα μέρη στα οποία κυριαρχεί το Κανούν. Έως τις μέρες μας έχουν απομείνει λίγες ορκισμένες παρθένες, καθώς οι κοινότητες όπου ζουν ερημώνουν. Όλο αυτό δεν συμβαίνει παρά 537χλμ. μακριά απ’ τη Βουλγαρία. Αυτό δεν είναι μύθος, ούτε παραμύθι.
Είναι ανθρώπινη ιστορία.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκδόσεις: Μεταίχμιο
Αριθμός σελίδων: 184
Έτος έκδοσης: 2025
Τιμή: €13,30

The post Ορκισμένη appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Συγγραφέας: Ocean Vuong

Το “Στη γη είμαστε πρόσκαιρα υπέροχοι” είναι το γράμμα ενός γιου προς την αναλφάβητη μητέρα του. Ο Λιτλ Ντογκ, Αμερικανός βιετναμέζικης καταγωγής, φέρνει στο φως την ιστορία της οικογένειάς του απ’ τον πόλεμο του Βιετνάμ ως την εγκατάστασή της στην Αμερική, εστιάζοντας στη δραματική ζωή της στοργικής αλλά συχνά βίαιης μητέρας του και της γιαγιάς του. Παράλληλα, ψηλαφώντας τα τραύματα του παρελθόντος αποκαλύπτει σκέψεις και πλευρές της ζωής του που η μητέρα του αγνοούσε: αγωνίες, φόβους του, έναν δυνατό έρωτα. Μια ωμή, αλλά βαθιά λυρική και ειλικρινής εξομολόγηση που φτάνει στη θαρραλέα αποκάλυψη συγκλονιστικών προσωπικών στιγμών.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκδόσεις: Gutenberg
Αριθμός σελίδων: 327
Έτος έκδοσης: 2021
Τιμή: €16,00

The post Στη γη είμαστε πρόσκαιρα υπέροχοι appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Συγγραφέας: το ελατήριο (βασίλης παλαμάρας)

“…Κάτω απ’ τα πόδια μας, τρεχούμενα ρήγματα διαχωρίζουν ακατάπαυστα με εκκωφαντικούς κρότους, όμοιους με εκρήξεις μετεωριτών, την πέτρα από το νερό. Σαν τα κουφάρια των αρχαίων λιμνών να ανασταίνονται μαζί με τις όχθες τους, έπειτα από εκατοντάδες χρόνια γαλήνιου θανάτου.

Ομάδες υπαξιωματικών εξερευνούν καθημερινά το εσωτερικό των νεογέννητων σπηλαίων, κάτω απ’ τον Παγετώνα. Στα σπλάχνα τους ανακαλύπτουν τα νεκροταφεία του παρελθόντος.  Δαντελένιες αμμουδιές. Κατεψυγμένα πράσινα βρύα πάνω σε λειασμένους απ’ το κύμα ασβεστόλιθους. Κρυσταλλωμένα πορφυρά πέταλα λουλουδιών. Ασημένια ψάρια που ιριδίζουν στο ημίφως, μαζί με τα ακίνητα μάτια τους. Παγωμένα κορμιά αίλουρων, σχεδόν ανέγγιχτα απ’ τον χρόνο. Όλα τους κείτονται κάτω απ’ τα θεμέλια της Μητρόπολης και μας φοβερίζουν με τη θριαμβευτική επιστροφή τους στην επιφάνεια…”

Κάποτε η Γη καταλαμβάνεται από μια εξωγήινη φυλή τεχνοκρατών, οι οποίοι υποστηρίζουν πως είναι “οι ειδικοί της ζωής” στο σύμπαν.

Μετατρέπουν την επιφάνεια του πλανήτη σε έναν απέραντο Παγετώνα για να συντηρούν την ψυχρή λογική τους ανέπαφη από τα φυσικά ερεθίσματα ενός ολοζώντανου κόσμου. Τα δέντρα και τα αγρίμια εξαφανίζονται από προσώπου γης. Οι άνθρωποι βαφτίζονται “Σκιές” και γίνονται σκλάβοι των αποικιοκρατών.

Ο χρόνος κυλά και οι νέες γενιές υπηκόων δεν έχουν αντικρίσει ποτέ την φαντασμαγορική ποικιλομορφία της ζωής. Μέχρι που μια νύχτα, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, εμφανίζονται οι πρώτες ρωγμές στον Παγετώνα. Οι Σκιές κοιτάζουν στο εσωτερικό τους κι αντικρίζουν το λησμονημένο, γήινο παρελθόν. Τα όνειρα επιστρέφουν στον ύπνο τους. Η παντοκρατορία των τεχνοκρατών κινδυνεύει από την σιωπηλή δύναμη της  Τήξης.

Διαβάστε απόσπασμα από το βιβλίο ΕΔΩ. 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εικαστικά: Σταύρος Κάσσης
Επιμέλεια: Μυρτώ Ταπεινού

Εκδόσεις: Αλφειός
Αριθμός σελίδων: 130
Έτος έκδοσης: 2025
Τιμή: €10,80

The post Τήξη appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Συγγραφέας: Νίκος Δαββέτας

Όταν η νόσος του Αλτσχάιμερ είχε καταβάλει πλήρως τη μητέρα μου, εκείνη εξακολουθούσε να θυμάται με τον δικό της τρόπο τα χρόνια που υπηρετούσε ως σωφρονιστική υπάλληλος στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ και Κορυδαλλού. Μπορεί να μη θυμόταν ποιος ήμουν, πού ζούσε και σε ποια εποχή, όμως ανέφερε συχνά, με τα μικρά τους ονόματα, δεκάδες κρατούμενες, ποινικές και πολιτικές, με τις οποίες είχε συγχρωτιστεί. Και όσο εκείνη ξαναζούσε «τα χρόνια του καθήκοντος», ως δεσμοφύλακας, αναγκαστικά τα ξαναζούσα κι εγώ, καθώς η παιδική μου ηλικία είχε σημαδευτεί από διαδοχικές επισκέψεις «στη δουλειά της μαμάς».

Το κοινό μας ταξίδι ως το αναπότρεπτο τέλος της, οι παραληρηματικοί μονόλογοι και οι καθημερινοί μας διάλογοι, μέσα από τον παραμορφωτικό φακό της ασθένειας, διασώθηκαν σε δυο πυκνογραμμένα τετράδια. Τώρα, δεν ξέρω αν συνιστούν μια εξομολόγηση μεταμφιεσμένη σε μυθοπλασία ή μυθοπλασία μεταμφιεσμένη σε αυτοβιογραφική εξομολόγηση.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκδόσεις: Πατάκη
Αριθμός σελίδων: 160
Έτος έκδοσης: 2025
Τιμή: €11,10

The post Η δεσμοφύλακας appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Συγγραφέας: Αμάντα Μιχαλοπούλου

Mια απελπισµένη γυναίκα στην εµµηνόπαυση αρχίζει να βλέπει παράξενα όνειρα, µε Παναγίες, τίγρεις, αγελάδες, τη Ρόζα Λούξεµπουργκ, τη Μέριλυν Μονρόε, τη µητέρα του Μπενίτο Μουσσολίνι, όνειρα από τα οποία ξυπνάει κάθε βράδυ στις 4:30 ακριβώς. Για να ερµηνεύσει τη νυχτερινή ζωή της, επιδιώκει συναντήσεις µε τις γυναίκες της οικογένειας: την κόρη, την αδερφή και τη µητέρα της. Κι ενώ οι συζητήσεις αρχίζουν να ξεµπλέκουν το κουβάρι της κοινής τους ζωής, τα όνειρα ξαφνικά σταµατούν.

Στρέφεται τότε σε άλλες γυναίκες, από τη µητέρα της Ελένης Τοπαλούδη ως µια δεκάχρονη Αφγανή που αποχωρίστηκε ξαφνικά τη µαµά της. Κι αρχίζουν να παρελαύνουν στρατιές γυναικών που γεννούν, υιοθετούν, φροντίζουν ή αρνούνται να φροντίσουν. Καθώς οι εξοµολογήσεις τους συσσωρεύονται και διανθίζονται από τεστ γνώσεων, επιτραπέζια παιχνίδια, παραµύθια, µαθήµατα ετυµολογίας, θρησκευτικών και ζωολογίας, οι εµπειρίες τους εγκιβωτίζονται η µια µέσα στην άλλη, όπως τα µωρά στις κοιλιές των µαµάδων τους.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκδόσεις: Πατάκη
Αριθμός σελίδων: 400
Έτος έκδοσης: 2025
Τιμή: €18,80

The post Το μακρύ ταξίδι της μιας μέσα στην άλλη appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Συγγραφέας: Toshikazu Kawaguchi

Τι θα έκανες εάν μπορούσε να ταξιδέψεις πίσω στον χρόνο;

Στη Βόρεια Ιαπωνία, υπάρχει ένα μικρό καφέ που πέρα από την εκθαμβωτική θέα στη θάλασσα προσφέρει μια μοναδική εμπειρία στους πελάτες του – τη δυνατότητα να ταξιδέψουν πίσω στον χρόνο. Όπως ακριβώς το μικρό γοητευτικό καφέ που γνωρίσαμε στο Τόκιο.

Εκτός από μερικούς γνώριμους χαρακτήρες, θα συναντήσουμε επίσης μια κόρη που έχει δυσανασχετήσει με τους νεκρούς γονείς της που την άφησαν ορφανή, έναν τον κωμικό που ανησυχεί για την αγαπημένη του και τα κοινά τους όνειρα, μια μικρή αδερφή κυριευμένη από τη θλίψη και έναν νεαρό άνδρα που συνειδητοποιεί την αγάπη του για την παιδική του φίλη πολύ αργά…

Με τη χαρακτηριστική νοσταλγική αφήγηση του Καβαγκούτσι, το βιβλίο αυτό είναι γεμάτο τρυφερότητα και συναίσθημα, και εξερευνά για ακόμη μία φορά το ερώτημα: Τι θα έκανες εάν μπορούσες να ταξιδέψεις στο παρελθόν;

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκδόσεις: Κλειδάριθμος
Αριθμός σελίδων: 272
Έτος έκδοσης: 2024
Τιμή: €14,94

The post Πριν ξεθωριάσει η μνήμη appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Συγγραφέας: Βανέσα Τόλια

«Η τρέλα δεν είναι για να κοροϊδεύει κανείς», µουρµουρίζω µε το βλέµµα καρφωµένο στον πολυέλαιο πάνω από το κεφάλι µου. Ξεκουµπώνω το πουκάµισό µου. Σε σκέφτοµαι. Το βγάζω και το πετάω στο πάτωµα. «Η τρέλα δεν είναι για να κοροϊδεύει κανείς». Σε σκέφτοµαι συνέχεια.

Μια γυναίκα ξεκινάει στον απόηχο της πανδηµίας ένα µοναχικό ταξίδι από την Αθήνα στην Ιταλία, µε αφορµή ένα µήνυµα που λαµβάνει από τον εραστή της. Θα µπορούσε να είναι η αφήγηση µιας ανεκπλήρωτης ερωτικής ιστορίας, όµως ο κόσµος που ξέραµε είναι κάτι πιο περίπλοκο και συναρπαστικό. Είναι η προσωπογραφία µιας γυναίκας σε υπαρξιακό αδιέξοδο. Ένα ταξίδι στον εαυτό, όπου εικόνες από το παρελθόν της ηρωίδας και τραυµατικά γεγονότα, όπως η αυτοχειρία της µητέρας της, αναδύονται και µπλέκονται µε την πραγµατικότητα που βιώνει.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκδόσεις: Κέλευθος
Αριθμός σελίδων: 153
Έτος έκδοσης: 2024
Τιμή: €11,70

The post Ο κόσμος που ξέραμε appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Συγγραφέας: Το Ελατήριο

Μια φορά κι έναν καιρό μια καταιγίδα από φιλοσοφικά αδιέξοδα πλημμύρισε τα μυαλά των ανθρώπων με απορίες… Θα μπορούσαν άραγε να αλλάζουν τακτικά όψεις δραπετεύοντας απ’ τις ευθύνες που κουβαλούσαν τα πρόσωπά τους; Θα ήταν εφικτό να συμπεριφέρονται στους μεταλλαγμένους κλώνους τους σαν να ήταν σκλάβοι τους; Θα δέχονταν ποτέ να μείνουν σε «έξυπνα» σπίτια-αστυνόμους αν επρόκειτο για την ασφάλειά τους; Θα στέκονταν ικανοί οι ιεραπόστολοί των θεών τους να ορίσουν την έννοια της αμαρτίας στο διάστημα, αντιμέτωποι με φιλειρηνικούς πολιτισμούς «άπιστων» χταποδιών;

The post Το νεφέλωμα των ευχών appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

…Συνέχεια από το ΜΕΡΟΣ Α’ …

Επιμέλεια: Δήμητρα Διδαγγέλου, Ψυχολόγος – Επιστημονική Δημοσιογράφος, MSc Ψυχολογία & Μ.Μ.Ε.

«Το τρελό παιδί», Γεράσιμος Γρηγόρης

Ο Σταυρο- Χάρακας κατηφορίζει από το λόφο σαν ανάλαφρη πνοή κι είναι μεθυσμένος από τους χυμούς της άνοιξης. Ας τον είπανε τρελό παιδί, αχαΐρευτο ας τον είπαν. Έχει καλή καρδιά ο Σταυράκης. Αγαπάει όλο τον κόσμο: τα βουνά εκεί πέρα, τη θάλασσα εκεί κάτω, τ’ άστρα εκεί πάνω. Πρώτα κατ’ αρχής τη μάνα του αγαπάει και ας την παιδεύει κάποτε. Κι όλους τους καλούς ανθρώπους. Ύστερα αγαπάει και τα μικρά ζώα, και τα κίτρινα άνθη των σπάρτων και τα πράσινα χαλίκια και τα μικρά βατράχια…Όλα.

Μα έχει κι αυτός τις έγνοιες του και τους μικρούς καημούς του κι ας τον είπαν παλαβό.

«Νύχτα με παραισθήσεις», Τριαντάφυλλος Πίττας

Τα χείλια του εγκαταλειμμένα σε τρέμουλο οδυνηρό, αποσφραγίζουν ωστόσο δυο τάσεις που πρέπει να είχε η ψυχική του ζωή: το επάνω, ευθεία, σαν από λεπτότατη πινελιά, αντανακλά ένα σταθερό αγώνα για προσαρμογή. Το κάτω καμπύλη μ’ έναν παραπάνω τόνο στο κόκκινο, φανερώνει μια ύπαρξη που την κυβερνούσαν αλύπητα και παράλογα όνειρα. Όμως περισσότερο από παντού αλλού, το χάος και η αγωνία του ραϊσμένου μυαλού του ήρθαν να κατοικήσουν σ’ εκείνα τα μεγάλα γαλανά μάτια του προσδίδοντας σ’ αυτά μια κοφτερή κι απροσδιόριστη λάμψη.

«Από τας σημειώσεις ενός τρελού», Άγγελος Τανάγρας

– Ναι! Οι άνθρωποι δεν σκέπτονται! Δεν θέλουν ούτε να σκέπτονται ούτε να ενθυμούνται, είπε, διότι αλλιώς θα ήτο αδύνατος η ζωή…Ο κόσμος κοιμάται τον βαρύν ύπνον της ύλης, που το πνεύμα αδίκως προσπαθεί να ξυπνά…Ο καθένας γεννάται, αυξάνεται, αγαπά, υποφέρει, ελπίζει, αγωνίζεται, πονεί, πεθαίνει με κλειστά μάτια…Ενώ βλέπει, δεν βλέπει, διότι είναι βαρύς, ασήκωτος ο δεσμός της ύλης, και το πνεύμα σκλαβωμένον, αλυσσοδεμένον, πνιγμένον, σπαρταρά κάτω από το μολυβένιον βάρος της…Ο λίγοι είναι εκείνοι που ημπορούν να μισανοίγουν τα μάτια των και να βλέπουν…Το μόνον ξύπνημα για όλους είναι το τέλος της ψυχής σου και ιδέ! Σ’ εφόβισε το σκουλήκι που τρώγει την ύλην, την ύλην, η οποία επλάσθηκε δια ν’ αποθάνει και όμως αυτό δεν είναι τίποτε εμπρός εις το έλκος που τρώγει τη ψυχήν, που φθείρει ό,τι είναι αθάνατον εις τον άνθρωπον και το οποίον κανείς δεν κοιτάζει να γιατρεύσει!…

(…)

Το νιώθω! Το ξεύρω! Το βλέπω καθαρά!…

Λέγουν! Είναι τρελός! Του έστριψε…Εκελάηδησε!

Ε! αυτοί ευρίσκουν εύμορφην και εξαίρετην την ζωήν!…

Ο καθείς όπως μπορεί να την ευρίσκει…Εγώ όμως, από τότε, είς κάθε στιγμήν και εις κάθε περίστασιν, νομίζω ότι ακούω να ψιθυρίζεις εις το αφτί μου το άσπρον φάντασμα, ότι όλα, απολύτως όλα, είναι συμβατικά και επιφάνειαι εις τον κόσμον αυτόν…

Ότι ο άνθρωπος είναι κινητός βόθρος, γεμάτος σήψιν και μόλυσμα, ότι το σώμα του είναι σάρκες και φλέβες και αίματα και κόκαλα εις ένα δερμάτινον σακί, ότι κάτω από το τριανταφυλλένιον δέρμα είναι κίτρινον λίπος και ένας  σκελετός αποτρόπαιος, και ότι η αποσύνθεσις αρχίζει αμέσως με την πρώτην ημέραν της ζωής χωρίς να παύει κανείς να την βλέπει και να την αισθάνεται.

(…)

Και τότε μου έρχεται απηλπισμένος πόθος να κοιμηθώ, να κοιμηθώ τον βαρύν ύπνον της ύλης, που δεν έχει φαντάσματα…Κλείνω με πείσμα τα μάτια μου εις την φρικτήν αλήθειαν και ζω με τον φόβον, ότι το παραμικρόν θα με κάμει να ξαναξυπνήσω…

«Τόπον εις τους τρελούς», Θέμος Ποταμιάνος

Το Φρονιμοχώρι είναι μια ξακουσμένη πόλη της Ελλάδας.

(…)

Απίστευτο! Ογδόντα τρελοί πρώτη φουρνιά!

Δυστυχώς! Δυστυχώς! Βλέπετε, όσο ήτανε η τρέλα σκορπισμένη δεν εφαινόταν, δεν εφάνταζε. Τώρα που τη μαζέψαμε, τώρα φαίνεται ο όγκος της!

Οπωσδήποτε, τον επαρηγόρησεν ο πρώτοε σύμβουλος, απηλλάγη το Φρονιμοχώρι από ένα στίγμα.
«Ο τρελός της Αθήνας», Δ. Γρ. Καμπούρογλου

Δεν γεννήθηκε τρελός ο Γιάννης, του παπα- Κωνσταντή ο γιος. Ήταν έξυπνο και πολύ έξυπνο παιδί. Ο μαθητής του παπα- Δανήλη. Τόσο τον αγαπούσε ο δάσκαλος, που δεν τον ξεχώριζε από το παιδί του, και βλέποντας αυτόν παρηγοριότανε για το γιο του που είχε χαμένο…

Μα ξάφνου τον έπιασε ένα αλλιώτικο πράμα. Δε ζύγωνε άνθρωπο, κι όλη τη νύχτα την περνούσε στο πόδι. Η καημένη η μάνα του βρισκότανε σε απλπισία.

Και δε γνώριζε κανένας τι είχε, μήτε και μπορούσες να μάθεις. Αν τον ρωτούσες χαμογελούσε, κουνούσε το κεφάλι του κι έφευγε…

(…)

Τότες ο τρελός στάθηκε με απορία, και βλέποντας γύρω του, έλεγε μέσα του: «Μα τι λοιπόν; Όνειρο έβλεπα ή τ’ αφτιά μου βουίζανε;! Τ’ ήταν η αντάρα που άκουσ’ απ’ το Κάστρο;!…»

«Εγώ, ο βάτραχος…», Στέφανος Σταμάτης

Όχι, κύριοι, δε θα με ξαναπιάσετε. Γιατί εσείς δεν ξέρετε όσα ξέρω εγώ, κι ακόμη- προσέξτε το αυτό- γιατί δεν είστε σαν εμένα! Εσείς βλέπετε μόνον όσο αντέχουν τα μάτια σας, που μπορεί να πάσχουν από μυωπία ή αστιγματισμό, ενώ τα δικά μου βλέπουν και πολύ κοντά και πολύ μακριά, βλέπουν ακόμα και πίσω από τους λόφους, το βλέμμα μου πηγαίνει σαν τροχιά βλήματος- και μέσα στο ίδιο μου το σώμα.

(…)

Σε λίγες μέρες με στείλατε στο άσυλο- στο περίφημο Δρομοκαϊτειο. Εκεί είδα ένα σωρό αυτοκράτορες, πρωθυπουργούς, αγίους, ήρωες κάποιου πολέμου.
(…)

Κι έτσι, πριν ακόμα καλοκαιριάσει, κατάφερα να βγω από κει- και σας είδα να δαγκώνετε θυμωμένοι τα χείλια σας κι από μέσα σας να βρίζετε τους σοφούς με τις άσπρες μπλούζες. Για κάμποσον καιρό με ξεχάσατε.

(…)

Δεν πρέπει (της λέει) να φοβούμαστε τους τρελούς παρά μόνον αν τους φοβίσουμε πρώτοι εμείς. Κι ύστερα τη ρωτάει τι πιστεύει πως είναι η τρέλα. Η κοπέλα ψελλίζει κάποιους γνωστούς ορισμούς. Ο κύριος Κώστας τη διακόπτει και της λέει πως, κατά τη γνώμη του, τρέλα είναι η υπέρβαση του συνηθισμένου. Και συμπληρώνει πως παλιά στην Ανατολή οι τρελοί είχαν θέση πλάι στους σοφούς συμβουλάτορες των βασιλιάδων.

«Τι ήτανε καλύτερο;», Δημοσθένης Βουτυράς

Και ο τρελός γύριζε άλλοτε μόνος και άλλοτε συντροφευμένος απ’ το γέρο Χαλιώτη. Περπατούσε με σκυμμένα τα μάτια στη γη, τον πιο πολύν καιρό, χωρίς να προσέχει στον σύντροφό του, σιωπηλός, και μόνο κάποτε να κουνά τα χέρια, να σηκώνει το κεφάλι και τα χείλια του να βγάζουν έναν ήχο παράξενο, μια λέξη μπερδεμένη. Αγαπούσε πολύ τα λουλούδια, που άλλοτε δεν τα ήθελε, ή του ήταν αδιάφορα. Τώρα τα’ αγαπούσε μανιακά και καταρήμαζε τον κήπο, που με τόσον κόπο διατηρούσε ο γέρο Χαλιώτης, μη αφήνοντας λουλούδι για λουλούδι. Στην τρέλα του αυτή του αντιστεκότανε η γυναίκα του και τον έστελνε έξω, να γυρίζει στα βράχια και κοντά στα ερείπια του πύργου.

(…)

Φαινότανε από καιρό σκεπτικός, μελαγχολικός και μαζί είχε γίνει θυμώδης, κακός, ιδιότροπος, ως που μια μέρα, με το τίποτα, άρχισε να σπάζει πράγματα, καρέκλες, γυαλικά, λάμπες, τζάμια!…Αναγκασθήκανε και τον περιορίσανε! Είχε τρελαθεί για καλά! Μετά καιρό όμως έπεσε σ’ αυτή τη βλακώδη κατάσταση, που δε γνωρίζει κανέναν και έτσι τον αφήσανε ελεύθερο.

«Κομμωτής κυριών»,  Γιάννης Σκαρίμπας

Η δίκη μου δεν προσδιορίστηκε ακόμα, μα αυτό είν’ αμφίβολο αν θα γίνει πολέ. Γιατί οι γνώμες «διίστανται».

Η μια είναι- λέει- ότι μπορεί να μη στέκω καλά στα μυαλά μου (και θα ξαναεξεταστώ από γιατρούς) κι η άλλη ότι όχι: ότι στέκω.

«Η σενιορίτα του Αιγάλεω», Γιάννης Σολδάτος

Δεν είμαι τρελός κι ας με κλείσανε σε τρελάδικο. Το παίζω τρελός. Πώς να μην τρελαθείς με τέτοια που γίνονται. Αν τρελαινόμουν από μικρός θα τα γλίτωνα. Δεν παραπονιέμαι, έπρεπε να γίνουνε όλα και αν τρελαθώ. Δηλαδή να δηλώσω τρελός, να μου βάλουνε ζουρλομανδύα και μετά δεν έχει γυρισμό. (…) Το τρελός, λένε, αυτός τα’ χει τετρακόσια. Οχτακόσια τα’ χω, αλλά αυτό δε με εμποδίζει να είναι τρελός.

(…)

Δεν ξέρω ποια είναι τα όρια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, τρέλας και λογικής…κι αν εγώ είμαι τρελός…

Διαβάστε εδώ το Μέρος Ι

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Εκδόσεις: Αιγόκερως
Έτος έκδοσης: 1994
Αριθμός σελίδων: 320
Αρχική τιμή: 16 €

The post «Ιστορίες Τρέλας από την Ελληνική Λογοτεχνία» – ΜΕΡΟΣ Β’ appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από την Κατερίνα Τσιόλα, Ψυχολόγο MSc
Δημιουργό του Heal in Books

«Καθώς τον παρατηρείς , αν δε γνωρίζεις τι εστί κατάθλιψη, ο άρρωστος σου φαίνεται σαν κουβάρι λύπης, ή σαν πέτρα – κάτι ακίνητο, ενίοτε απαθές.
Όμως την πέτρα που βλέπεις την δέρνουν βροχή και κύματα.
Απλώς το νερό χύνεται μέσα.»

Ο Αύγουστος Κορτώ είναι ένας πολυγραφότατος συγγραφέας, ο οποίος έχει μιλήσει ανοιχτά για τις μάχες που ο ίδιος – αλλά και η οικογένεια του- έχει δώσει εν σχέσει με τη ψυχική ασθένεια. Και το βιβλίο του «Η καλύτερη χειρότερη ημέρα της ζωής σου» είναι ένα βιβλίο που μιλά για τα σκοτάδια της κατάθλιψης και του ψυχικού άχθους που τη συνοδεύει. Και όμως, είναι ένα βιβλίο ελπιδοφόρο, ένα βιβλίο που τείνει το χέρι στους ανθρώπους που πάσχουν από κατάθλιψη, ένας μικρός οδηγός επιβίωσης, που έχει προκύψει ως απόσταγμα των δυσκολιών που ο ίδιος ο Κορτώ βίωσε στις περιόδους που και εκείνος πάλεψε μαζί της.

Ξεκινώντας από την απόπειρα αυτοκτονίας που έκανε, και την προσπάθεια να σωθεί από αυτή, ο συγγραφέας αναθυμάται και εξηγεί τι είναι αυτό που λειτουργεί τόσο καθηλωτικά στην κατάθλιψη και πώς αυτό μπορεί μέρα με τη μέρα να μετακινηθεί. Η προσπάθεια του επεκτείνεται σε διάφορα μήκη και πλάτη: βιολογία, ψυχολογία, τέχνη, θρησκεία, όλα όσα μπορούν να λειτουργήσουν ως επεξηγηματικό ή υποστηρικτικό της κατάθλιψης πλαίσιο.

Ακόμη, μιλά και για το ξεχωριστό αποτυπωμα της ασθένειας σε σωματικό και ψυχολογικό επίπεδο.

Προσπαθώντας να αποσύρει το στίγμα, αναφέρεται στην κατάθλιψη ως μια καθ’όλα σωματική ασθένεια, μιας και ο εγκέφαλος και η βιοχημεία του παίζει καθοριστικό ρόλο στην εμφάνιση, έκφραση και βίωση της. Μιλά όμως και για τον ψυχισμό, και τον διαφορετικό τρόπο που κάθε πάσχων/ουσα νιώθει μέσα σε αυτή, και τους διαφορετικούς τρόπους που μετέρχεται για να βγει.

Αυτό το βιβλίο είναι ένα ανοιχτό παράθυρο σε έναν κόσμο που κανείς δε θα ήθελε να μπει, και όμως 970 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο (ήτοι το 13% του παγκόσμιου πληθυσμού) ζουν με κάποιο είδος ψυχικής ασθένειας, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας σχετικά με την ψυχική υγεία (2022). Μάλιστα, οι καταθλιπτικές διαταραχές καταλαμβάνουν περίπου το 1/3 αυτής της θλιβερής πίτας.

Αυτό λοιπόν το βιβλίο μας χρειάζεται, είτε πάσχουμε, είτε έχουμε στο περιβάλλον μας ανθρώπους που πάσχουν, είτε απλώς για να καλλιεργήσουμε τη γνώση και την ενσυναίσθηση σε σχέση με την ψυχική υγεία. Και είναι μεγάλη τύχη που το έχουμε γραμμένο από έναν άνθρωπο που ξέρει το ζήτημα της ψυχικής ασθένειας, θεωρητικά και βιωματικά.

*Το βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ «Η καλύτερη χειρότερη ημέρα της ζωής σου» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Πατάκη».

Τα Ψυχο-γραφήματα εγκαινιάζουν νέα στήλη σε συνεργασία με το Heal in Books!

The post «Η καλύτερη χειρότερη ημέρα της ζωής σου»: Ένα παράθυρο στην ψυχική υγεία appeared first on Ψυχο-γραφήματα.