Σε όλον τον κόσμο, η τέχνη αντανακλούσε ανέκαθεν και διαμόρφωνε τα ιδανικά της ομορφιάς. Με τις διατροφικές διαταραχές να αυξάνονται σήμερα με ανησυχητικό ρυθμό, η σύγχρονη τέχνη μπορεί να μεταμορφώσει τα ανθυγιεινά πρότυπα του σώματος μας. Μια παγκόσμια έρευνα που βασίστηκε σε συνεντεύξεις με 5.165 κορίτσια ηλικίας 10 έως 17 ετών διαπίστωσε ότι μόλις το 39% αυτών στο Ηνωμένο Βασίλειο είχαν υψηλή εκτίμηση για το σώμα τους. Αυτό το επίπεδο είναι ένα από τα χαμηλότερα στον κόσμο. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι τα περισσότερα από τα κορίτσια με χαμηλή εκτίμηση για το σώμα τους που συμμετείχαν στο 2017 Dove Global Girls Beauty and Confidence Report είπαν ότι είχαν παραλείψει γεύματα, απέφυγαν να δουν φίλους και συγγενείς ή απέφυγαν να επισκεφτούν γιατρό.

Η εκτίμηση για το σώμα μας, βασίζεται στην εικόνα αυτού, όπως βλέπουμε τον εαυτό μας όταν κοιταζόμαστε στον καθρέφτη ή όταν οραματιζόμαστε τον εαυτό μας στο μυαλό μας. Η εικόνα του σώματος έχει πολύ περισσότερο να κάνει με την αυτοεκτίμησή μας παρά με την πραγματική μας εμφάνιση. Η εικόνα του σώματος μας δεν είναι έμφυτη αλλά μαθαίνεται από τους ανθρώπους και το περιβάλλον γύρω μας.

Σύμφωνα με την Εθνική Ένωση Διατροφικών Διαταραχών του Ηνωμένου Βασιλείου, τα άτομα με αρνητική εικόνα σώματος είναι πολύ πιο πιθανό να αναπτύξουν μια διατροφική διαταραχή και είναι πιο πιθανό να υποφέρουν από αισθήματα κατάθλιψης και απομόνωσης. Αν και αυτό είναι πιο πιθανό για τις γυναίκες, τα στοιχεία του NHS του 2017 αποκάλυψαν ότι ο αριθμός των ανδρών που εισάγονται στο νοσοκομείο με διατροφική διαταραχή έχει αυξηθεί κατά 70% τα τελευταία 6 χρόνια.

Στην τρέχουσα viral, οπτική κουλτούρα μας, βομβαρδιζόμαστε συνεχώς από εικόνες «τέλειων» σωμάτων. Είτε στην τηλεόραση, είτε σε περιοδικά, σε διαφημιστικές πινακίδες ή στο instagram, τα σώματα που βλέπουμε πιο συχνά τηρούν ένα πολύ συγκεκριμένο, ανησυχητικά άκαμπτο σύνολο σωματικής διάπλασης και προτύπων.

Για πολλούς ανθρώπους αυτά τα πρότυπα είναι αδύνατο να επιτευχθούν με φυσικό, υγιεινό τρόπο.

Η συγγραφέας της παγκόσμιας έκθεσης ομορφιάς, Phillippa Diedrichs, αναπληρώτρια καθηγήτρια από το Centre for Appearance Research, University of West of England, λέει: «Πρέπει να αλλάξουμε άμεσα το κοινωνικό και πολιτιστικό περιβάλλον, ώστε τα κορίτσια να μην κρίνονται για την εμφάνιση τους…».

Δεν χρειάζεται να πάμε τόσο πίσω στην ιστορία της τέχνης για να δούμε ότι τα ιδανικά του σώματός μας ήταν πολύ διαφορετικά. Πιθανώς ένας από τους πιο διάσημους πίνακες στον κόσμο, η Γέννηση της Αφροδίτης του Ιταλού καλλιτέχνη Sandro Botticelli, απεικονίζει τη θεά (υποτίθεται ότι είναι η ενσάρκωση της αγάπης και της ομορφιάς) όχι ως τα τονισμένα μοντέλα που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε, αλλά ως μια πιο αναγνωρίσιμη, φυσικά γυναίκα με καμπύλες.

Πιο πρόσφατα, ορισμένοι σύγχρονοι καλλιτέχνες έχουν αρχίσει να αμφισβητούν τα σύγχρονα πρότυπα ομορφιά μας. Το 2014, ο βραβευμένος με Turner καλλιτέχνης Grayson Perry ξεκίνησε τη σειρά του “Who are you?” στο Channel 4. Στο πλαίσιο της έρευνάς του, παρακολούθησε έναν διαγωνισμό Miss Plus Size International. Εκεί συνάντησε τρεις μεγαλόσωμες γυναίκες και τους μίλησε για τον αγώνα τους για αποδοχή. Από αυτή την εμπειρία ο Grayson δημιούργησε ένα καμπυλωτό κεραμικό πορτρέτο μιας από τις γυναίκες. Το κεραμικό, παραπέμπει σε αρχαίες απεικονίσεις θεών και γιορτάζει με αυτόν τον τρόπο μια θετική εικόνα μιας γυναίκας με καμπύλες. Ζωγραφισμένες πάνω στην κεραμική φιγούρα είναι άλλες εικόνες γυναικών, από σούπερ μόντελ μέχρι τη Μαντόνα, για να απεικονίσουν τις διαρκώς μεταβαλλόμενες αντιλήψεις μας για τα ιδανικά ομορφιάς.

Επίσης, το 2014, η καλλιτέχνης Amalia Ulman, ξεγέλασε τον κόσμο όταν έγραψε προσεκτικά το σενάριο, και επιμελήθηκε μήνες αναρτήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που τεκμηριώνουν τη ζωή της ως κορίτσι που προσπαθεί να τα καταφέρει στο Los Angeles. Η διαδικτυακή ερμηνεία της Amalia κατέγραψε μια επιδεινούμενη συναισθηματική κατάσταση και κορυφώθηκε με μία πλαστική χειρουργική.

Η Αμαλία σχεδίασε την παράσταση της, με τίτλο Excellences & Perfections ενώ ανάρρωνε στο νοσοκομείο από σοβαρούς τραυματισμούς στα πόδια που προκλήθηκαν από τροχαίο ατύχημα. Η ερμηνεία της δημιούργησε ένα περίπλοκο πορτρέτο του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι γυναίκες στο διαδίκτυο, καθώς και τεκμηριώνει την ολοένα και πιο ανθυγιεινή σχέση μας με πλατφόρμες, όπως το Instagram. Το 2016, η δουλειά της Αμαλίας συμπεριλήφθηκε σε ομαδική έκθεση στην Tate Modern, καθιστώντας την ως την πρώτη καλλιτέχνιδα των μέσων δικτύωσης που εκθέτει εκεί.

Ο ρόλος της τέχνης στην αλλαγή της εικόνας του σώματος μας δεν είναι απλώς να μας δείξει τις καταστροφικές συνέπειες των τρεχουσών πιέσεων. Όπως πάντα, η τέχνη, μπορεί να ξεπεράσει τα όρια και, στην περίπτωση των ιδανικών σώματος, μπορεί να αλλάξει την αντίληψη μας για το είναι φυσιολογικό ή επιθυμητό, επιδεικνύοντας μια πολύ πιο περίπλοκη έννοια ομορφιάς σε διάφορα μεγέθη και σωματότυπους.

Πηγή: Eyes of Light – Φόρεας Τέχνης στην Υγεία

The post Η τέχνη μπορεί να επηρεάσει την εικόνα που έχουμε για το σώμα μας appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Πολλοί άνθρωποι θέλουν να συμβουλευτούν έναν ειδικό για κάποιο θέμα που τους απασχολεί ή ενδέχεται να επιθυμούν ξεκινήσουν ένα βαθύτερο ταξίδι του εαυτού τους μέσα από την ψυχοθεραπεία και διστάζουν να διαβούν την πόρτα του γραφείου ενός Ψυχολόγου ή Ψυχιάτρου. Σίγουρα είναι δύσκολο να ανοιχτεί κανείς σε έναν εντελώς άγνωστο άνθρωπο.

Το να λάβει όμως την απόφαση να απευθυνθεί σε ειδικό ψυχικής υγείας, Ψυχίατρο, Ψυχολόγο ή Παιδοψυχίατρο για να νιώσει καλύτερα, είναι πολύ πιο δύσκολη απόφαση, από την ίδια την επίσκεψη (αν δεν γνωρίζετε σε ποια ειδικότητα να απευθυνθείτε το άρθρο με τίτλο: “Ψυχίατρος ή Ψυχολόγος; Ποιον να επιλέξω για την περίπτωση μου”. Διαβάστε το πατώντας ΕΔΩ).

Μέσα από αυτό το άρθρο θέλουμε να διώξουμε το άγχος της πρώτης επίσκεψης δίνοντας κάποιες απλές πληροφορίες για το τι μπορεί να ακολουθήσει κατά την πρώτη επίσκεψη σας σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας:

1. Όταν η πόρτα ανοίξει

Ο ειδικός σίγουρα γνωρίζει ότι υπάρχει άγχος, ένταση και πολλές φορές ακόμη και φόβος. Για αυτό θα προσπαθήσει να σας ηρεμήσει, ρωτώντας κάποιες βασικές, καθημερινές πληροφορίες για π.χ αν βρήκατε εύκολα το γραφείο; Από ποια περιοχή έρχεστε; Αν βρήκατε κίνηση κ.λ.π. Μπορεί να κάνει ο/η ίδιος/ ίδια το πρώτο βήμα λέγοντας κάποια λόγια για τις σπουδές και γενικότερα την κατάρτιση και την προϋπηρεσία του, τη θεραπευτική κατεύθυνση που ακολουθεί κ.λ.π.  Με αυτόν τον τρόπο θα προσπαθήσει να αποβάλει ένα μέρος του υπερβολικού άγχους, ώστε να σας βοηθήσει να επικεντρωθείτε στο επόμενο σημαντικό μέρος του ξεκινήματος σας.

2. «Ποιος είναι ο λόγος που σας φέρνει εδώ σήμερα;»

Αυτό ίσως είναι το πιο σημαντικό ερώτημα, γιατί γύρω από το αίτημα σας θα ξεδιπλωθεί η θεραπευτική διαδικασία. Ο ειδικός φυσικά ΔΕΝ κάνει αυτό το ερώτημα για να τροφοδοτήσει την περιέργεια του. Ρωτάει για να ξεδιπλώσει το κουβάρι των σκέψεων σας και να σας βοηθήσει να ηρεμήσετε και να θέσετε στόχους που θα καλύψετε μέσα από τη διαδικασία.

3. Οι προσωπικές ερωτήσεις είναι στο πρόγραμμα.

Για να κατανοήσει ο ειδικός το περιβάλλον σας και κυρίως τον λόγο που σας έκανε να πάρετε την απόφαση να τον/ την επισκεφθείτε, ή ίσως έναν ακόμα λόγο που ούτε εσείς δεν έχετε εντοπίσει, οφείλει να σας ρωτήσει κάποιες ερωτήσεις που μπορεί να σας φανούν πιο προσωπικές. Όμως αποτελεί μέρος της θεραπευτικής διαδικασίας, το οποίο θα σας βοηθήσει να δείτε και εσείς κάποια πράγματα, αλλά και ο ειδικός μέσα από τις αντιδράσεις σας. Έτσι, θα σας βοηθήσει να αλλάξετε συμπεριφορές που σας επιβαρύνουν και σκέψεις που κακώς υπάρχουν στο κεφάλι σας και σας κρατούν πίσω.

4. «Εγώ με τους θεραπευομένους μου δουλεύω με αυτόν τον τρόπο».

Όπως σε κάθε σχέση και συνεργασία υπάρχει ένα πλαίσιο. Ο ειδικός θα σας αναφέρει τους όρους της συνεργασίας (συχνότητα συνεδριών, απόρρητο, σχέση εκτός θεραπείας, αμοιβή) και αν δεν συμφωνείτε με κάποια πράγματα μπορείτε να το εκφράσετε, ώστε το πλαίσιο να διαμορφωθεί με έναν τέτοιο τρόπο όπου και ο ειδικός θα κάνει ανεμπόδιστα τη δουλειά του μαζί σας αλλά και εσείς θα λαμβάνετε τα μέγιστα από το θεραπευτικό σας ταξίδι. Αν δεν υπάρξει κάποια συμφωνία, δεν έχετε υποχρέωση να συνεχίσετε με τον συγκεκριμένο ειδικό ψυχικής υγείας. Μπορείτε να αναζητήσετε κάποιον άλλον που θα δεχθεί και τις δικές σας προσθήκες στη διαδικασία.

Δεν υπάρχει λόγος να κρύβετε μέσα σας, όσα σας απασχολούν και να μην χαίρεστε τον πραγματικό σας εαυτό και όλες τις δυνατότητες που έχετε. Άλλωστε ακόμα και αν δεν επιθυμείτε να δείτε τον ειδικό στο γραφείο του, για τους δικούς σας λόγους, μπορείτε να το κάνετε από το σπίτι σας διαδικτυακά μέσα από τον υπολογιστή ή το κινητό (www.melapus.com).  Η τεχνολογία, είναι σύμμαχος της ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας δίνοντας πλέον απεριόριστες δυνατότητες.  H ψυχική σας ηρεμία είναι μια απόφαση μακριά!

Πηγή: Melapus

The post Πρώτη φορά στο γραφείο του Ψυχολόγου: Τι να περιμένω! appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Ψυχίατρος: Για την πλειοψηφία είναι ένας ιατρός που ασχολείται με περιστατικά ψυχικής νόσου που χρειάζονται φαρμακευτική αγωγή. Για τους γνώστες είναι απλώς ένας ιατρός που με βάση την ιατρική του ειδικότητα μπορεί να θεραπεύσει άτομα που πάσχουν από ψυχικές διαταραχές αλλά και να συμβουλεύσει αρχικά ως ιατρός, αλλά και Ψυχοθεραπευτικά (εάν έχει εκπαιδευθεί σε Ψυχοθεραπευτικές τεχνικές) οποιονδήποτε που περνά μία  δύσκολη φάση στη ζωή του, το γάμο του κλπ.

Ψυχολόγος: Για τους περισσότερους είναι ένας ειδικός που μπορεί να αντιμετωπίσει ήπιες μέχρι και λίγο πιο σοβαρές ψυχικές διαταραχές, ενώ για κάποιους άλλους είναι ακριβώς το ίδιο με τον Ψυχίατρο. Η Ψυχολογία ως επιστήμη,  ερευνά τις ψυχικές λειτουργίες, και τον  τον ανθρώπινο ψυχισμό. Στόχος της είναι  να ερευνήσει και να κατανοήσει την ανθρώπινη συμπεριφορά και τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου εντός της κοινωνίας σε όλες της τις εκφάνσεις. Επίσης όπως και ο Ψυχίατρος (εάν έχει εκπαιδευθεί σε Ψυχοθεραπευτικές Τεχνικές) μπορεί να συμβουλεύσει ανθρώπους που περνάνε δυσκολίες στην προσωπική  τoυς ζωή, στο γάμο τους, στην εργασία τους  κλπ.

Ο Ψυχίατρος και ο Ψυχολόγος είναι ειδικοί ψυχικής υγείας με έναν κοινό σκοπό. Την πρόληψη, τη σωστή διαχείριση και θεραπεία των ψυχικών διαταραχών.

Όμως ποιες είναι οι διαφορές μεταξύ των Ψυχολόγων και των Ψυχιάτρων;

Οι Ψυχίατροι και οι Ψυχολόγοι συχνά συνεργάζονται  για περιστατικά με στόχο τη καλύτερη δυνατή διαχείριση των ασθενών. Παρόλα αυτά υπάρχουν βασικές διαφορές μεταξύ των επαγγελματιών ψυχικής υγείας.

Διαφορές στην εκπαίδευση

Στο κομμάτι της εκπαίδευσης οι διαφορές είναι σημαντικές. Η ψυχιατρική είναι η ιατρική ειδικότητα που ασχολείται με τις ψυχικές διαταραχές και συγκεκριμένα με τη μελέτη, τη διάγνωση, τη θεραπεία και την πρόληψη τους. Μελετά το συναίσθημα, τη συμπεριφορά, τη διανόηση και την αντίληψη και πως αυτά μπορούν να διαταραχθούν.  Οι Ψυχίατροι είναι ιατροί και έχουν εκπαιδευτεί 6 έτη στην γενική ιατρική, ενώ κάνουν και επιπλέον 5 χρόνια ειδίκευση στην ψυχιατρική. Από τη στιγμή που είναι γιατροί γνωρίζουν το ανθρώπινο σώμα και τις λειτουργίες του. Κατά τη διάρκεια της ειδικότητας τους, εκπαιδεύονται εκτεταμένα στην ψυχοφαρμακολογία αλλά και σε τεχνικές υποστηρικτικής θεραπείας. Αυτό γίνεται αποκτώντας εμπειρία σε ψυχιατρικά περιστατικά, εργαζόμενοι σε Ψυχιατρικά Τμήματα Νοσοκομείων, όπου εκεί μπορεί να κληθούν να διαχειριστούν διάφορους ασθενείς, κυρίως ενήλικες, με σοβαρές ή όχι  ψυχικές νόσους. Εάν είναι Παιδοψυχίατροι αντίστοιχα σε παιδιά.  Μετά από αυτά σχεδόν όλοι οι νέοι Ψυχίατροι εξελίσουν την εκπαίδευσή τους σε ψυχοθεραπευτικές τεχνικές για 2-5 έτη όπως Γνωσιακή, Συμπεριφορική, Κλασσική ψυχανάλυση κλπ.

Η Ψυχολογία είναι η επιστήμη η οποία μελετά την ανθρώπινη δραστηριότητα, τις διανοητικές λειτουργίες και συμπεριφορές. Οι ψυχολόγοι είναι ειδικοί στην παροχή ψυχοκοινωνικής θεραπείας και επικεντρώνονται στο μυαλό και τα συναισθήματα του ατόμου. Αφού τελειώσουν κάποιο τμήμα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου 4 ετές που μπορεί να επιλέξουν, θα πρέπει να κάνουν επιπλέον 2-4  χρόνια σπουδές σε μεθόδους ψυχοθεραπείας, σε τεχνικές που αφορούν την επίλυση προβλημάτων, όπως Γνωσιακή, Συμπεριφορική, Κλασσική Ψυχανάλυση κλπ.

‘Επειτα, αναλόγως τη χώρα που θα επιλέξουν να εργαστούν, κάποιες, προκειμένου να δώσουν άδεια ασκήσεως επαγγέλματος έχουν σαν βασική προϋπόθεση την ολοκλήρωση μονοετούς ή διετούς πρακτικής άσκησης με επίβλεψη. Στην Ελλάδα το πτυχίο Ψυχολογίας και μόνο επιτρέπει σε έναν Ψυχολόγο να βγάλει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος.

Διαφορές στη θεραπεία

Οι Ψυχίατροι είναι εκπαιδευμένοι ιατροί και μπορούν να συνταγογραφήσουν φάρμακα. Καταναλώνουν λοιπόν αρκετό χρόνο με τους ασθενείς τους για τη διαχείριση της φαρμακευτικής τους αγωγής, ως μέσο θεραπείας. Επιπλέον, από τη στιγμή που είναι ιατροί μπορούν να διαπιστώσουν αν μια διαταραχή έχει και οργανική αιτία. Είναι γεγονός ότι έως και πριν λίγα έτη αρκετοί Ψυχίατροι χρησιμοποιούσαν αποκλειστικά τη φαρμακευτική αγωγή ως μέσο θεραπείας, όμως πλέον υπάρχουν πολλοί  που χρησιμοποιούν παράλληλα και την ψυχοθεραπεία ή ακόμα και μόνο την ψυχοθεραπεία εκεί που κρίνουν πως δεν είναι αναγκαία κάποια φαρμακευτική αγωγή.

Αντίθετα οι Ψυχολόγοι επικεντρώνονται στην ψυχολογική υποστήριξη και όσοι είναι εκπαιδευμένοι σε μορφή ψυχοθεραπείας προσπαθούν να βοηθήσουν τους πελάτες τους  με την ανάλογη  προσέγγιση. Επιπλέον, είναι ιδανικοί στο να κάνουν τεστ στον πελάτη τους προκειμένου να διαπιστώσουν αν είναι στον σωστό δρόμο αναφορικά με την θεραπεία του. Δεν μπορούν όλοι οι Ψυχολόγοι να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση των ψυχικών διαταραχών, αλλά περισσότερο όσοι είναι Κλινικοί Ψυχολόγοι, οι οποίοι έχουν λάβει μια πιο εξειδικευμένη εκπαίδευση πάνω στις ψυχικές διαταραχές.

Ψυχιατρική & Ψυχολογία στην πράξη

Σε περιπτώσεις ασθενών ο Ψυχίατρος μπορεί να συνταγογραφήσει τα ενδεδειγμένα φάρμακα για την κατάσταση του ασθενή και παράλληλα μπορεί να συνεργαστεί με έναν Ψυχολόγο για  να αναλάβει την  Ψυχοθεραπευτική  του προσέγγιση. Όπως και ο Ψυχολόγος μπορεί να παραπέμψει τον θεραπευόμενο σε έναν Ψυχίατρο στην περίπτωση που κρίνει ότι χρειάζεται ενίσχυση με φαρμακευτική αγωγή κατά τη θεραπεία. Επομένως, όπως γίνεται κατανοητό, Ψυχίατρος και Ψυχολόγος μπορούν να λειτουργήσουν μεμονωμένα αλλά και παράλληλα για το καλό του ασθενή, ενώ πολλές φορές σε περιπτώσεις ασθενών ο ένας μπορεί να συμπληρώσει τον άλλον.

Πως θα καταλάβετε αν χρειάζεστε Ψυχολόγο ή Ψυχίατρο για τη δική σας περίπτωση

Αν η ένταση της ψυχικής διαταραχής είναι τέτοια που διαταράσσονται βασικές βιολογικές λειτουργίες, όπως π.χ. ο ύπνος, είτε η όρεξη του φαγητού, ή υπάρχουν σωματικά ενοχλήματα αγνώστου προέλευσης, διαταραχές της σκέψης, μνήμης και αντίληψης ή και μελαγχολία  τότε ο Ψυχίατρος είναι απαραίτητος και αρμόδιος, για να κάνει διάγνωση της όποιας διαταραχής. Από εκεί θα κριθεί εάν θα συνταγογραφήσει την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή ή αν θα χρειαστεί ψυχοθεραπεία και ποια.

Πρέπει να υπογραμμιστεί πως μπορεί να υπάρξουν φορές που δεν είναι ξεκάθαρο το τι αντιμετωπίζει ένα άτομο. Για παράδειγμα ένα περιστατικό φαινομενικά κατάθλιψης μπορεί να οφείλεται σε κάποια άλλη οργανική διαταραχή όπως καρκίνο, υπερθυρεοειδισμός κλπ. Αυτός που είναι εκπαιδευμένος να διαχωρίσει αυτά τα υποκειμενικά στοιχεία που αφορούν το σώμα ενός ανθρώπου είναι ο Ψυχίατρος.

Αν κάποιος επιθυμεί να ξεκινήσει ψυχολογική υποστήριξη, προκειμένου να διαχειριστεί κάποιο πρόβλημα που αντιμετωπίζει και να διαπιστώσει τι είναι αυτό που ίσως το δημιουργεί, ο Ψυχολόγος είναι αυτός που μπορεί να τον βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση. Καταστάσεις που σίγουρα χρειάζονται μια επίσκεψη στο γραφείο του Ψυχολόγου είναι το άγχος για κοινωνικό-οικογενειακά προβλήματα και ως ένα βαθμό η ήπια κατάθλιψη που δεν χρειάζεται φάρμακα. Η ψυχοθεραπεία αν και ακούγεται μια απλή διαδικασία, καθώς δεν περιλαμβάνει φάρμακα, στην πραγματικότητα δεν είναι καθώς μόνο ειδικά εκπαιδευμένοι επιστήμονες μπορούν να την παρέχουν. Για αυτό και χρειάζεται υπομονή, θέληση και καλή διάθεση.

Τέλος, αν δεν μπορείτε να ξεκαθαρίσετε μέσα σας τι είναι ακριβώς αυτό που σας εμποδίζει να είστε ψυχικά υγιής και δεν είστε σε θέση να διαλέξετε ή τη μία ή την άλλη ειδικότητα τότε μπορείτε να επισκεφθείτε έναν χώρο στον οποίο να υπάρχουν και οι δύο.

Πηγή: Melapus

The post Ψυχίατρος ή Ψυχολόγος; Ποιον να επιλέξω για την περίπτωσή μου; appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από την Κατερίνα Τζωρτζακάκη, Ψυχολόγο – Συγγραφέα

Ο καρκίνος συζητείται δημόσια συχνά μέσα από το πρίσμα της προσωπικής ιστορίας, ιδιαιτέρως αν αυτή αφορά σε διάσημα πρόσωπα. Είναι όμως ένα θέμα, που έχει και κοινωνικές συνιστώσες. Ποιες είναι οι αναπαράστασεις που έχουμε για τον καρκίνο; Έχουν όλοι οι άνθρωποι που νοσούν τις ίδιες ευκαιρίες για να τον αντιμετωπίσουν; Είναι απαραίτητες λοιπόν και οι συζητήσεις που συμβάλλουν στην πρόληψη, στη μείωση του στίγματος, στην ανάδειξη της ανάγκης για περισσότερα δημόσια αντικαρκινικά νοσοκομεία και για την ψυχολογική υποστήριξη ασθενών και φροντιστών.

Χρειάζεται να αναγνωρίσουμε τα στερεότυπα που υπάρχουν για τον καρκίνο, τις πεποιθήσεις που ντύνουν τις λέξεις μας και στιγματίζουν πολύ συχνά τους ασθενείς. «Η επάρατη νόσος», για παράδειγμα. Για πολλούς ανθρώπους η λέξη «καρκίνος» ισούται  με θάνατο, με οριστικό τέλος, αν και η ασθένεια αυτή σήμερα είναι πολλές φορές διαχειρίσιμη, αντίστοιχη με μια χρόνια νόσο.

Είναι και ότι με τον καρκίνο πρέπει «να παλεύει κανείς», «να μάχεται». Αυτός ο θαυμασμός, όμως, και η εξιδανίκευση του ατόμου που νοσεί, μπορεί να προκαλεί ενοχή σε ασθενείς, οι οποίοι βρίσκονται σε πιο δύσκολη κατάσταση. Είναι βέβαιο ότι ο τρόπος που θα διαχειριστεί ένας άνθρωπος αυτό το δύσκολο γεγονός θα επιδράσει στην πορεία της νόσου. Δεν είναι όμως κάτι που είναι απόλυτα στο χέρι του. Η πορεία της νόσου δεν είναι το αποτέλεσμα μιας καλής ή κακής μάχης, που δίνει το άτομο.

Το πιο σημαντικό, οι άνθρωποι που νοσούν από καρκίνο δεν είναι τις περισσότερες φορές σαν πολεμιστές με τα σπαθιά στα χέρια. Είναι εξαντλημένοι σωματικά και ψυχολογικά και μπορεί να βιώνουν μια περίοδο βαθιάς θλίψης και απομόνωσης, πριν φτάσουν στην αποδοχή. Δικαιούνται να μπορούν να περάσουν τα στάδια του πένθους, χωρίς να νιώθουν ενοχές, επειδή δεν δείχνουν δυνατοί.

Ο καρκίνος είναι μια ασθένεια όπως τόσες άλλες. Ίσως έχει στιγματιστεί τόσο, επειδή σε παλιότερες εποχές ανιχνευόταν στα τελευταία στάδια και πολύ συχνά ο ασθενής πέθαινε. Κι επίσης, όταν κάποιος αναγκάζεται να κάνει χημειοθεραπείες, υπάρχει στην εμφάνιση του κάτι που δηλώνει την ύπαρξη της ασθένειάς του. Ακόμη κι αν κάποιος άνθρωπος είναι χωρίς μαλλιά, πρέπει να κατανοούμε ότι αυτό είναι ένα στάδιο. Είναι μια δύσκολη περίοδος. Είναι μια διαφορετική εικόνα. Είναι σημαντικό να μπορούμε να σεβόμαστε έτσι κι αλλιώς την όποια διαφορετική εμφάνιση των άλλων.

Είναι σημαντικό να μπορούμε να ακούμε τη δυσκολία του άλλου, χωρίς δείχνουμε φρικτά σοκαρισμένοι. Όλα είναι για τους ανθρώπους.

Κι αυτό που σίγουρα χρειάζεται ο καθένας, όταν περνάει μια δύσκολη περίοδο, δεν είναι να ακούσει «μη στενοχωριέσαι» ή «υπάρχουν και χειρότερα» ή «είσαι δυνατή». Όλα αυτά τα λέμε, επειδή δεν έχουμε μάθει να δεχόμαστε πως κάποιος απέναντί μας μπορεί να πονάει κι αυτό πρέπει να του το επιτρέψουμε. Ο ρόλος μας δεν είναι να παίρνουμε τον πόνο των άλλων και ούτε φυσικά να τον υποτιμούμε. Μπορούμε, όμως, να πούμε «αν χρειαστείς κάτι, είμαι εδώ». Ή «πώς μπορώ να σε βοηθήσω;». Ή απλώς να ακούσουμε. Να του δώσουμε χώρο για να μιλήσει ή να κλάψει ή να φοβηθεί.

Ο καρκίνος έχει μια μοναδική ικανότητα να ενώνει τους ανθρώπους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις μέρες που πέρασα σε ένα αντικαρκινικό νοσοκομείο ως συνοδός. Δεν θα ξεχάσω τους ανθρώπους, με τους οποίους μοιραστήκαμε για λίγο το δωμάτιο.  Ένας άντρας φρόντιζε την αδερφή του, που είχε νοητική αναπηρία και είχε κάνει διπλή μαστεκτομή. Τα δύο αδέλφια ήταν από την επαρχία και βρίσκονταν στο νοσοκομείο πολλά μερόνυχτα, χωρίς να παραπονεθούν ούτε μια στιγμή. Μια ηλικιωμένη γυναίκα είχε συνοδέψει την οικιακή της βοηθό, που ήταν από τη Γεωργία. Είχε στα μάτια της αγωνία, σαν να είχε αρρωστήσει το παιδί της. Δεν θα ξεχάσω την κυρία στο διπλανό δωμάτιο, που ρωτούσε πώς ήμασταν. Τους άγνωστους ανθρώπους, με τους οποίους κοιταζόμασταν στην αίθουσα αναμονής του χειρουργείου και ευχόμασταν περαστικά, χωρίς να ξέρουμε καν ο ένας το όνομα του άλλου.

Υπάρχουν άνθρωποι που τους έχει ενώσει ο καρκίνος, είτε  νόσησαν εκείνοι, είτε κάποιος δικός του. Βρίσκουν βοήθεια στην ομάδα, κάνουν το βίωμά τους δύναμη και στηρίζουν άλλους ανθρώπους. Υπάρχουν άλλοι που δεν θέλουν να μοιραστούν την εμπειρία τους, την αντιμετωπίζουν μόνοι ή με βοήθεια μόνο των συγγενών ή κάποιου ψυχοθεραπευτή και είναι κι αυτό φυσικά μια επιλογή.

Ας μιλάμε, όμως, για τον καρκίνο χωρίς στίγμα, χωρίς τρόμο, χωρίς οίκτο. Είναι μια ασθένεια. Και ναι, μεταμορφώνει τον άνθρωπο. Κάποιοι νιώθουν πως μετά από αυτήν την εμπειρία αρχίζουν πραγματικά να ζουν. Για άλλους μπορεί να είναι ένα πολύ επώδυνο ταξίδι, το οποίο πρέπει να είναι σεβαστό.

Τέλος, ως κοινωνία, οφείλουμε να αναζητάμε και να προωθούμε την επιστημονική γνώση για τον καρκίνο και να διεκδικούμε υποστήριξη για τους  ανθρώπους που νοσούν και τους φροντιστές τους, υποστήριξη που αφορά και στο σώμα τους αλλά και στην ψυχή τους.

Πηγή: huffingtonpost.gr

The post Ας μιλάμε για τον καρκίνο χωρίς στίγμα appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Μετάφραση: Μύρω Χριστοδούλου

Η επανειλημμένη, αχρείαστη υπεράσπιση του εαυτού, είναι συχνά μια επίκτητη συμπεριφορά ως αποτέλεσμα σε μια συγκεκριμένη μορφή επίμονης κακομεταχείρισης στην παιδική ηλικία.

Σε πολλούς ανθρώπους, αυτό το σύμπτωμα μπορεί να είναι το αποτέλεσμα της ανατροφής τους από έναν γονέα που συχνά μετατοπίζει την ευθύνη για δυσάρεστα και ανεπιθύμητα αποτελέσματα, προς το παιδί.

Ο αντίκτυπος του να κατηγορείται το παιδί για αποτελέσματα που δεν μπορεί να ελέγξει μεγεθύνεται όταν το παιδί είτε εκφοβίζεται, είτε τιμωρείται επειδή δεν αποδέχεται την ευθύνη.

Η συστηματική απολογία είναι ένας μηχανισμός αντιμετώπισης που αναπτύσσεται για να αποφευχθεί η τιμωρία ή η ψυχολογική χειραγώγηση, αναλαμβάνοντας την ευθύνη χωρίς διαμαρτυρία.

Ενώ η προληπτική ανάληψη της ευθύνης μπορεί να μετριάσει τον βαθμό της τιμωρίας σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό γίνεται με κόστος την επανατραυματοποίηση. Κάθε φορά που το κάνει αυτό το άτομο, βυθίζεται όλο και περισσότερο στο τραύμα του.

Η θεραπεία από αυτού του είδους παιδικά τραύματα, απαιτεί κατ’ αρχήν την αναγνώριση ότι αυτή η συμπεριφορά δεν είναι λειτουργική και δεν έχει καλές επιπτώσεις στην ενήλικη ζωή. Στη συνέχεια, μπορούν να χρησιμοποιηθούν πιο υγιείς και ώριμοι μηχανισμοί αντιμετώπισης.

Οι ώριμοι γονείς καθιστούν τα παιδιά τους υπεύθυνα για τις επιλογές και τις πράξεις τους. Αυτό ενδυναμώνει τα παιδιά να κάνουν σωστές επιλογές ώστε να μπορούν να επιτύχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Οι ανώριμοι γονείς, όπως εκείνοι με συμπτώματα οριακών και ναρκισσιστικών διαταραχών προσωπικότητας, κατηγορούν τα παιδιά τους όταν κάτι δεν πάει καλά, ανεξάρτητα από το αν το παιδί είχε τον έλεγχο ή όχι. Αυτό δεν γίνεται ως μέθοδος διαπαιδαγώγησης, αλλά γιατί ο γονέας αποφεύγει να αναλάβει την ευθύνη για τα λάθη ή τα δυσάρεστα αποτελέσματα. Ακολουθεί ένα τυπικό παράδειγμα.

Η ιστορία του Μπάρι

Ο Μπάρι περίμενε με ανυπομονησία όλη τη χρονιά για την αποφοίτηση από το γυμνάσιο. Ένας από τους γονείς, θα διοργάνωνε ένα μεγάλο πάρτι για όλη την τάξη, κανόνισε λεωφορείο για να μεταφέρει τα παιδιά σε μια αίθουσα που είχε νοικιάσει για εκείνη τη βραδιά. Το λεωφορείο θα αναχωρούσε σύμφωνα με το πρόγραμμα στις 6.00μ.μ. Ο Μπάρι, ανησυχούσε ότι η μητέρα του θα τον πήγαινε στο λεωφορείο καθυστερημένα και θα έχανε το πάρτι.

Λίγες μέρες πριν, υπενθύμισε στη μητέρα του πόσο σημαντικό ήταν για εκείνον να είναι στην ώρα του. Εκείνη του απάντησε αναστατωμένη: «Είσαι τόσο εγωιστής. Το μόνο που σκέφτεσαι είναι ο εαυτός σου και το ηλίθιο πάρτι σου. Είσαι τόσο αχάριστος».

Την ημέρα του πάρτι, ο Μπάρι ήταν ράκος. Φοβόταν ότι η μητέρα του δεν θα τον πήγαινε εγκαίρως στο λεωφορείο αλλά φοβόταν επίσης ότι αν της έλεγε κάτι, εκείνη θα ξεσπούσε όπως έκανε και πριν.

Όταν ήρθε η ώρα να φύγει για το πάρτι, η μητέρα του μιλούσε στο τηλέφωνο. Της έκανε νόημα αλλά εκείνη τον αγνόησε. Στάθηκε μπροστά της περιμένοντας αλλά εκείνη μπήκε στο δωμάτιό της και έκλεισε την πόρτα. Ο Μπάρι ετοιμάστηκε και παρακολουθούσε το ρολόι για 20 λεπτά πριν εκείνη βγει από την κρεβατοκάμαρά της και του πει ότι ήταν έτοιμη να τον πάει στο λεωφορείο. Στο αυτοκίνητο, δεν της είπε τίποτα. Ήλπιζε ότι το λεωφορείο, με κάποιο τρόπο θα είχε καθυστερήσει και θα ήταν ακόμα εκεί όταν έφταναν. Έμεινε συντετριμμένος όταν έφτασαν στη στάση και δεν υπήρχε κανείς εκεί.

Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, ο Μπάρι είπε στη μητέρα του ότι ήταν πολύ λυπημένος και απογοητευμένος που έχασε την εκδήλωση. Είχαν την ακόλουθη συζήτηση.

Μαμά: Μη με κατηγορείς που έχασες το ηλίθιο πάρτι σου.

Μπάρι: Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους μαθητές έφτασαν εγκαίρως στο λεωφορείο.

Μαμά: Εσύ φταις γι’ αυτό. Η γκρίνια σου όλη την εβδομάδα με άγχωσε.

Μπάρι: Νομίζω ότι χάσαμε το λεωφορείο επειδή μιλούσες στο τηλέφωνο με τη φίλη σου για πολλή ώρα.

Μαμά: Αχάριστο παλιόπαιδο. Κάνω τον κόπο να σε πάω στο ηλίθιο πάρτι σου και έτσι μου φέρεσαι.

Μπάρι: Χάσαμε το λεωφορείο.

Μαμά: Μιλούσα στη φίλη μου για το πόσο με αγχώνεις. Μακάρι να μην είχες γεννηθεί ποτέ.

Μπάρι: Συγνώμη.

Μαμά: Μου κατέστρεψες όλη την εβδομάδα.

Μπάρι: Λυπάμαι.

Μαμά: Κατέστρεψες ολόκληρη τη ζωή μου.

Μπάρι: Συγνώμη.

Μαμά: Το να κάνω παιδιά ήταν το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου.

Μπάρι: Συγνώμη.

Μαμά: Το καλό που σου θέλω.

Ο Μπάρι, επαναλάμβανε στη μητέρα του ότι λυπάται γιατί ήξερε ότι ήταν ο μόνος τρόπος για να τη σταματήσει από το να του επιτίθεται. Ήξερε από εμπειρία ότι η προσπάθεια να καταστήσει τη μητέρα του υπεύθυνη για οποιαδήποτε ανεπιθύμητη έκβαση, είχε ως αποτέλεσμα να μετατρέψει τον εαυτό της σε θύμα και να ξεσπάσει εναντίον του. Ο μοναδικός τρόπος για να τη σταματήσει, ήταν να πει ότι λυπόταν, παρόλο που το μόνο πράγμα για το οποίο είχε πραγματικά τύψεις ήταν ότι βασιζόταν σε εκείνη για κάτι ευαίσθητο και σημαντικό γι’ αυτόν. Θα προσπαθούσε να αποφύγει αυτή την κατάσταση στο μέλλον.

Ο Μπάρι, έμαθε από τη συνεχή αντιμετώπιση που είχε ως παιδί, ότι όταν μια κατάσταση καταλήγει σε ανεπιθύμητα αποτελέσματα, ο μόνος τρόπος για να αποφύγει τη λεκτική κακοποίηση είναι να προλάβει και να ζητήσει επανειλημμένα και σε μεγάλο βαθμό, συγνώμη. Αυτό το εφάρμοσε σε όλες τις σχέσεις του, παρόλο που οι περισσότερες από αυτές είναι καλές.

Οι επανειλημμένες απολογίες για αποτελέσματα για τα οποία δεν έφταιγε ο ίδιος είχαν επιβλαβή επίδραση σε όλες τις σχέσεις του. Κάποιοι άνθρωποι τον εκμεταλλεύονται για να αποφύγουν τις ευθύνες τους. Οι περισσότεροι άνθρωποι χάνουν τον σεβασμό τους προς αυτόν καθώς αυτός ο τρόπος σχέσης προσδίδει αδυναμία και υποταγή. Υποβαθμίζεται επίσης η αίσθηση της αυτοεκτίμησης και της αυτοπεποίθησής του, επειδή εμπλέκεται σε όλες τις διαφωνίες και τις συγκρούσεις αποδεχόμενος ότι έχει άδικο.

Ως ενήλικας, για την επούλωση αυτών των πληγών της παιδικής ηλικίας, θα χρειαστεί να δεσμευτεί ότι δεν θα αποδέχεται σε καμία περίπτωση να ξεσπάνε οι άλλοι σε αυτόν. Ως παιδί, δεν μπόρεσε να ξεφύγει από τη σχέση του με έναν γονέα που έπασχε από διαταραχή προσωπικότητας. Ως ενήλικας, δεν χρειάζεται πλέον να το ανέχεται. Η θεραπεία και η ανάπτυξή του εξαρτήθηκαν από τη δέσμευση προς τον εαυτό του ότι αν οι άλλοι του επιτίθενται, θα σταματήσει την επιθετικότητα ή θα τερματίσει τη σχέση. Τότε θα είναι ελεύθερος να αναλάβει την ευθύνη για τα λάθη που κάνει ο ίδιος, αλλά όχι για τα λάθη των άλλων.

Με πληροφορίες από το psychologytoday.com

The post Η συστηματική συγνώμη ως σύμπτωμα παιδικού τραύματος appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από τη Βιολέττα-Ειρήνη Κουτσομπού, MA, MSc, Ψυχολόγος, Εκπαιδευτικός

Ως εκπαιδευτικός, έχω βρεθεί πολλές φορές αντιμέτωπη με βλέμματα κουρασμένα, μαθητές αφηρημένους και μια σιωπηλή αίσθηση βαρεμάρας να πλανάται στην ατμόσφαιρα κατά τη διάρκεια του μαθήματος. Ιδιαίτερα στο μάθημα των ξένων γλωσσών, όπου απαιτείται συνεχής προσπάθεια και ενεργή συμμετοχή, η βαρεμάρα εμφανίζεται συχνά και δεν μπορεί να αγνοηθεί. Διαβάζοντας τη μελέτη των Mirosław Pawlak, Mariusz Kruk και Joanna Zawodniak «Teachers Reflecting on Boredom in the Language Classroom» συνειδητοποίησα ότι αυτό που βιώνουμε καθημερινά με τους μαθητές δεν είναι προσωπική αποτυχία ούτε έλλειψη ενδιαφέροντος από την πλευρά τους. Η βαρεμάρα είναι ένα υπαρκτό και φυσιολογικό συναίσθημα το οποίο επηρεάζει ουσιαστικά τη μαθησιακή διαδικασία.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, η βαρεμάρα συνδέεται συχνά με τη μονοτονία, τις επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες και ένα αναλυτικό πρόγραμμα που αφήνει ελάχιστο χώρο για δημιουργικότητα. Πόσες φορές δεν έχουμε αναγκαστεί να ακολουθήσουμε πιστά το βιβλίο ακόμη κι όταν βλέπουμε ότι οι μαθητές έχουν ήδη αποσυνδεθεί; Αυτό που με προβλημάτισε ιδιαίτερα είναι ότι η βαρεμάρα δεν αφορά μόνο τους μαθητές αλλά και τους εκπαιδευτικούς οι οποίοι τη βιώνουν κυρίως όταν το μάθημα μετατρέπεται σε ρουτίνα.

Αυτή η κόπωση, συχνά ασυνείδητα, περνά και στους μαθητές, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο αδιαφορίας.

Ωστόσο, η έρευνα αλλά και η προσωπική μου εμπειρία δείχνουν ότι ο ρόλος του εκπαιδευτικού είναι καθοριστικός. Μικρές αλλαγές στο μάθημα και τη διδασκαλία όπως περισσότερη ποικιλία στις δραστηριότητες, σύνδεση του μαθήματος με την καθημερινότητα των μαθητών, ομαδικές εργασίες, συζήτηση και χώρος για έκφραση, μπορούν να κάνουν μεγάλη διαφορά. Αυτό που έχω διαπιστώσει είναι πως όταν οι μαθητές νιώθουν ότι το μάθημα τους αφορά, η βαρεμάρα υποχωρεί.

Πιστεύω πως το σημαντικότερο βήμα είναι να μιλήσουμε ανοιχτά για τη βαρεμάρα, χωρίς ενοχές. Δεν θεωρώ ότι είναι ένδειξη αδυναμίας αλλά ένα μήνυμα ότι κάτι χρειάζεται να αλλάξει. Αν την αντιμετωπίσουμε ως ευκαιρία για αναστοχασμό μπορεί να μας οδηγήσει σε πιο ζωντανά μαθήματα. Σε μια εποχή όπου η προσοχή των παιδιών δοκιμάζεται από παντού, ο ρόλος της μάθησης δεν είναι να ανταγωνιστεί τις οθόνες αλλά να δημιουργήσει χώρο για ουσιαστική επικοινωνία και αυτό ξεκινά από μια τάξη όπου ούτε οι μαθητές ούτε οι εκπαιδευτικοί βαριούνται να μαθαίνουν.

Πηγή

https://academic.oup.com/applij/advance-article-abstract/doi/10.1093/applin/amae086/7923272?redirectedFrom=fulltext

The post Η βαρεμάρα στην ξενόγλωσση τάξη: Ένας σιωπηλός αντίπαλος της μάθησης ή μήπως όχι; appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε από την Αμερικανική Ψυχολογική Ένωση υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι που είναι πιο δεκτικοί ή πιο ανοιχτοί σε νέες εμπειρίες ή αυτοί που είναι πιο νευρικοί και αρνητικοί μπορεί να ξοδεύουν τη σύνταξή τους γρηγορότερα συγκριτικά με αυτούς που είναι πιο εξωστρεφείς και αισιόδοξοι.

Η συγκεκριμένη μελέτη, δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση “Psychology and Aging” και σε αντιδιαστολή με προηγούμενες έρευνες που επικεντρώθηκαν σε πρακτικά ζητήματα είναι, κατά τη Σάρα Ασεμπέντο, επικεφαλής συντάκτρια της μελέτης από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Τέξας, η πρώτη έρευνα που είχε ως στόχο να συνδέσει τα χαρακτηριστικά προσωπικότητας με τις αποφάσεις για τη διαχείριση των αποταμιεύσεων των συνταξιούχων.

Η Ασεμπέντο, ανέλυσε ψυχολογικά χαρακτηριστικά και χαρακτηριστικά προσωπικότητας σε πάνω από 3.600 άτομα, στις ΗΠΑ, με ηλικία 50 ετών και πάνω (η μέση ηλικία ήταν τα 70 έτη) το 2012 και το 2014. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μόνο συμμετέχοντες που έκαναν αναλήψεις από τους λογαριασμούς στους οποίους έμπαινε η σύνταξή τους ή από άλλους λογαριασμούς αποταμιεύσεων.

Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια για τη μέτρηση αυτού που ψυχολόγοι ονομάζουν πέντε χαρακτηριστικά της προσωπικότητας (μοντέλο των πέντε παραγόντων – Big Five): δεκτικότητα στην εμπειρία (σε αυτή την κλίμακα σκοράρουν ψηλά αυτοί που είναι δημιουργικοί, εφευρετικοί περιπετειώδεις και περίεργοι), ευσυνειδησία (η οποία χαρακτηρίζει αυτούς που είναι πολύ προσεκτικοί, οργανωτικοί, εργάζονται σκληρά και είναι επιμελείς) , αισιοδοξία, συγκαταβατικότητα (χαρακτηρίζει κυρίως ανθρώπους συμπονετικούς, φροντιστικούς, θερμούς, βοηθητικούς), συγκαταβατικότητα (κλίμακα στην οποία σκοράρουν υψηλά άτομα ιδιαίτερα ανήσυχα, νευρικά, κυκλοθυμικά και όχι ήρεμα). Στη συνέχεια οι ερευνητές ανέλυσαν δεδομένα σχετικά με το κατά πόσο οι συμμετέχοντες θεωρούσαν ότι είχαν έλεγχο της οικονομικής τους κατάστασης και κατά πόσο αισθάνθηκαν θετικά ή αρνητικά συναισθήματα τις τελευταίες 30 ημέρες.

“Βρήκαμε ότι αυτοί που είχαν υψηλότερη ευσυνειδησία, εξωστρέφεια, θετικά συναισθήματα και αισθήματα ελέγχου των οικονομικών τους τραβούσαν λιγότερα χρήματα από τους λογαριασμούς τους συγκριτικά με αυτούς που σκόραραν υψηλότερα σε χαρακτηριστικά όπως δεκτικότητα στην εμπειρία, συγκαταβατικότητα, νευρωτισμός και αρνητικά συναισθήματα”, δήλωσε η Ασεμπέντο.

Τα ευρήματα δείχνουν, κατά την ερευνήτρια, ότι οι επαγγελματίες που ασχολούνται με τα οικονομικά θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τα χαρακτηριστικά προσωπικότητας των πελατών τους για τη δημιουργία στρατηγικών διαχείρισης της σύνταξής τους αντί να επικεντρώνονται στην οικονομική τους κατάσταση.

Η Ασεμπέντο προειδοποίησε ότι το υψηλότερο ποσοστό αναλήψεων δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό ούτε το χαμηλότερο κάτι απαραίτητα καλό.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

The post Η προσωπικότητα συνδέεται με το πώς οι ηλικιωμένοι ξοδεύουν τη σύνταξή τους appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Τα παιδιά έχουν εύθραυστο εγκέφαλο. Εάν ο 10χρονος Τζίμι χτυπήσει το κεφάλι του στο τσιμέντο, θα υποστεί μεγαλύτερο τραυματισμό από ό,τι ο 35χρονος πατέρας του υπό τις ίδιες συνθήκες.

Οι περισσότεροι από εμάς ενστικτωδώς το γνωρίζουμε αυτό πολύ καλά. Αυτό που συχνά αγνοούμε είναι το γεγονός ότι ο εγκέφαλος των παιδιών δεν είναι μόνο σωματικά πιο εύθραυστος αλλά και διανοητικά. Οι ψυχολόγοι παρομοιάζουν τον εγκέφαλο ενός παιδιού με ένα μαλακό, εντυπωσιακό παιχνίδι. Τα σκληρά λόγια που ο πατέρας του Τζίμι θα μπορούσε να ξεστομίσει μπορεί να παραμείνουν στον γιο του για χρόνια.

Αυτές οι φαινομενικά ακίνδυνες λέξεις μπορεί να επηρεάσουν την ψυχολογική ανάπτυξη ενός παιδιού μέχρι την ενήλικη ζωή του. Αυτό που ακολουθεί είναι μια λίστα με 4 ψυχικά επιβλαβείς φράσεις που τα παιδιά ακούνε πολύ συχνά.

1. “Είσαι πολύ ευαίσθητος”

Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, πολλά παιδιά γεννιούνται απλά με ένα πιο συντονισμένο νευρικό σύστημα. Ως αποτέλεσμα, αντιδρούν γρήγορα και έντονα σε όλα σχεδόν. Οι γονείς τέτοιων παιδιών κάνουν συχνά το λάθος να προσπαθούν να “ξεπλύνουν” αυτήν την ευαισθησία.

Με την πάροδο του χρόνου, η χημεία του εγκεφάλου εξασθενεί και μειώνεται η ικανότητα της ενσυναίσθησης. Εξάλλου, αν διδαχτούν ότι τα συναισθήματά τους δεν έχουν σημασία, γιατί να νομίζουν ότι για κάποιους άλλους έχουν;

Ο παιδοψυχολόγος Elinor Bashe ενθαρρύνει τους γονείς να ακούν και να αποδέχονται τα συναισθήματα ενός παιδιού, ακόμα κι αν δεν φαίνονται λογικά.

2. “Αυτή είναι η ζωή”

Όταν το παιδί σας έρχεται στο σπίτι αναστατωμένο επειδή ο έρωτάς του απέρριψε την πρόσκληση του χορού, μπορεί να είναι δελεαστικό να πείτε, “Λοιπόν, αυτή είναι η ζωή”. Αυτό που εννοεί αυτή η φράση είναι, “Η εμπειρία σου δεν είναι μοναδική, οπότε ξεκόλλα.”

Αυτό μπορεί να είναι απολύτως κατάλληλο να το πούμε σε έναν 25χρονο υπό τις ίδιες συνθήκες. Όμως ο εγκέφαλος ενός παιδιού δεν είναι σε θέση να κατανοήσει το γεγονός ότι οι εμπειρίες του δεν είναι μοναδικές. Όταν του το πεις, θα αισθανθεί ένοχο, απογοητευμένο και μπερδεμένο. Αντ’ αυτού, πρέπει να επικυρώσετε την εμπειρία του και στη συνέχεια να ενθαρρύνετε την ανθεκτικότητα.

3. “Επειδή το λέω εγώ”

Το καταλαβαίνω. Ο μικρός Τζίμι αρνείται να κοιμηθεί στις 8 μ.μ. εκτός αν ξέρει το γιατί. Η μαμά του, εξοργισμένη ουρλιάζει, “Θέλεις να μάθεις γιατί; Επειδή το λέω ΕΓΩ.”

Αυτή είναι μια φοβερή απάντηση. Τείνει να δημιουργεί δυσαρέσκεια στα παιδιά γιατί τα αναγκάζει να αποδεχτούν μια δογματική πίστη. Αυτό θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε μια διαμάχη εξουσίας όταν το παιδί μαθαίνει να καταλήγει σε δικές του απαντήσεις που αμφισβητούν την εξουσία των γονιών του.

Αντίθετα, όσο απογοητευτικό κι αν είναι, γιατί να μην απαντήσετε στην ερώτηση; Οι γονεϊκές αποφάσεις σας βασίζονται στη λογική – γιατί να μην τις μοιραστείτε με το παιδί σας; Θα το βοηθήσει να καταλάβει ότι, μερικές φορές, η εξουσία γνωρίζει καλύτερα.

4. “Σκάσε”

Τα παιδιά μαθαίνουν από πολύ μικρή ηλικία ότι η φράση «σκάσε» εννοείται ως προσβολή. Και ας το παραδεχτούμε – το τελευταίο άτομο που πρέπει να προσβάλει ένα παιδί είναι ο γονέας του. Τώρα, είναι πιθανό να έχετε έναν πολύ καλό λόγο για να πείτε στο παιδί σας κάτι τέτοιο.

Αυτός ο λόγος είναι πιθανό ότι είστε συγκλονισμένοι. Συμβαίνει. Το παιδί σας δεν θα σταματήσει να τραγουδά τον Justin Bieber και είναι πραγματικά απογοητευτικό. Αλλά αντί να τους πείτε τόσο άγρια και άκομψα να σταματήσει, γιατί να μην του εξηγήσετε τον λόγο: “Η μαμά είχε μια κουραστική μέρα και θα εκτιμούσε πραγματικά λίγη ησυχία” ή ακόμα καλύτερα, δώστε στο παιδί σας την ευκαιρία να κάνει όλον τον θόρυβο που θέλει και να του πείτε ότι την ώρα «Χ», πρέπει να είναι ήσυχο.

Πηγή: Upbility.gr (Μετάφραση / Προσαρμογή)   

Αρχική πηγή: Helen Noronha, Mind Journal

The post Ψυχικά επιβλαβείς φράσεις που ακούν συχνά τα παιδιά appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από τη Δρ. Αναστασία Αρτεμίου

Αξίζει περισσότερο από τον πλούτο ή οποιαδήποτε άλλη υλική κατοχή, είναι κάτι που κάθε άνθρωπος προσπαθεί, αλλά λίγοι επιτυγχάνουν, είναι το τέλειο δώρο γιατί είναι το πιο δύσκολο να επιτευχθεί και λέγεται ηρεμία του μυαλού. 

Είναι διαθέσιμο και έτοιμο να διεκδικηθεί από οποιονδήποτε είναι διατεθειμένος να καλλιεργήσει ισχυρή θετική σκέψη στη ζωή του και μαζί με την πίστη ότι όλα όσα επιθυμούν ή χρειάζονται θα τ’ αποκτήσουν και οποιαδήποτε πρόκληση θα ξεπεραστεί.

Σκεφτείτε πώς θα ήσασταν εάν δεν είχατε απολύτως καμία ανησυχία, αγνοώντας εντελώς τα χρήματα, τις σχέσεις και όλες τις άλλες καθημερινές ανησυχίες που επιτρέπουμε να υπονομεύσουν τη φύση μας και τον τρόπο που ζούμε.

Οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους ανήσυχοι και όταν εστιάζουν τα πάντα σε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα, βιώνουν αυτό που φοβούνται περισσότερο. Το Σύμπαν είναι ο τελικός υπολογιστής, αλλά ποτέ δε θέλει να πει όχι. Το πρόβλημα είναι ότι δε διακρίνει αν αυτό που ζητάτε είναι για καλό ή κακό.

Όλοι δημιουργούμε το μέλλον μας με τον τρόπο που σκεφτόμαστε και ακόμα κι αν δεν είστε αρνητικοί από τη φύση σας, πρέπει να αναπροσανατολίζετε τις σκέψεις σας όταν στρέφονται σε σκοτεινά μονοπάτια. Αυτό μπορεί να είναι δύσκολο αλλά όχι αδύνατο να επιτευχθεί αρχικά επειδή οι σκέψεις μας είναι τόσο τυχαίες ώστε η εστίασή μας συνεχώς να αλλάζει από πρόβλημα σε πρόβλημα.

Aυτή είναι η πρόκληση για τους κατά συρροή ανήσυχους που φαίνεται να προβληματίζονται για τα πάντα. Ανησυχούν για την ασφάλεια των παιδιών τους, πώς τα βλέπουν οι άλλοι, αν είναι αρκετά καλά, αν είναι υπέρβαρα ή πάρα πολύ αδύνατα, πάρα πολύ κοντά, πολύ ψηλά – Ουφ! Ας σταματήσουμε εκεί – αυτή η λίστα είναι ατελείωτη.

Ποτέ δε θα είστε σε θέση να επιτύχετε την ηρεμία του μυαλού σας μέχρι να αποφασίσετε να σταματήσετε να υπερ-αναλύετε τα πάντα.

Μια καλή αρχή είναι να καταγράψετε όλες τις ανησυχίες σας – μην ντρέπεστε και μη διστάζετε – βγάλτε τα όλα από μέσα σας. Μόλις διαβάσετε τη λίστα σας θα δείτε πόσο ασήμαντα είναι τα περισσότερα. Έτσι μπορείτε να βάλετε ένα μεγάλο X σε όλα εκείνα για τα οποία δε χρειάζεται να ανησυχείτε.

Μόλις εντοπίσετε το τι σας ανησυχεί πραγματικά, τότε ξεκινήστε να καταστρώνετε ένα σχέδιο δράσης και αρχίστε να εστιάζετε σε αυτό αντί για το πρόβλημα. Το σύμπαν αρέσκεται σ αυτό που βλέπει (νέο λογισμικό!) και είναι έτοιμο να σας δώσει μια ώθηση επειδή οι σκέψεις σας έχουν τώρα θετικά αποτελέσματα και όχι μια σειρά από παράλογες ανησυχίες. Έχετε κάνει ένα τεράστιο βήμα για την επίτευξη ηρεμίας του μυαλού σας.

Φυσικά – δεν είναι όλες οι ανησυχίες παράλογες ή ασήμαντες. Είναι φυσικό να φοβόμαστε για έναν αγαπημένο αν έχει, για παράδειγμα, διαγνωσθεί με μια σοβαρή ασθένεια, αλλά δε χρειάζεται να φανταστείτε το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα. Δημιουργήστε στο μυαλό σας την καλύτερη εφικτή πρόγνωση. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορείτε να είστε ρεαλιστές. Ορισμένες ασθένειες είναι μη αναστρέψιμες αλλά με το να είσαι θετικός δημιουργείς δύναμη και ειρήνη για τους γύρω σου. Επωφελούνται από το θετικό σας μυαλό που επιτρέπει στους αγαπημένους σας να γιορτάσουν τη ζωή και να αξιοποιήσουν όσο χρόνο τους έχει απομείνει.

Το ίδιο μπορεί να εφαρμοστεί στα χρήματα. Αν εστιάζετε συνεχώς στην αδυναμία σας να πληρώνετε λογαριασμούς τότε μην εκπλαγείτε αν φανερωθούν περισσότερα έξοδα. Η συνεχής ανησυχία για τα χρήματα σημαίνει ότι δεν μπορείτε ποτέ να επιτύχετε την ηρεμία του μυαλού σας ή να προσελκύσετε πραγματικά τα μετρητά που χρειάζεστε.

Απλά με τη μετατόπιση της εστίασης θα δημιουργήσετε δράση στη ζωή σας για την επίλυση του προβλήματός σας και το μυαλό σας με τη σειρά του θα είναι πιο ήρεμο.

Έχω αφήσει τις σχέσεις προς το τέλος αυτού του άρθρου επειδή υπάρχουν τόσες πολλές μεταβλητές και επιπλοκές που πρέπει να λάβετε υπόψη. Η φύση της σχέσης, είτε πρόκειται για έναν σύντροφο, για ένα παιδί, για έναν γονέα είναι διαφορετική και ο φόβος σας θα είναι και αυτός διαφορετικός.

Για άλλη μια φορά πρέπει να είστε ρεαλιστές. Όλη η θετική σκέψη στον κόσμο δεν θα κερδίσει έναν σύντροφο που έχει φύγει και δε θέλει να επιστρέψει, αλλά θα σας βοηθήσει να δημιουργήσετε μια νέα ζωή και να βοηθήσετε τον εαυτό σας να προσελκύσετε κάτι ή κάποιον καλύτερο.

Αρχίστε να βλέπετε τη ζωή σας με πιο θετικό τρόπο και αφήστε το Σύμπαν να σας βοηθήσει να βγείτε από τη σκοτεινή πλευρά των σκέψεων. Η ηρεμία του μυαλού έρχεται όταν είμαστε προετοιμασμένοι να δεχτούμε ό,τι καλό μας φέρνει η ζωή.

Βιβλιογραφία

Bush, A.D. (2011) Shortcuts to Inner Peace: 70 Simple Paths to Everyday Serenity, Berkley.

Floody, D. (2014) Serenity and Inner Peace: Positive Perspectives. In: Sims G., Nelson L., Puopolo M. (eds) Personal Peacefulness. Peace Psychology Book Series,vol 20. Springer, New York.

Goenka, S.N. (2012) Meditation Now: Inner Peace through Inner Wisdom, e-book, [online] available here, accessed 8th January 2020.

Xinghua L., Wei X., Yuzheng W., et al. (2013) Can Inner Peace be Improved by Mindfulness Training: A Randomized Controlled Trial, Volume 31, Issue 3, August 2015, Pages 245-254, stress and health, https://doi.org/10.1002/smi.2551

The post Πότε μπορεί να έρθει η πραγματική ηρεμία του μυαλού; appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Η εφηβεία είναι μια περίοδος έντονων βιολογικών και ψυχοσυναισθηματικών αλλαγών. Οι έφηβοι καλούνται να διαχειριστούν όλες αυτές τις μεταβάσεις και ο θυμός αποτελεί μια φυσιολογική αντίδραση σε αυτές. Οι έφηβοι, οι οποίοι βρίσκονται στη διαδικασία της διαμόρφωσης της ταυτότητάς τους, μπορεί να νιώσουν θυμό ως απάντηση στις αβεβαιότητες, τις κοινωνικές/μαθησιακές πιέσεις ή τις διαφωνίες με την οικογένεια και τους συνομηλίκους. Ο θυμός είναι ένας τρόπος για τους εφήβους να επεξεργαστούν τις δικές τους αλλαγές και προκλήσεις, και να κατανοήσουν τον εαυτό τους καλύτερα. Ωστόσο, η διαχείρισή του μπορεί να είναι δύσκολη, τόσο για τους ίδιους όσο και για τους γονείς τους.

Ο Ρόλος των Γονέων στην Διαχείριση του Θυμού

Η έκφραση του θυμού μέσα στην οικογένεια έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς επηρεάζει όχι μόνο το άτομο που εκδηλώνει τον θυμό, αλλά και τους γύρω του. Οι έφηβοι συχνά μιμούνται τα πρότυπα που βλέπουν στους γονείς τους, είτε πρόκειται για την υγιή διαχείριση του θυμού είτε για τις ανθυγιεινές αντιδράσεις (όπως φωνές, βία ή αποφυγή). Έτσι, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι οι αντιδράσεις των γονέων στον θυμό τους επηρεάζουν το πώς τα παιδιά θα μάθουν να εκφράζουν τα δικά τους συναισθήματα. Οι γονείς που δείχνουν κατανόηση, υπομονή και διάθεση για επικοινωνία, βοηθούν τους εφήβους να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους με υγιή τρόπο. Η στήριξη των γονέων, η ανοιχτή επικοινωνία και η δημιουργία ενός ασφαλούς περιβάλλοντος για έκφραση μπορούν να μειώσουν την ένταση και να οδηγήσουν σε μια πιο παραγωγική εκτόνωση του θυμού.

Καθοδήγηση για Υγιή Διαχείριση Συναισθημάτων

Η καλλιέργεια στρατηγικών για την υγιή διαχείριση του θυμού είναι κρίσιμη. Οι γονείς μπορούν να διδάξουν τα παιδιά να αναγνωρίζουν τα πρώτα σημάδια του θυμού και να εφαρμόζουν τεχνικές για αποκλιμάκωση, όπως η αναπνοή ή η απομάκρυνση από την κατάσταση, όταν αισθάνονται ότι η ένταση τους κατακλύζει. Η προσφορά εναλλακτικών λύσεων για την εκτόνωση του θυμού, όπως η σωματική άσκηση ή η ενασχόληση με δημιουργικές δραστηριότητες, μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να εκτονώνονται και να ρυθμίζουν καλύτερα τα συναισθήματά τους.

Όταν ο θυμός του εφήβου είναι έντονος, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για συζήτηση.

Σε τέτοιες στιγμές, η καλύτερη προσέγγιση είναι να παραμείνουμε ψύχραιμοι και να αναβάλουμε τη συζήτηση για αργότερα, όταν τα συναισθήματα θα έχουν κοπάσει. Η κατανόηση των συναισθημάτων είναι σημαντική, αλλά οι γονείς χρειάζεται να παραμείνουν σταθεροί στα όρια που θέτουν, καθώς ο θυμός δεν δικαιολογεί επιθετική ή καταστροφική συμπεριφορά. Επιπλέον, είναι κρίσιμο να εξασφαλίσουμε ότι παραμένουμε και εμείς ασφαλείς κατά τη διάρκεια αυτών των στιγμών έντασης.

Πότε χρειάζεται να απευθυνθούμε σε ειδικό;

Όταν ο θυμός γίνεται έντονος ή επικίνδυνος για την ψυχική υγεία του εφήβου, η βοήθεια από ειδικό ψυχικής υγείας είναι απαραίτητη. Για παράδειγμα, ένας έφηβος που δεν θέλει να πάει στο σχολείο μπορεί να εκδηλώνει θυμό ή απογοήτευση λόγω κοινωνικών πιέσεων, άγχους ή έντονης ψυχικής δυσφορίας. Επίσης, αν ο έφηβος δείχνει επιθετικότητα ή έχει προβλήματα συμπεριφοράς, μπορεί να είναι θύμα εκφοβισμού από συνομηλίκους. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η ψυχολογική υποστήριξη μπορεί να βοηθήσει στην επίλυση αυτών των συναισθημάτων και στη θεραπεία των αιτίων του θυμού, δίνοντας στον έφηβο εργαλεία για τρόπους αντιμετώπισης του θυμού.

Που μπορώ να απευθυνθώ;

• Για το πώς να προσεγγίσετε τους εφήβους και να τους βοηθήσετε να διαχειριστούν τον θυμό: 11525

• Για ζητήματα βίας και επιθετικότητας με παιδιά και εφήβους: 10306

Βιβλιογραφία

Στρίγγαρης, Α. (2020). Πώς να Μιλήσετε στα Παιδιά για Δύσκολες Καταστάσεις την Περίοδο των Εορτών. Εκδόσεις Ψυχολογία και Παιδί.

Hughes, D. (2011). How to Talk So Teens Will Listen and Listen So Teens Will Talk. HarperCollins.

Papalia, D. E., Wendkos Olds, S., & Duskin Feldman, R. (2018). Human Development. McGraw-Hill Education.

Πηγή: mazigiatopaidi.gr

The post Ο θυμός στην εφηβεία και η διαχείρισή του: Ο ρόλος των γονέων appeared first on Ψυχο-γραφήματα.