Φυσικά χαρακτηριστικά προγόνων που είναι “γραμμένα” στο DNA θα περάσουν δια φυσιολογικής επιλογής στα καινούργια μέλη της οικογένειας διασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο μια καλύτερη αποδοχή του καινούργιου μέλους της οικογένειας λόγω κοινών χαρακτηριστικών και από την άλλη τις ιδιότητες και τα φυσικά χαρακτηριστικά του καινούργιου μέλους θα χρειασθεί ώστε νά προσαρμοσθεί σε ένα περιβάλλον το οποίο δεν είναι πλέον το ίδιο με εκείνο των γονιών του τα χρόνια που εκείνοι γεννήθηκαν.
Με αυτόν τον τρόπο σκέψεως δεν θα δοθεί απάντηση για το «τι είναι το DNA» γιατί αυτήν την απάντηση την γνωρίζει καλύτερα η επιστήμη θα δοθεί όμως απάντηση (ταπεινά και κατά δύναμη) για το

“ποιος είναι ο σκοπός και η σημασία της ύπαρξης του DNA μέσα στον άνθρωπο”

μέσα όμως από ένα τρόπο σκέψεως ο οποίος να περιλαμβάνει Τον Τριαδικό Θεό της Ορθοδοξίας ως Θεό και Δημιουργό του ανθρώπου και του σύμπαντος κόσμου όπως αυτός μας είναι γνωστός κατά τες Γραφές.

Η αρχή της ιστορίας μας στην Παλαιά Διαθήκη είναι γνωστή ο Αδάμ και η Εύα δεν δύνανται πλέον ζήσουν στην Παρουσία Του Θεού όπου ΟΛΑ ΠΑΡΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ και βρίσκονται ξαφνικά στον μετπτωτικό κόσμο του σύμπαντος κόσμου που γνωρίζουμε όπου ΟΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΧΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΤΟΥΣ Ο ΕΥΑΤΟΣ. Ο Θεός δεν είναι πλέον παρών, είναι όμως παρών η ΥΛΗ και οι ΝΟΜΟΙ οι οποίοι ήταν κρυμμένοι μέσα στην Δημιουργία οι εμφανίζονται
ΩΣ ΤΟ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΣΥΝΕΠΑΚΟΛΟΥΘΟ της αμαρτίας των πρωτόπλαστων.
Μέσα από τες Γραφές γνωρίζουμε ότι ο Θεός δεν μας έκανε με πίθηκους προγόνους και γνωρίζουμε επίσης ότι δεν “εξελιχθήκαμε” από καμία αμοιβάδα. Μέσα από τη Προσαρμογή των ειδών θα τιμήσουμε Τον Θεό την Σοφία Του την Αγάπη Του τον σεβασμό από μέρος Του της ελευθερίας του ανθρώπου , και θα απαντηθεί και ο ρόλος του DNA.

Η Προσαρμογή μέσα στην Δημιουργία
Προσαρμογή πρώτα… μετά “Εξέλιξη”, και αποθήκη των δυνατοτήτων (DNA)
επίσης, Το Πρόβλημα του Χρόνου

Στο Ελληνικό λεξικό η έννοια της λέξεως προσαρμογή είναι “ οι ενέργειες, οι τροποποιήσεις, οι αλλαγές που πρέπει να κάνει κάποιος ή να υποστεί κάποιος ή κτ., ώστε να συμφωνεί, να ταιριάζει, να εναρμονίζεται με κάτι. άλλο ”

Η “εξέλιξη” προέρχεται από την πρόνοια Του Θεού για την δυνατότητα της ευελιξίας των ειδών μέσα σε ένα αιωνίως μεταβαλλόμενο περιβάλλον η οποία όμως να μπορεί να υλοποιηθεί μέσα από την διαδικασία της Προσαρμογής.

Ο νόμος ο οποίος περιβάλλει την πρόνοια της διατήρησης ζωής μέσα σε ένα αιωνίως μεταβαλλόμενο περιβάλλον δεν θα ήταν δυνατό να προνοεί ανεξελιξη. Εκεί που η λέξη εξέλιξη περιγράφει κάποιο άλμα ζωής η ανεξελιξη θα περιέγραφε ένα άλμα θανάτου μια πορεία αντίθετη της προσαρμογής η οποία θα οδηγούσε στην απομάκρυνση από το φυσικό (την φύση) στην ανυπαρξία.

Ο νόμος ο οποίος περιβάλλει την πρόνοια για την ζωή των ειδών σε ένα αιωνίως μεταβαλλόμενο περιβάλλον (συνεχόμενα καινούργια δεδομένα) δεν θα ήταν δυνατό να προνοεί είδη ζωής τα οποία να μην μεταβάλλονται (να παραμένουν αμετάβλητα). Η αδυναμία της προσαρμογής θα τα καθιστούσε ασυμβίβαστα με το περιβάλλον μέσα στον χρόνο, και με αυτό τον τρόπο θα εξαφανίζονταν.

Ώστε η προσαρμογή (εξέλιξη) έχει ως πρώτο χαρακτηριστικό γνώρισμα να είναι αναγκαία η δημιουργική πρόνοια Του Θεού για την περαιτέρω διαμονή και επιβίωση των ειδών στις αιωνίως μεταβαλλόμενες συνθήκες στην γη, και όχι την “δωρεά” ανοδική πορεία του ανθρώπου προς την πνευματική η σωματική τελείωση του όπως αυτό πιστεύουν οι οπαδοί της μετεμψύχωσης .

Υπάρχει στην Αίγυπτο σήμερα ένας ποντικός μοναδικός στο είδος του τον οποίο βρίσκουμε να ζει αποκλειστικά στις πυραμίδες. Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει από τους άλλους ποντικούς είναι τα πίσω του πόδια, τα οποία είναι εν σχέση με το σώμα του τα οποία και τον διευκολύνουν να κινείται με άλματα στις κατακόρυφες πυραμίδες. Αυτό δια του οποίου ο ποντικός την πυραμίδα ως ένα ήταν η αφθονία της “τροφής” η οποία αυτή διέθετε στο εσωτερικό της όταν από την αρχή αυτή εμφανίσθηκε. Η ερώτηση η οποία πρέπει να απαντήσει η επιστήμη είναι η εξής. -Πως θα ήταν σωστό να ονομάσουμε την μεταμόρφωση αυτή δια την διαβίωση του είδους αυτού του ποντικού η οποία γνωρίζουμε να έλαβε χώρο εντός 4500 χρόνων μόνο? Προσαρμογή ή Εξέλιξη ?

Μεταξύ ενός απολιθώματος πιθήκου 3000 χρόνων, και ενός πιθήκου που είναι σήμερα ζωντανός δεν μπορεί να υπάρχει σύγκριση δηλαδή ο σημερινός να είναι εξελιγμένος “καλύτερα ανεπτυγμένος” από τον πίθηκο του απολιθώματος διότι και τα δυο γεννήθηκαν δια νόμων προσαρμοσμένα για να επιβιώσουν στις συνθήκες της εποχής που γεννήθηκαν. Οι πληροφορίες δε δια των οποίων γεννιούνται προσαρμοσμένα τα είδη παρέχονται δια του DNA της μητέρας τα οποία ανακατατάσσονται ώστε να είναι συμβατή η καινούργια ζωή στις καινούργιες συνθήκες της φύσης που τα περιβάλλει.
Ο σημερινός ζωντανός πίθηκος δεν θα μπορούσε να ζήσει σε ένα περιβάλλον πριν 3000, όπως και το απολίθωμα αν ήταν ζωντανό να ζήσει σήμερα λόγω του ότι το σημερινό περιβάλλον θα ήταν ξένο (μη συμβατό) για επιβίωση.

Η επιστημονική παρατήρηση της “εξελίξεως των ειδών είναι αύτη δια της οποίας τεκμηριώνετε η επιτυχημένη διαδικασία της Προσαρμογής για το ζωικό και φυσικό βασίλειο στην γη. Αυτό που είναι κατανοητό στην επιστήμη να είναι εξέλιξη είναι δεύτερο στην σειρά προηγείται η διαδικασια της Προσαρμογής.

Οι Άγιοι Πατέρες της Ορθοδοξίας για τον ΝΟΜΟΘΕΤΗ ΘΕΟ
«Ο Κύριος το όρισε και ο Κύριος το διέταξε. Ο παντοδύναμος λόγος Του και το δημιουργικό πρόσταγμα Του, μια φορά για πάντα λεχθέν, ισχύει από την αρχή της δημιουργίας, για να συγκρατεί, να ανανεώνει και να ζωοποιεί το σύμπαν και τη φύση».

Μέσα από αυτόν τον τρόπο αντιμετώπισης της Δημιουργίας του σύμπαντος κόσμου, μπορούμε τώρα καθαρότερα να εκτιμήσουμε και να αποδώσουμε στον Τριαδικό Δημιουργό μας Θεό, τον λόγο που δημιούργησε το DNA, την πελώρια εκείνη «αποθήκη» των δυνατοτήτων!

Το πρόβλημα του χρόνου

Το υλικό μας σύμπαν διέπεται από –νόμους- από την αρχή της εμφανίσεως του οι όποιοι υποδεικνύουν καθαρότατα Νομοθέτη, Θεό και Δημιουργό. Αυτό μας διδάσκει δια της οποίας εμφανίστηκαν η Υλη ο Χώρος και ο Χρόνος.
Η υπόσταση του Χώρου δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί στην απουσία της Ύλης η όποια και τον γεννά. Η παρουσία της Ύλης από το πουθενά υποδεικνύει Θεό και Δημιουργό. Η Ύλη η όποια εμφανίστηκε πρώτη στην σειρά γεννά τον Χώρο ως όποιος εμφανίζεται ως η δεύτερη υπόσταση που εμφανίστηκε στην σειρά. Υλη και Χώρος μαζί γεννούν την τρίτη υπόσταση τον Χρόνο.
Η οποιαδήποτε εμφανιζόμενη ύλη την οποία θα διακατείχε “σχέδιο” για το σχηματισμό πλανητών και πλανητικών συστημάτων που θα μπορούσε να στηρίξει ακόμα και την ίδια την ζωή δεν θα μπορούσε να εμφανισθεί χωρίς να υπάρχει ο Νους ο οποίος και τα προσχεδίασε όλα. Ο προσχεδιάζων Αυτός Νους περιγράφετε με μια λέξη την οποία γνωρίζουν όλοι οι άνθρωποι στην γη και αυτή είναι η λέξη .

Είναι λογικό η επιστήμη να καταπιάνεται με τα “δισεκατομμύρια” χρόνια δια των οποίων υπολογίζει να είναι η ηλικία του σύμπαντος κόσμου αδιαφορώντας ότι ο Χρόνος είναι Δημιούργημα Του Θεού ο οποίος και τον εξουσιάζει. Ας επισκεφθούμε τον Αδάμ την πρώτη ημέρα της εξορίας εδώ στην γη την στιγμή που κόβει ένα κορμό δένδρου για να κτίση το καλυφάκι του. Για εκπαιδευτικούς σκοπούς μόνο, ας υποθέσουμε ότι το κόψιμο στον κορμό είναι ένα καθαρό κόψιμο όπως αυτό που γίνετε με τον σβανά. Αυτό για να μπορέσουμε να παρατηρήσουμε ότι μέσα από τον κομμένο κορμό του δένδρου του υλικού κόσμου ο οποίος έχει εμφανισθεί για να φιλοξενήσει τον Αδαμ παρατηρούνταν δακτυλιδιοι οι οποίοι και καταμαρτυρούν τα χρόνια της ηλικίας του δένδρου σε ένα κόσμο που μόλις παρουσιάσθηκε! Δεν θα μπορούσε το δέντρο εκείνο να μην είχε δακτυλίδια χρόνου για τον απλούστατο λόγο ότι το δένδρο το οποίο θα φύτρωνε από τον σπόρο του ούτε και αυτό θα είχε την δυνατότητα να έχει! Την ίδια νύκτα τα αστέρια στον απέραντο ουρανό σχηματίζουν μακρινούς γαλαξίες και ένας κομήτης ο οποίος είχε ταξιδεύσει για χιλιάδες ίσως εκατομμύρια χιλιόμετρα διασχίζει από μακριά τον ολόφωτο νυκτερινό ουρανό! Ο Αδάμ διερωτάται από πόσο μακριά τάχα θα έρχεται και πόσα καιρό (χρόνια) ταξιδεύει. Πολύ ψηλά στον νυκτερινό ουρανό είναι ορατή κάποια αρχή ένα σημείο με πολλά αστέρια και γαλαξίες από όπου θα πουν οι επόμενες γενιές ότι είναι από εκεί που όλα άρχισαν….θα το ονομάσουν οι άθεοι επιστήμονες απόγονοι τους big bank.

Με αυτό τον τρόπο βλέπουμε πως ο Θεός κτίζει τον Χρόνο μέσα στο ορατό σύμπαν (το καινούργιο σπίτι του Αδάμ) την στιγμή της πτώσεως ώστε ο άνθρωπος να μπορεί να ζήσει απομονωμένος από την Παρουσία Του Θεού όπως αυτός ήθελε. Σεβόμενος την απόφαση των πρωτόπλαστων ο φιλάνθρωπος Θεός δεν τους στερεί το δικαίωμα να είναι βασιλείς της κτίσεως όπως Αυτός τους έπλασε να είναι με το να τους παραχωρήσει όλα αυτά τα οποία θα χρειάζονταν η λογική συμπεριλαμβανόμενου και της παρουσίας μέσα στον χρόνο της εποχής των δεινοσαύρων για τους ξανά παραχωρήσει τον τίτλο του βασιλέα σε ένα άλλο κόσμο στην δική του ορατή απουσία όπως αυτοί ήθελαν αφού θεοί ήθελαν να γίνουν. .

Είναι εδώ σε αυτή τη στιγμή της ιστορίας του ανθρώπου που η Πίστη (προς Τον Θεό) αντικαθιστάται με την λογική (αυτογνωσία). Αναγκαίο στο καινούργιο σπίτι του Αδάμ η ολοκληρωμένη Γνώση δια της λογικής η οποίας θα παραχωρήσει στον Αδάμ και την Εύα την αληθινή ελευθερία και ανεξαρτησία.

Είναι δε γνωστό ότι η προσωπική σχέση του κάθε ενός ανθρώπου με Τον Θεό εξαρτάται από την αληθινή Πίστη και Αγάπη του προς Αυτόν. Ο κύριος δε παράγοντας ο οποίος υποδεικνύει την ισότητα όλων των ανθρώπων ενώπιον του Θεού ανεξαιρέτως της χρονολογίας της εποχής η τόπου που είχαν ζήσει, είναι η δωρεά από Τον Θεό της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ η δωρεά να παίρνει ο κάθε άνθρωπος τις δικές του προσωπικές αποφάσεις. Είναι ακριβώς με αυτό το δώρο της ελεύθερης βούλησης που ο κάθε άνθρωπος είναι προσωπικά υπεύθυνος να διαφυλάξει την δική του συνείδηση διαφυλάσσοντας με αυτόν τον τρόπο όλες τις πράξεις οι οποίες δεν είναι αρεστές στον Θεό οι οποίες είναι γνωστές ως αμαρτίες. Η κοινωνική θέση του κάθε ανθρώπου, η ευφυΐα, ο υλικός πλούτος, η χρονολογία εις την οποία έζησε στην γη, δεν υπήρξαν ποτέ ο καθοριστικός παράγοντας ο οποίος να προσδιορίζει “μια καλύτερη ” η “μια χειρότερη ” σχέση με Τον Θεό.

Μετά την Δευτέρα Παρουσία, η εμπειρία όλων εδώ στην γη, θα αποτελεί για το κάθε κτίσμα δια του οποίου θα υπενθυμουνται όλοι οι άνθρωποι το τίμημα της παρακοής και της προς Τον Θεό αχαριστίας.

Το τέλος του κόσμου είναι 7500 από Αδάμ
Ο Θεός ως ελεήμονας Θεός και Πατέρας όλων, θα επιτρέψει την σκληρή αυτή δοκιμασία του Αδάμ και των απογόνων του (της ανθρωπότητας) να διαιωνίζετε για ένα χρονικό διάστημα μόνον. Η χρονολογία (παρουσίας του Αδάμ) μέσα από την η οποία θα έρθει το τέλος του είναι 7500 από Αδάμ και μας το Αποκαλύπτει ο Θεόπτης Αγιότατος ηγούμενος Καλλίνικος ο οποίος είδε την πληροφορία ως χρυσή επιγραφή όταν του Αποκαλύφθηκε ο Τριαδικός Θεός όπως Αυτός είναι ζωγραφισμένος στις εικόνες της Εκκλησίας.

[http://www.kivotoshelp.gr/index.php/profhtes-menu/344-megales-efevreseis-simadia-toy-telous-toy-kosmou]

Η άρχισε να τροχειοδρομείται το 1992!

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία
Κωνσταντίνος James Wiliams