Από: Vassillis

Vassillis — Thu, 01 Mar 2012 19:39:34 +0000

Βιβλιογραφία
Αναφορές
Colin Blakemore – Η Μηχανή του Νου
Jim Olds – Το κέντρο ηδονής του εγκεφάλου
Conan Kornetsky – Deep brain stimulation
Γιώργης Οικονομόπουλος – Εξάρτηση, Απεξάρτηση
G Hughes, Hans Kosterlitz – A new example of a morphine-sensitive neuro-effector junction
Κλεάνθης Γρίβας – Πλανητική κυριαρχία και ναρκωτικά
opioidsDOTcom
Albus Huxley – Brave new World

Από: Vassillis

Vassillis — Thu, 01 Mar 2012 17:59:05 +0000

Το να κόψει κανείς το κάπνισμα, είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Εγώ προσωπικά, το έχω κόψει πάνω από 100 φορές.
Μαρκ Τουαίην
Πολύ ωραίο άρθρο.
Μιας και αφορά ευρύτερα το θέμα που λέμε αποποινικοποίηση, δυο λέξεις κι από μένα.
Η συστηματική κλινική παρατήρηση και έρευνα αποκαλύπτουν ομοιομορφίες σε επιμέρους πληθυσμούς ασθενών. Οι εν λόγω σημαντικές ψυχοπαθολογικές ομοιότητες επιτρέπουν την ομαδοποίηση και ταξινόμηση των ασθενών σε ειδικές διαγνωστικές κατηγορίες.
Η κλινική ψυχοπαθολογία των ψυχικά ασθενών -και οι χρόνιες πολυ/τοξικομανίες είναι τέτοιες- χαρακτηρίζονται ωστόσο αδιαμφισβήτητα από μεγάλη πολυμορφία στην έκφρασή τους και στην πορεία του χρόνου γίνονται πολυποίκιλα τα αίτια που τους δένουν με την ουσία.
Οι ψυχιατρικές λοιπόν περιπτώσεις θα έπρεπε να υπάγονται στη χρήση του κοινά αποδεκτού από τους ιατρούς ταξινομικού συστήματος των ψυχικών παθήσεων, όπως το εγχειρίδιο της Διεθνούς Ταξινόμησης Νόσων (International Classification of Diseases -ICD-) που εκπονεί ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας -Π.Ο.Υ.- έτσι ώστε να υπάρξει σαφώς αποδεκτή διεθνώς διαγνωστική κατηγορία και ορισμός της ψυχικής διαταραχής, για τη διευκόλυνση των ιατρών των επιτροπών και την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών.
Η συχνότητα της εμφάνισης των συμπτωμάτων κάθε ψυχικής ασθένειας βαθμολογείται σε μια κλίμακα από το 0 έως το 4, όπου το 0 σηματοδοτεί την πλήρη απουσία συμπτωμάτων, ενώ το 4 την καθημερινή παρουσία τους κατά τους τελευταίους 1-2 μήνες πριν τη διαγνωστική εκτίμηση.
0 – απούσα
1 – περιστασιακή εμφάνιση
2 – περιοδική εμφάνιση
3 – υποτροπιάζουσα εμφάνιση
4 – συστηματική εμφάνιση
Η βαρύτητα της νόσου θα μπορούσε να βαθμολογηθεί σε μια κλίμακα από το 0 έως το 4, όπου το 0 σηματοδοτεί την πλήρη λειτουργικότητα στις καθημερινές δραστηριότητες του ατόμου, σύμφωνα με την κλίμακα Συνολικής Εκτίμησης της Λειτουργικότητας (Global Assessment of Functioning, GAF) ενώ το 4 την εκσεσημασμένη έκπτωση της λειτουργικότητάς του κατά τους τελευταίους 1-2 μήνες πριν τη διαγνωστική εκτίμηση. Ενδεικτικός τρόπος βαθμολόγησης της βαρύτητας (κατά GAF)..
0) πλήρης λειτουργικότητα (GAF 81-100)
1) ήπια έκπτωση (GAF 61-80)
2) μέτρια έκπτωση (GAF 51-60)
3) σοβαρή έκπτωση (GAF 31-50)
4) πολύ σοβαρή έκπτωση (GAF 1-30)
Νομίζω πως ο άνθρωπος είναι πολυσύνθετο πλάσμα και δεν αρκεί μια behaviorιστική προσέγγιση για να εξηγήσει αυτό που λέμε “τοξικομανία”, είναι όμως γνωστά απ τη δεκαετία του 60 τα πειράματα που πρώτοι έκαναν οι Olds και Milner -που φυσικά επιβεβαιώθηκαν και συνεχίζουν να επιβεβαιώνονται σε όλα τα εργαστήρια- που έδειξαν πως στα πειραματόζωα που κάθε φορά χρησιμοποιήθηκαν, η εξάρτηση ξεπερνάει ακόμα και το ίδιο το ένστικτο της επιβίωσης! Βλέποντας στην άλλη πλευρά του κλουβιού την επιθυμητή ουσία το πειραματόζωο θα περάσει χωρίς δεύτερη σκέψη πάνω από ηλεκτροφόρο σχάρα που στέλνει εκκενώσεις τόσο δυσάρεστες που ένα πεινασμένο πειραματόζωο θα αρνηθεί να δοκιμάσει να διασχίσει, ακόμη και με κόστος το να πεθάνει απ την πείνα.
Τι -ανάμεσα σ όλα τ άλλα- μας λένε τα παραπάνω;
Υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντοτε άτομα τα οποία είναι εξαρτημένα, γι αυτό και οι οπαδοί του δόγματος της μηδενικής καταστολής και οι φυλακόφιλοι φίλοι τους αδυνατούν να δείξουν έστω κι ένα κράτος στον πλανήτη που να έχει πετύχει αυτή τους η πολιτική του δεδηλωμένους στόχους της. Έχει πετύχει ακριβώς το αντίθετο, η παρανομία φταίει για τη διαφθορά του κρατικού μηχανισμού μέσω του μαύρου χρήματος που τον ξεχειλίζει, η παρανομία φταίει για την αντικοινωνική ή και τη μικροπαραβατική συμπεριφορά του χρήστη, η παρανομία φταίει ακόμα και για τους περισσότερους θανάτους χρηστών με τον ευφημισμό της “υπερβολικής” δόσης.
Ο “πόλεμος κατά των ναρκωτικών” μιας και οι ουσίες δεν φυλακίζονται ώστε να “σωφρονιστούν” είναι στην πραγματικότητα πόλεμος κατά των χρηστών, και σαν τέτοιος θα έπρεπε να λογίζεται ως εμφύλιος εκτός από παράλογος. Πρέπει να είναι πολύ κοντόφθαλμος κάποιος για να νομίζει πως ο φόβος της τιμωρίας θα αποτρέψει κάποιον απ το να πάρει την ουσία που επιθυμεί, και ποια να αγγίζει τα όρια της ηλιθιότητας αν νομίζει πως βάζοντας ένα χρήστη στη φυλακή θα βγει καλύτερος άνθρωπος ή ότι η κοινωνία θα έχει κάποιο όφελος απ αυτό.
Το μόνο που θα έπρεπε να ενδιαφέρει την κοινωνία, είναι να μπορεί ο χρήστης να είναι λειτουργικός, και να μην διακινδυνεύει καθημερινά την υγεία του, ψυχική και σωματική, καθώς και να μην αναγκάζεται να αναπτύξει παράπλευρη παραβατική συμπεριφορά μπροστά στην αγωνία του να καλύψει μια ανάγκη του που τον υπερβαίνει σαν προσωπικότητα, όποια κι αν είναι αυτή. Κάτι που ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών ποτέ δε θα μπορέσει να πετύχει.
Ένα μεγάλο ΝΑΙ στην αποποινικοποίηση λοιπόν, μέχρι να γίνει νομιμοποίηση, και να λυθεί το πρόβλημα στη ρίζα του.

Σχόλια σε: Μέσα από την οπτική της πειραματικής ανάλυσης της συμπεριφοράς

Από: Vassillis

Από: Vassillis