Πηγή: therapies.gr

The post Συνδέεται η μακροζωία με την ψυχική υγεία; appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Τα Ψυχο-γραφήματα σε συνεργασία με τις εκδόσεις Αρμός προσφέρουν δύο αντίτυπα του βιβλίου «Η γονεϊκότητα μετά τον χωρισμό».

Όροι διαγωνισμού:

1. Για να πάρετε μέρος στο διαγωνισμό θα πρέπει να κάνετε εγγραφή στο newsletter μας και να μας στείλετε μήνυμα στο info@psychografimata.com  από το email με το οποίο κάνατε την εγγραφή σας. Παρακαλούμε στο θέμα γράψτε: ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ «Η γονεϊκότητα μετά τον χωρισμό» και μέσα στο email γράψτε το ονοματεπώνυμό σας.
2. Για την εγγραφή σας αρκεί να γράψετε το email σας στη φόρμα που βρίσκεται στη δεξιά στήλη της ιστοσελίδας Ψυχο-γραφήματα.
3. Ο διαγωνισμός λήγει τη Δευτέρα 6 Ιουλίου 2026 στις 13.00.
4. Ο/η νικητής-τρια θα επιλεχθεί έπειτα από κλήρωση όλων των emails που θ’ αποσταλούν στο info@psychografimata.com , θα ειδοποιηθεί στο ίδιο email από το οποίο έστειλε τη συμμετοχή του/της και το όνομά του/της θ’ ανακοινωθεί στο facebook.
5. Σε περίπτωση που ο/η ενδιαφερόμενος-η είναι ήδη εγγεγραμμένος-η στο newsletter μας, ισχύει και πάλι η συμμετοχή του/της στέλνοντας email, όπως και κάποιος-α που δεν ήταν γραμμένος-η.
6. Σε περίπτωση που ο/η νικητής-τρια δεν απαντήσει μέσα σε 10 ημέρες από την ημερομηνία ενημέρωσης, το αντίτυπο θα μεταφέρεται σε άλλο πρόσωπο με νέα κλήρωση.
7. Οι νικητές μπορούν να παραλάβουν τα αντίτυπα τους από είτε από τον Αρμό της Αθήνας (Μαυροκορδάτου 11, κατά τις ώρες λειτουργίας του καταστήματος, επιδεικνύοντας ένα αποδεικτικό ταυτότητας), είτε από τον Αρμό της Θεσσαλονίκης (Πρασακάκη 5), είτε να στείλουν κατόπιν συνεννοήσεως (τηλ. 210 3304196 και 2310 220992) άλλο πρόσωπο ή ταχυδρομική εταιρεία προκειμένου να τα παραλάβουν.
8. Οι παραπάνω όροι μπορούν ν’ αλλάξουν οποιαδήποτε στιγμή από τα Ψυχο-γραφήματα.

The post Κερδίστε το βιβλίο «Η γονεϊκότητα μετά τον χωρισμό» appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Συγγραφέας: Αλεξάνδρα Στουραΐτη 

Βασισμένο στις επιστήμες της νομικής, της ψυχολογίας και της νευροβιολογίας, αλλά και σε πρακτικές της εναλλακτικής επίλυσης συγκρούσεων, το βιβλίο αυτό καλύπτει όλο το φάσμα των αντιφάσεων και των προβληματισμών που αντιμετωπίζει κάθε γονιός όταν χωρίζει. Με κατανόηση και σεβασμό, δίνει το χέρι στον γονέα να διερευνήσει πιθανές αιτίες και τρόπους αντιμετώπισης των δυσκολιών της καθημερινότητας, ενώ παράλληλα θέτει τους πυλώνες και αναφέρει τις βασικές έννοιες του ισχύοντος νομικού πλαισίου με λόγια απλά και κατανοητά.

Στόχος του βιβλίου είναι να υποστηρίξει τους γονείς να υποστηρίζουν τα παιδιά τους στην επίπονη διαδικασία του χωρισμού.

Για να το πετύχει αυτό, εστιάζει στα εξής ζητήματα:

• το βίωμα του χωρισμού από την πλευρά του παιδιού
• το βίωμα του χωρισμού από την πλευρά του ενηλίκου, και πώς αυτό μπορεί να επηρεάσει τα παιδιά
•  την επίδραση της σύγκρουσης στα παιδιά
• τη νομική πλευρά του χωρισμού
• τις επιλογές σχετικά με τη φροντίδα των παιδιών στο μέλλον
• τη βελτίωση της επικοινωνίας με την/τον πρώην σύντροφο μέσω της επίλυσης συγκρούσεων
• την προσωπική ενδυνάμωση του γονέα

Ως «γέφυρα» που συνενώνει τη γνώση του Νόμου και της Ψυχολογίας, αποτελεί ιδανικό εργαλείο για όλους τους επαγγελματίες που εργάζονται με παιδιά και οικογένειες (ψυχολόγους, εκπαιδευτικούς, κοινωνικούς/-ές λειτουργούς κ.λπ.), αλλά και για τους δικηγόρους και τους οικογενειακούς διαμεσολαβητές που επιθυμούν να διευρύνουν τις γνώσεις τους σε σχέση με τη γονεϊκή σύγκρουση και την επίδρασή της στα παιδιά. Κυρίως, όμως, απευθύνεται στους γονείς, με την ελπίδα να δράσει ως καταλύτης για τη βελτίωση της ζωής τους και της ζωής των παιδιών τους.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκδόσεις: Αρμός
Αριθμός σελίδων: 170
Έτος έκδοσης: 2026
Τιμή: €12,60

The post Η γονεϊκότητα μετά τον χωρισμό appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Με αφορμή πρόσφατα περιστατικά που απασχολούν την επικαιρότητα και δεδομένης της αυξημένης ευαλωτότητας παιδιών και εφήβων στην έκθεση σχετικών ειδήσεων, θα θέλαμε να μοιραστούμε μαζί σας βασικές οδηγίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) σχετικά με την υπεύθυνη δημοσιογραφική κάλυψη θεμάτων αυτοκτονίας.

Η διεθνής επιστημονική βιβλιογραφία αναγνωρίζει το φαινόμενο της «μετάδοσης» της αυτοκτονίας (suicide contagion), ιδιαίτερα σε εφηβικούς πληθυσμούς, όταν η προβολή τέτοιων περιστατικών γίνεται με δραματοποίηση, λεπτομερείς περιγραφές ή επαναλαμβανόμενη δημοσιότητα.

Στο πλαίσιο αυτό, ο ΠΟΥ προτείνει:
• αποφυγή αναφοράς στη μέθοδο και στον τόπο του περιστατικού
• αποφυγή δραματοποιημένων τίτλων και εξιδανίκευσης
• μη δημοσίευση σημειωμάτων ή προσωπικών εικόνων
• συμπερίληψη πληροφοριών υποστήριξης και γραμμών βοήθειας
• ανάδειξη μηνυμάτων πρόληψης, ελπίδας και αναζήτησης βοήθειας

Ως Κέντρο Παιδιού και Εφήβου και φορέας ψυχικής υγείας, θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντική τη συμβολή των ΜΜΕ στην προστασία της ψυχικής υγείας της κοινότητας και ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων.

Δείτε τον επίσημο οδηγό του ΠΟΥ  ΕΔΩ (ΑΓΓΛΙΚΑ)
Ελληνική  μετάφραση ΕΔΩ

The post Γιατί ο τρόπος που μιλάμε για την αυτοκτονία έχει σημασία appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από την Μίρκα Πλέσσα

Η έννοια του πένθους περιγράφει τον πόνο και τη βαθιά θλίψη που έρχεται ως αποτέλεσμα κάποιας σημαντικής απώλειας στη ζωή ενός ανθρώπου. Αν και τα συμπτώματά του μοιάζουν με αυτά της κατάθλιψης, θεωρείται ως φυσική αντίδραση στην προσωπική απώλεια. Ο χαμός ενός σημαντικού άλλου αποτελεί μια αναπόφευκτη πανανθρώπινη εμπειρία με κοινά χαρακτηριστικά αλλά ταυτόχρονα και μια προσωπική και μακρά διαδικασία που εμπεριέχει θλίψη, θυμό, έλλειψη νοήματος, ενοχή, φόβο και κενότητα. Ο χρόνος που διαρκεί και ο τρόπος που βιώνεται και εκφράζεται είναι υποκειμενικός και εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, όπως είναι η απώλεια, το άτομο που πενθεί και η σχέση που είχε με τον άνθρωπο που χάθηκε. Τα προηγούμενα χρόνια, ένα σημαντικό μέρος της επιστημονικής βιβλιογραφίας προσπάθησε να περιγράψει τη διαδικασία του πένθους και τους τρόπους που οι άνθρωποι το βιώνουν και το διαχειρίζονται.

Μία από τις σημαντικότερες θεωρήσεις σχετικά με την απώλεια, είναι το διάσημο μοντέλο της Elisabeth Kubler-Ross για τα στάδια του πένθους, τα οποία είναι η άρνηση, ο θυμός, η διαπραγμάτευση, η κατάθλιψη, και η αποδοχή. Σύμφωνα με την Kubler-Ross (2005), δεν υπάρχει σωστός τρόπος και χρόνος για να πενθήσει κανείς. Η διάρκεια κάθε σταδίου και η ένταση που βιώνεται δεν είναι σταθερή και προκαθορισμένη, αλλά εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Τα στάδια δεν είναι παρά ένα πλαίσιο που μας βοηθά να κατανοήσουμε τι μπορεί να συμβαίνει σε έναν άνθρωπο που πενθεί, ενώ δεν είναι απαραίτητο να έρθουν με τη σειρά. Κάθε στάδιο έχει συγκεκριμένο νόημα και ουσία για αυτόν που πενθεί και η βίωση του είναι απαραίτητη τόσο για να μπορέσει να επιβιώσει μέσα στην απώλεια όσο και για μπορέσει να μεταβεί στο επόμενο στάδιο. Για παράδειγμα, η άρνηση βοηθά στην ρύθμιση των συναισθημάτων του πένθους και δεν είναι παρά ένας τρόπος του οργανισμού να φέρει κάποιον μπροστά σε τόσα όσα μπορεί να διαχειριστεί και να αντέξει. Ο θυμός είναι απαραίτητος για τη διαδικασία επούλωσης, καθώς από τη μία πλευρά αποτελεί ένα συναίσθημα δύναμης το οποίο μπορεί παροδικά να δώσει δομή στο χάος και στο κενό που φέρνει η απώλεια και από την άλλη κρύβει από κάτω πλήθος συναισθημάτων, τα οποία μέσω του θυμού θα μπορέσουν με τον καιρό να έρθουν στην επιφάνεια και να εκφραστούν. Η κατάθλιψη από την άλλη, είναι αυτή που φέρνει τον άνθρωπο που πενθεί στο παρόν και στην συνειδητοποίηση της κατάστασης. Ακόμα κι αν είναι εξαιρετικά οδυνηρή και φαντάζει σαν μια μόνιμη κατάσταση για αυτόν που τη βιώνει, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την αποδοχή της πραγματικότητας. Η διαπραγμάτευση, δίνει στο άτομο την αίσθηση ενός κάποιου ελέγχου πάνω στην κατάσταση και η αποδοχή, βοηθά στον επαναπροσδιορισμό της ζωή του μέσα από τα νέα δεδομένα και ισορροπίες.

Το νόημα που δίνουμε στην απώλεια μας και πώς την αξιολογούμε επηρεάζει τη διαδικασία και τα στάδια της.

Τι σημαίνει για μένα η απώλεια, τι διακυβεύεται, ποιες αλλαγές πιστεύω πως θα φέρει στη ζωή μου, τι φοβάμαι περισσότερο; Αυτά είναι κάποια από τα ερωτήματα που μας βοηθούν να κατανοήσουμε το ιδιαίτερο νόημα που δίνουμε στην δική μας απώλεια. Οι αξιολογήσεις αυτές είναι ρευστές και εναλλάσσονται μέσα στο χρόνο, όπως ακριβώς και τα ίδια τα στάδια. Μπορεί να υπάρχουν αξιολογήσεις αρνητικές αλλά και θετικές καθώς η διαδικασία της επούλωσης προχωρά, μειώνοντας το άγχος και τη θλίψη, όπως για παράδειγμα το πόσο μια απώλεια μπορεί να με άλλαξε στο να ζήσω τη ζωή μου χωρίς να αναβάλω τα πράγματα που ονειρεύομαι.

Όπως φαίνεται και από το παράδειγμα, η απώλεια είναι συχνά μια αφυπνιστική εμπειρία. Συνταρακτικά γεγονότα, όπως ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου, αλλάζουν και κλονίζουν την θεώρηση για τον εαυτό μας, τους άλλους και τον κόσμο. Ο θάνατος κάποιου κοντινού ατόμου, παράλληλα με την απώλεια, μας φέρνει με τρόπο σφοδρό αντιμέτωπους με τη δική μας θνητότητα, γεγονός που φέρνει στην επιφάνεια έντονο φόβο και άγχος, που πριν την εμπειρία αυτή βρίσκονται καλά κρυμμένα πίσω από αμυντικούς μηχανισμούς, και τα οποία έχουμε να αντιμετωπίσουμε παράλληλα με τον πόνο της απώλειας. Ερχόμαστε στη θέση, δηλαδή, να βρούμε τρόπους να μάθουμε να ζούμε μαζί με αυτό το άγχος. Παρά το γεγονός πως μια τέτοια συνειδητοποίηση είναι δύσκολη, συνήθως μας παρακινεί να πραγματοποιήσουμε μεγάλες και θετικές προσωπικές αλλαγές, όπως στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, στις προτεραιότητες μας, στην διαχείριση του χρόνου μας και στην καθημερινότητά μας. Ο Yalom (2008) επισημαίνει πως παρά το γεγονός πως η σωματική πραγματικότητα του θανάτου μας καταστρέφει, η ιδέα του μπορεί να μας σώσει. Είναι χαρακτηριστικό πως εκείνοι που δίνουν και θετικές αξιολογήσεις στην απώλεια και μπορούν να βρουν ένα νόημα σε αυτήν, όπως «Με έκανε πιο δυνατό», «Μπορώ πια να καταλάβω τι είναι σημαντικό και τι όχι στη ζωή μου», βιώνουν λιγότερη κατάθλιψη και αγωνία και η διάρκεια της διαδικασίας της επούλωσης είναι βραχύτερη.

Η ψυχοθεραπεία μπορεί να αποτελέσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο η διαδικασία του πένθους μπορεί να βρει το χώρο και το χρόνο να ξετυλιχτεί με ασφάλεια και στήριξη. Η έρευνα σε ανθρώπους που πενθούν δείχνει πως βοηθητικό και ανακουφιστικό για εκείνους, είναι να μπορούν να μιλήσουν για το πένθος τους μόνο σε κάποιον που θα είναι διακριτικός, δεν θα τους κρίνει και θα έχει πρόθεση να βοηθήσει. Η ψυχοθεραπευτική διαδικασία μπορεί να χωρέσει όλα τα δύσκολα και δυνατά συναισθήματα που φέρνει μια απώλεια, τα οποία πολλές φορές ο κοινωνικός και οικογενειακός περίγυρος δεν μπορεί να διαχειριστεί ή να αντέξει. Παράλληλα, δίνει το χώρο και το χρόνο στον άνθρωπο που πενθεί να επεξεργαστεί και ό,τι άλλο αναδύεται από αυτήν την εμπειρία σχετικά με τη δική του ζωή ώστε να τον βοηθήσει να δομήσει την καινούρια του ταυτότητα και να ξαναχτίζει ένα νέο νόημα που θα τον βοηθήσει να συνεχίσει.

Βιβλιογραφία

Bonanno, G. A. & Kaltman, S. (1999). Toward an integrative perspective on bereavement. Psychological Bulletin, 6, 760-776.

Kübler-Ross, E. & Kessler, D. (2005). On grief and grieving: Finding the meaning of grief through the five stages of loss. New York: Scribner.

Yalom I. D. (2004). Το Δώρο της Ψυχοθεραπείας. Ανοιχτή επιστολή σε μια νέα γενιά Ψυχοθεραπευτών και τους ασθενείς τους. Αθήνα: Εκδόσεις Άγρα

Yalom I. D. (2008). Στον Κήπο του Επίκουρου. Αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου. Αθήνα: Εκδόσεις Άγρα

Rohling, P. (2014) Grieving: An Existential Journey. Therapy House. Retrieved from http://thetherapyhouse.org

Χουντουμάδη, Α. & Πατεράκη, Λ. (2008). Λεξικό Ψυχολογίας. Αθήνα: Εκδόσεις Τόπος

Πηγή: Ψ-Δίκτυο

The post Το πένθος ως προσωπική διαδικασία και ο σημαντικός ρόλος της ψυχοθεραπείας appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από τη Γεωργία Χριστίνα Κανελλοπούλου, Ψυχολόγο – Οικογενειακή Σύμβουλο

Είμαι σίγουρη πως ο τίτλος του άρθρου σε έκανε να γελάσεις, να προβληματιστείς ή και τα δύο μαζί. Γνώριζες, όμως, πως υπάρχουν τρόποι που μπορούν να σε οδηγήσουν αθόρυβα και με επιτυχία σε έναν χωρισμό; Αυτοί βέβαια οι τρόποι σε άλλες περιπτώσεις χρειάζονται περισσότερο χρόνο να λειτουργήσουν, σε άλλες πάλι ανοίγουν δρόμο για το τέλος μίας σχέσης πολύ πιο γρήγορα. Αυτό εξαρτάται από το είδος της σχέσης καθώς και από την συναισθηματική δέσμευση που υπάρχει ανάμεσα στους δύο συντρόφους. Δεν είναι όλες οι σχέσεις ίδιες. Δεν μπορούμε συνεπώς να μιλάμε για χωρισμούς που μοιάζουν. Οι λόγοι, όμως που μπορούν να μας οδηγήσουν εκεί είναι συχνά κοινοί, κάπου τους έχουμε ακούσει, όλοι και σε κάποια σχέση θα τους έχουμε βιώσει.

Είσαι, λοιπόν, έτοιμος να μάθεις πως μπορείς να φτάσεις να λες αντίο σε μία σχέση;

Η διαδικασία του χωρισμού μπαίνει σε λειτουργία από τη στιγμή που συνάψουμε σχέση με κάποιον. Εν δυνάμει, λοιπόν, όλες οι σχέσεις περιέχουν μέσα την πιθανότητα χωρισμού. Αυτή η πιθανότητα κατά την διάρκεια των πρώτων μηνών βρίσκεται σε χειμερία νάρκη. Το ζευγάρι διανύει την περίοδο εξιδανίκευσης, την ψευδαίσθηση του “για πάντα”, την γαλήνη και την ηρεμία πως όλα θα πηγαίνουν καλά.

Η αλήθεια είναι πως αυτή η περίοδος είναι σημαντικό να βιωθεί στο έπακρο, καθώς έτσι έρχεται το ζευγάρι πιο κοντά, δημιουργείται οικειότητα, η σχέση αρχίζει να παίρνει μορφή. Παράλληλα όμως, αυτή η περίοδος είναι υπεύθυνη για την μετέπειτα εξέλιξη και πορεία. Είναι η περίοδος “κατασκευής προσδοκιών” όπως συνηθίζω να λέω. Προσδοκίες που ακουμπάει ο ένας σύντροφος πάνω στον άλλον και η πεποίθηση πως αυτές οι προσδοκίες θα ικανοποιούνται μία ζωή και η απογοήτευση δεν θα μας αγγίξει ποτέ.

Και η σχέση κάπως έτσι προχωράει. Με προσδοκίες που εκδηλώθηκαν, που θεωρήθηκαν δεδομένες να υπάρχουν, με συντρόφους που μόλις τους αγγίξει η πρώτη σκέψη χωρισμού, απομακρύνονται για να μη λύσουν το πρόβλημα, κάποιοι άλλοι παντρεύονται για να θάψουν την απογοήτευση κάτω από τον γάμο και στην χειρότερη μπορεί να υπάρξει και ο ερχομός ενός παιδιού “για να σώσει τον γάμο”.

Τα κακά νέα είναι πως με κανέναν από τους τρείς παραπάνω τρόπους δεν λύνεται το πρόβλημα και η ιδέα του χωρισμού παύει να “κοιμάται” πια. Πολλά ζευγάρια προσεγγίζουν το γραφείο του ψυχολόγου με σκοπό είτε να σώσουν τον γάμο τους είτε να βρουν έναν ένθερμο υποστηρικτή της ιδέας του χωρισμού τους.

Δεν είναι λίγες άλλωστε οι φορές που ο ψυχολόγος χρησιμοποιείται και ως διαιτητής των συγκρούσεων ανάμεσα στο ζευγάρι.

Πριν οδηγηθεί ο κάθε σύντροφος σε σκέψεις του πως να σώσει την σχέση ή να βγει έστω ο ίδιος αλώβητος από αυτήν, χρειάζεται να αναλογιστεί όλα εκείνα που οδήγησαν το μαζί στην απομάκρυνση, στην έλλειψη κατανόησης και στη δυσλειτουργική επικοινωνία.

Για να βρεις όλα εκείνα τα “γιατί” που οδήγησαν με επιτυχία στην ιδέα του χωρισμού, οφείλεις να θέσεις στον εαυτό σου τις ακόλουθες ερωτήσεις: 

– Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες ότι είναι προτεραιότητα ο χρόνος με τον σύντροφό σου;

– Πόσο συχνά εκφράζεις τον θαυμασμό σου προς τον σύντροφό σου για όλα αυτά που καταφέρνει;

– Όταν βγαίνετε μαζί έξω ή καθόσαστε στον καναπέ το βράδυ, πόση ώρα αφιερώνεις στο κινητό σου χωρίς να ανταλλάξεις ούτε μία κουβέντα με τον σύντροφό σου;

– Θα σε ενοχλούσε αν στο κρεβάτι κάθε βράδυ πήγαινες μόνος ή ακόμα και αν κοιμόσασταν σε χωριστά κρεβάτια με τον σύντροφό σου;

– Πότε ήταν η τελευταία φορά που υποστήριξες τον σύντροφό σου μπροστά στα παιδιά σου, στους φίλους ή την οικογένειά σου;

– Πόσο σημαντική σου είναι η αφή και το χάδι μέσα στη ημέρα; Αγκαλιάζεις πρώτος τον σύντροφό σου ή περιμένεις να σε αγκαλιάσει αυτός;

– Ποια θέματα συνήθιζες να συζητάς παλιότερα με τον σύντροφό σου που πλέον δεν τα συζητάς;

– Ποια στιγμή ένιωσες να σε αγαπάει περισσότερο ο σύντροφός σου; Ποια στιγμή ένιωσες να τον αγαπάς εσύ πιο πολύ;

– Ποια εικόνα ζευγαριού λαμβάνουν οι φίλοι ή οι συγγενείς σας; Πως θα περιέγραφαν τη σχέση σας;

Αφού τα απαντήσεις όλα τα παραπάνω, σίγουρα θα σου γεννηθούν νέα ερωτήματα. Ερωτήματα που δεν θα χωράνε αμφιβολίες στο ποιος από τους δύο φταίει. Γιατί πάντα φταίνε και οι δύο. Φταίνε εκείνες οι φορές που γύρισες κουρασμένη από τη δουλειά και δεν είχες όρεξη να ανταλλάξεις κουβέντα. Εκείνες οι φορές που στην αγκαλιά σου δεν χωρούσε ο σύντροφός σου, γιατί την θέση του είχαν πάρει το λάπτοπ και το κινητό. Εκείνες οι φορές που δεν σε πείραξε αν θα κοιμηθείτε χώρια, ο ένας στον καναπές και ο άλλος στο κρεβάτι. Όλες εκείνες τις φορές που τα ζεστά σας συναισθήματα κρύφτηκαν πίσω από νευρά, θυμό, γκρίνια. Εκείνες τις φορές που επέλεξες να φωνάξεις ή επέλεξες να σιωπήσεις και να απομακρυνθείς. Αυτές οι στιγμές κοστίζουν σε μία σχέση.

Απάντησε στα ερωτήματα αυτά και προσπάθησε να το πάρεις από την αρχή. Αλλά μαζί, όχι μόνος. Υπάρχουν βλέπεις πολλοί τρόποι να πλησιάσεις στον χωρισμό. Άλλοι τόσοι υπάρχουν για να ενδυναμώσεις όλα εκείνα που κάποτε οδήγησαν το δύο στο να γίνει ένα. Στις ανθρώπινες σχέσεις κάποιες φορές δεν χωράει το “δεν ταιριάξαμε”, αλλά το “δεν προσπαθήσαμε αρκετά”. Βεβαιώσου πως προσπάθησες πριν αποχωρήσεις.

Πηγή: The Psy Trap

The post Πως να οδηγηθείς επιτυχημένα σε έναν χωρισμό appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Συγγραφέας: Συλλογικό Έργο

Το εγκληματικό δυστύχημα στα Τέμπη προκάλεσε το θάνατο 57 ανθρώπων και τον τραυματισμό δεκάδων άλλων. Ήταν το πιο θανατηφόρο σιδηροδρομικό δυστύχημα που έχει συμβεί στην Ελλάδα, απόρροια της συστηματικής υποβάθμισης του σιδηροδρομικού δικτύου. Οι χειρισμοί που ακολουθήθηκαν παγίωσαν την αίσθηση εγκατάλειψης και τα συναισθήματα θυμού απέναντι στην κρατική εξουσία, ανοίγοντας μια αγεφύρωτη απόσταση.

Τα Τέμπη εξελίχθηκαν σε ένα ορόσημο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Απέκτησαν τα χαρακτηριστικά θρυαλλίδας που απεγκλωβίζει τη συσσωρευμένη δυσαρέσκεια για την απαξίωση της ζωής. Το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας ταυτίστηκε με τα θύματα και τις οικογένειες των θυμάτων με αποτέλεσμα να στοιχηθεί γύρω από το αίτημα της απονομής δικαιοσύνης και να συμμετάσχει μαζικά στις κινητοποιήσεις, παράγοντας τριγμούς στο πολιτικό σύστημα.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, η συλλογική έκδοση προσεγγίζει τα Τέμπη ως συμβάν συμπύκνωσης του ιστορικού χρόνου, και εισφέροντας ερευνητικά δεδομένα σε συνδυασμό μ’ έναν πλουραλισμό αναλύσεων και απόψεων, συμβάλλει σε μια νηφάλια αλλά πολιτικά νοηματοδοτημένη ανατομία της υπόθεσης.

Κείμενα: Χρήστος Αβραμίδης, Βαγγέλης Γκαγκελής, Αντώνης Δημάκης, Μυρτώ Δρούμπαλη, Δημήτρης Ελαφρόπουλος, Κάρολος Ιωσήφ Καβουλάκος, Κωνσταντίνος Κωστόπουλος, Αλέξανδρος Λιτσαρδάκης, Ιωάννα Μοσχολίδου, Ιλιρίντα Μουσαράι, Δημήτρης Μπάρκας, Στρατής Μπουρνάζος, Μελίνα Νιράκη, Ιωάννης Ντότσικας, Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Νάνσυ Παπαθανασίου, Δημήτρης Παπανικολάου, Δημήτρης Παπανικολόπουλος, Λαμπρινή Παπαφώτη, Γεώργιος Σαμαράς, Νίκος Σμυρναίος, Τέλης Τύμπας, Αντώνης Φάρας, Ξένια Χρυσοχόου.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκδόσεις: Τόπος
Αριθμός σελίδων: 360
Έτος έκδοσης: 2026
Τιμή: €16,60

The post Στις ράγες του τραύματος appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από την Κατερίνα Τζωρτζακάκη, Ψυχολόγο – Συγγραφέα

Με βαθιά θλίψη παρακολουθούμε το περιστατικό με τις δύο 17χρονες στην Ηλιούπολη.
Σε τέτοιες στιγμές, χρειάζεται όλοι, Μέσα Ενημέρωσης, πολίτες και χρήστες των social media, να σταθούμε με προσοχή, ευθύνη και σεβασμό.
Η αναπαραγωγή αποσπασμάτων, προσωπικών σημειωμάτων ή λεπτομερειών γύρω από το περιστατικό δεν είναι απλή ενημέρωση. Αγγίζει την ιδιωτικότητα των παιδιών, επιβαρύνει τις οικογένειές και τους φίλους τους και μπορεί να επηρεάσει αρνητικά άλλα παιδιά και εφήβους που βρίσκονται σε ψυχική δυσκολία.
Ανακοίνωση από «Το Χαμόγελο του Παιδιού»

Νομίζετε πως μας κάνετε καλό, μα μας κάνετε κακό.

«Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε», Λουίτζι Πιραντέλλο

Το 1917 παίχτηκε για πρώτη φορά το έργο του Λουίτζι Πιραντέλλο, «Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε». Διαδραματίζεται σε μια κλειστοφοβική πόλη, όπου μια παράξενη οικογένεια, που έρχεται να ζήσει ξαφνικά εκεί, γίνεται ο στόχος του «ενδιαφέροντος» των αστών. Ο καθένας έχει μια άποψη για το τι συμβαίνει στην οικογένεια αυτή, συχνά διαφωνούν, διερωτώνται για ώρες, προσπαθούν ακόμη και να παγιδεύσουν τους παράξενους αφιχθέντες για να μάθουν την «αλήθεια». Πολλές φορές δηλώνουν ότι τους συμπονούν και ότι θέλουν να τους βοηθήσουν. Στην πραγματικότητα, είναι απλώς βαρετοί και γελοίοι άνθρωποι, που δεν κατανοούν καλά-καλά ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό.

Το έργο είναι σατυρικό, ευφυές και σε σημεία κωμικό. Πίσω από το παράλογο που παρουσιάζει κρύβει ίσως τον πόνο του ανθρώπου που γίνεται στόχος της κοινωνικής αδιακρισίας, αφού και ο ίδιος ο Πιραντέλλο βίωνε ένα μεγάλο οικογενειακό δράμα.

Ο τίτλος καθορίζει όλη τη φιλοσοφία του έργου. Ο καθένας νομίζει κάτι και με την προσωπική του σκέψη ντύνει την πραγματικότητα. Υπερασπίζεται μάλιστα την άποψή του με τη βεβαιότητα, που έχουμε όλοι όταν είμαστε τόσο ανόητοι που νομίζουμε ότι μπορούμε να καταλάβουμε εις βάθος έναν άλλο άνθρωπο ή μια οικογένεια, βασιζόμενοι σε δυο, τρία περιστασιακά στοιχεία.

Η πραγματικότητα τελικά στο έργο καταλήγει να μην είναι ξεκάθαρη, αφού όλοι νομίζουν και όλοι συμπεραίνουν και δεν συμφωνούν ποτέ σε μία εκδοχή. Η εξουθενωμένη παράξενη οικογένεια στο τέλος ικετεύει τους αστούς να μην ενδιαφέρονται για εκείνους και αποχωρεί δυστυχής. Είμαι για τον καθένα ό,τι νομίζει, λέει η σύζυγος.

Ο Πιραντέλλο στο σήμερα, πάνω από έναν αιώνα μετά, είναι ανατριχιαστικά επίκαιρος. Το σαλόνι, όμως, που μας παρουσιάζει εκείνος είναι πλέον ένα ολόκληρο σύστημα, εκείνο του διαδικτύου και των ΜΜΕ.

Αυτό το σύστημα με έναν μανδύα ενδιαφέροντος και κοινωνικής αγωνίας ξεψαχνίζει τον ψυχικό πόνο πολλών ανθρώπων, πολλές φορές παιδιών.

Καταλήγει σε συμπεράσματα που εκθέτει ως αλήθειες στηριζόμενο σε δυο, τρεις πληροφορίες που ξεπήδησαν χωρίς καμία χρήση δημοσιογραφικής δεοντολογίας, σωστής έρευνας και χωρίς κανέναν σεβασμό στο ανθρώπινο δικαίωμα της ιδιωτικής ζωής.

Όσοι αγαπάμε και σεβόμαστε την επιστήμη της Ψυχολογίας, με τον κόπο και με τον πόνο, που γεννά η αυτογνωσία, έχουμε καταλάβει ότι ο κάθε άνθρωπος αναζητά την αλήθεια του όσο ζει. Η αλήθεια του καθένα μας είναι αποτέλεσμα αμέτρητων παραγόντων, χτίζεται διαρκώς και δεν χωράει σε τίτλους ή σε σχόλια ή στο μυαλό του κάθε περαστικού.

Αυτό το σύστημα που περιγράψαμε εκθέτει ανεπανόρθωτα ανθρώπους, που συχνά είναι ευάλωτοι δυσχεραίνοντας την ήδη δύσκολη θέση τους και ταυτόχρονα εκτίθεται το ίδιο ως μη αξιόπιστο, ενοχλητικό και φρικτά τοξικό. Αυτοϋπονομεύεται και απωθεί έναν πολύ μεγάλο αριθμό ανθρώπων, που επειδή δεν μιλούν και δεν σχολιάζουν δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν.

Ο Πιραντέλλο μέσα από το έργο του νομίζω πως ήθελε να πει πως οι πονεμένοι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να πονούν στην ησυχία τους, χωρίς την περιέργειά ή τα συμπεράσματά των άλλων. Ήθελε να δείξει την τρομερή υποκρισία του «ενδιαφέροντος», που δεν είναι παρά μια φευγαλέα έξαψη που νιώθει  κανείς, όταν κοιτάζει από την κλειδαρότρυπα.

Θαύμασα το έργο αυτού του Πιραντέλλο όσο λίγα, γιατί ξεσκεπάζει με πανέξυπνο τρόπο την ανθρώπινη φύση. Ο καθένας μας μπορεί να νομίζει ότι ενδιαφέρεται για τους άλλους ή ακόμη και ότι μπορεί να βοηθά αναζητώντας την αλήθεια. Το ότι το νομίζουμε, όμως, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι συμβαίνει στ’ αλήθεια.

Πηγή: huffingtonpost.gr

The post Η αδιακρισία του σήμερα και ο Πιραντέλλο appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Το ΚΔΒΜ IdEF Κατάρτιση σε συνεργασία με το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ), την συμβουλευτική εταιρεία Premium Consulting και την Omega Tech  σας προσκαλεί να συμμετάσχετε δωρεάν στο νέο πρόγραμμα κατάρτισης του έργου

«Vio-Det – Πρόβλεψη της Βίαιης Συμπεριφοράς στην Κοινότητα: Έρευνα ανάπτυξης καινοτόμου εκπαιδευτικού μοντέλου για την Εκπαίδευση Επαγγελματιών Πρώτης Γραμμής, με τη χρήση της Επαυξημένης και της Εικονικής Πραγματικότητας».

Δήλωση συμμετοχής στο σύνδεσμο: ΑΡΙΣΤΕΙΑ | ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ – Συμπλήρωση φόρμας

The post Πρόσκληση σε Δωρεάν Πρόγραμμα Κατάρτισης appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από τον Rick Hanson, Ph.D.
Μετάφραση: Σωτηρία Κακαγιά

Ανά πάσα στιγμή η ροή των σκέψεων και των συναισθημάτων, των αισθήσεων και των επιθυμιών σας, καθώς και οι συνειδητές και ασυνείδητες διαδικασίες πλάθουν το νευρικό σας σύστημα όπως ακριβώς το νερό που λαξεύει σταδιακά αυλάκια και τελικά δημιουργεί χαντάκια στην πλαγιά ενός λόφου. Ο εγκέφαλός σας αλλάζει συνεχώς τη δομή του. Το ερώτημα όμως είναι: αυτό συμβαίνει προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο;

Συγκεκριμένα, εξαιτίας της λεγόμενης «νευροπλαστικότητας εξαρτώμενης από την εμπειρία», οτιδήποτε σας τραβά την προσοχή έχει την ιδιαίτερη δύναμη να αλλάζει τον εγκέφαλό σας. Η προσοχή μοιάζει με τον συνδυασμό ενός προβολέα και μιας ηλεκτρικής σκούπας: φωτίζει το σημείο στο οποίο εστιάζει και στη συνέχεια εκείνο απορροφάται από τον εγκέφαλό σας – και κατά συνέπεια από τον εαυτό σας.

Επομένως, ο έλεγχος της προσοχής σας – δηλαδή η ικανότητα να την εστιάζετε όπου εσείς θέλετε και να τη διατηρείτε εκεί, καθώς και το να την απομακρύνετε από οτιδήποτε ενοχλητικό ή άσκοπο (για παράδειγμα από επαναλαμβανόμενες αγχώδεις σκέψεις, εσωτερική γκρίνια ή αυτοκριτική) – αποτελεί το θεμέλιο της αλλαγής του εγκεφάλου σας και άρα της ζωής σας προς το καλύτερο.

Όπως είχε πει και ο σπουδαίος ψυχολόγος William James έναν αιώνα πριν «Η εκπαίδευση της προσοχής, θα μπορούσε να αποτελέσει την κατ’ εξοχήν εκπαίδευση».

Για να έχουμε όμως καλύτερο έλεγχο της προσοχής μας, να αποκτήσουμε ενσυνειδητότητα και ικανότητα συγκέντρωσης, πρέπει να ξεπεράσουμε ορισμένες προκλήσεις. Οι πρόγονοί μας, προκειμένου να επιβιώσουν εξελίχθηκαν ώστε να ανταποκρίνονται στα ερεθίσματα και να αποσπώνται πιο εύκολα κάνοντας συνεχή έλεγχο τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό περιβάλλον ψάχνοντας για ευκαιρίες και απειλές, «επιβράβευση και τιμωρία». Υπάρχει επίσης ένα φυσικό εύρος ιδιοσυγκρασίας, το οποίο κυμαίνεται από τις πιο συγκεντρωμένες και προσεκτικές «χελώνες» μέχρι τους περιπετειώδεις «λαγούς» με την εύκολη διάσπαση προσοχής. Οι δυσάρεστες εμπειρίες – ειδικά οι τραυματικές – εκπαιδεύουν τον εγκέφαλο να βρίσκεται σε εγρήγορση και την προσοχή να μεταπηδά από το ένα πράγμα στο άλλο. Και ο σύγχρονος πολιτισμός μάς έχει συνηθίσει στο να δεχόμαστε έντονα ερεθίσματα, οπότε οτιδήποτε λιγότερο – όπως απλώς η αίσθηση της αναπνοής – μας φαίνεται ανούσιο, βαρετό ή απογοητευτικό.

Αν θέλετε να ξεπεράσετε αυτές τις προκλήσεις, θα σας βοηθήσει το να καλλιεργήσετε ορισμένους νευρολογικούς παράγοντες που αφορούν την προσοχή, ουσιαστικά δηλαδή να κάνετε τον εγκέφαλό σας σύμμαχο προκειμένου να σας βοηθήσει να αποκτήσετε καλύτερο έλεγχο στο πού στοχεύετε την προσοχή σας.

Πώς θα το καταφέρετε αυτό;

Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε έναν ή περισσότερους από τους 7 παράγοντες που περιγράφονται παρακάτω στο ξεκίνημα οποιασδήποτε σκόπιμης εστίασης της προσοχής σας – από το να διατηρήσετε την ηρεμία σας σε μια ανιαρή επαγγελματική συνάντηση μέχρι τις στοχαστικές πρακτικές όπως ο διαλογισμός ή η προσευχή – και στη συνέχεια να τους αφήσετε να περάσουν στο παρασκήνιο καθώς μετακινήστε σε οποιαδήποτε δραστηριότητα. Μπορείτε επίσης να χρησιμοποιήσετε έναν ή περισσότερους από αυτούς τους παράγοντες κατά τη διάρκεια της δραστηριότητας, αν δείτε ότι η προσοχή σας αρχίζει να ελαττώνεται.

1. Βάλτε σκοπό να διατηρήσετε την προσοχή σας και να έχετε ενσυνειδητότητα. Μπορείτε να ακολουθήσετε καθοδική προσέγγιση καθοδηγώντας μαλακά τον εαυτό σας στη συγκέντρωση, και ανοδική προσέγγιση με το να είστε ανοιχτοί στην αίσθηση που δίνει στο σώμα σας η ενσυνειδητότητα.
2. Χαλαρώστε. Για παράδειγμα, πάρτε αρκετές εκπνοές που θα διαρκούν διπλάσιο χρόνο από τις εισπνοές σας. Αυτή η μέθοδος διεγείρει το κατευναστικό, συγκεντρωτικό παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα. Επίσης, καταλαγιάζει το συμπαθητικό νευρικό σύστημα που χρησιμοποιεί την αντίδραση «μάχης ή φυγής» και αναζητά την «επιβράβευση και τιμωρία».
3. Χωρίς πίεση, σκεφτείτε τα πράγματα που σας βοηθούν να νιώθετε ότι οι άλλοι νοιάζονται για σας – για παράδειγμα ότι έχετε αξία για κάποιον, ότι ανήκετε σε μια σχέση ή ομάδα, ότι σας προσέχουν και σας εκτιμούν ή ακόμα ότι είστε πολύτιμοι και σας αγαπούν. Δεν πειράζει αν η σχέση σας δεν είναι τέλεια ή αν φέρετε στο μυαλό σας ανθρώπους από το παρελθόν, κατοικίδια ζώα ή πνευματικά όντα. Θα μπορούσατε επίσης να σκεφτείτε τη δική σας καλή διάθεση απέναντι στους άλλους, τη συμπόνια, την καλοσύνη και την αγάπη που δίνετε. Αν ζεστάνετε την καρδιά σας με αυτόν τον τρόπο, θα νιώθετε προστατευμένοι και οι στιγμές αυτές θα αποκτήσουν μια ελκυστική αίσθηση ανταμοιβής, στηρίζοντας τους παρακάτω παράγοντες Νο 4 και 5.
4. Σκεφτείτε όλα εκείνα που σας κάνουν να νιώθετε πιο ασφαλείς και κατά συνέπεια περισσότερο ικανοί να εστιάσετε την προσοχή σας στις δραστηριότητές σας παρά να κάνετε απλώς έναν γρήγορο έλεγχο. Παρατηρήστε ότι πιθανότατα βρίσκεστε σε ένα σχετικά ασφαλές περιβάλλον και μέσα σας υπάρχουν δυνάμεις για να αντιμετωπίσετε οτιδήποτε παρουσιαστεί στη ζωή σας. Αφήστε στην άκρη κάθε παράλογο άγχος, κάποια τυχόν περιττή προστασία ή στήριγμα.
5. Με ήπιο τρόπο ενθαρρύνετε τα θετικά σας συναισθήματα, ακόμη και τα πιο λεπτά ή ανεπαίσθητα. Για παράδειγμα, σκεφτείτε κάτι το οποίο σας κάνει να νιώθετε χαρούμενοι ή ευγνώμονες. Γίνετε όσο πιο δεκτικοί μπορείτε σε μια υποκείμενη αίσθηση ευεξίας που μπορεί ωστόσο να περιέχει σε κάποιο βαθμό δυσκολίες ή πόνο. Η αίσθηση της ευχαρίστησης ή της ανταμοιβής στα θετικά συναισθήματα αυξάνει την έκκριση του νευροδιαβιβαστή ντοπαμίνη, ο οποίος κλείνει ένα είδος πύλης στα νευρικά υποστρώματα της λειτουργικής μνήμης απομακρύνοντας έτσι τους «εχθρούς», δηλαδή τους παρεμβατικούς περισπασμούς.
6. Αποκτήστε μια αίσθηση του σώματός σας ως σύνολο και σκεφτείτε ότι οι πολλές αισθήσεις του εμφανίζονται μαζί κάθε στιγμή στον απεριόριστο χώρο της επίγνωσης. Αυτή η αίσθηση των πραγμάτων ως μια ενοποιημένη μορφή η οποία γίνεται αντιληπτή σε μια μεγάλη και πανοραμική προοπτική, ενεργοποιεί δίκτυα στις πλευρές του εγκεφάλου (ειδικά στη δεξιά πλευρά των δεξιόχειρων) που υποστηρίζουν τη συνεχή επίγνωση. Από την άλλη, απενεργοποιεί τα δίκτυα κατά μήκος της μέσης γραμμής του εγκεφάλου τα οποία χρησιμοποιούμε όταν χανόμαστε στις σκέψεις μας.
7. Για 10-20-30 συνεχόμενα δευτερόλεπτα επικεντρωθείτε σε όσες θετικές εμπειρίες έχετε ή στα μαθήματα που έχετε πάρει στη ζωή σας. Δεδομένου ότι «οι νευρώνες που πυροδοτούνται μαζί συνδέονται και μαζί», αυτή η ευχάριστη αίσθηση και αντίληψη θα σας βοηθήσει να δρέψετε τους καρπούς των κόπων σας όσον αφορά τη δομή του εγκεφάλου σας αλλά και του εαυτού σας γενικότερα.

Πηγή: psychologytoday.com

The post Πώς να κατευθύνετε τη συγκέντρωσή σας appeared first on Ψυχο-γραφήματα.