Νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε από την Αμερικανική Ψυχολογική Ένωση υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι που είναι πιο δεκτικοί ή πιο ανοιχτοί σε νέες εμπειρίες ή αυτοί που είναι πιο νευρικοί και αρνητικοί μπορεί να ξοδεύουν τη σύνταξή τους γρηγορότερα συγκριτικά με αυτούς που είναι πιο εξωστρεφείς και αισιόδοξοι.

Η συγκεκριμένη μελέτη, δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση “Psychology and Aging” και σε αντιδιαστολή με προηγούμενες έρευνες που επικεντρώθηκαν σε πρακτικά ζητήματα είναι, κατά τη Σάρα Ασεμπέντο, επικεφαλής συντάκτρια της μελέτης από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Τέξας, η πρώτη έρευνα που είχε ως στόχο να συνδέσει τα χαρακτηριστικά προσωπικότητας με τις αποφάσεις για τη διαχείριση των αποταμιεύσεων των συνταξιούχων.

Η Ασεμπέντο, ανέλυσε ψυχολογικά χαρακτηριστικά και χαρακτηριστικά προσωπικότητας σε πάνω από 3.600 άτομα, στις ΗΠΑ, με ηλικία 50 ετών και πάνω (η μέση ηλικία ήταν τα 70 έτη) το 2012 και το 2014. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μόνο συμμετέχοντες που έκαναν αναλήψεις από τους λογαριασμούς στους οποίους έμπαινε η σύνταξή τους ή από άλλους λογαριασμούς αποταμιεύσεων.

Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια για τη μέτρηση αυτού που ψυχολόγοι ονομάζουν πέντε χαρακτηριστικά της προσωπικότητας (μοντέλο των πέντε παραγόντων – Big Five): δεκτικότητα στην εμπειρία (σε αυτή την κλίμακα σκοράρουν ψηλά αυτοί που είναι δημιουργικοί, εφευρετικοί περιπετειώδεις και περίεργοι), ευσυνειδησία (η οποία χαρακτηρίζει αυτούς που είναι πολύ προσεκτικοί, οργανωτικοί, εργάζονται σκληρά και είναι επιμελείς) , αισιοδοξία, συγκαταβατικότητα (χαρακτηρίζει κυρίως ανθρώπους συμπονετικούς, φροντιστικούς, θερμούς, βοηθητικούς), συγκαταβατικότητα (κλίμακα στην οποία σκοράρουν υψηλά άτομα ιδιαίτερα ανήσυχα, νευρικά, κυκλοθυμικά και όχι ήρεμα). Στη συνέχεια οι ερευνητές ανέλυσαν δεδομένα σχετικά με το κατά πόσο οι συμμετέχοντες θεωρούσαν ότι είχαν έλεγχο της οικονομικής τους κατάστασης και κατά πόσο αισθάνθηκαν θετικά ή αρνητικά συναισθήματα τις τελευταίες 30 ημέρες.

“Βρήκαμε ότι αυτοί που είχαν υψηλότερη ευσυνειδησία, εξωστρέφεια, θετικά συναισθήματα και αισθήματα ελέγχου των οικονομικών τους τραβούσαν λιγότερα χρήματα από τους λογαριασμούς τους συγκριτικά με αυτούς που σκόραραν υψηλότερα σε χαρακτηριστικά όπως δεκτικότητα στην εμπειρία, συγκαταβατικότητα, νευρωτισμός και αρνητικά συναισθήματα”, δήλωσε η Ασεμπέντο.

Τα ευρήματα δείχνουν, κατά την ερευνήτρια, ότι οι επαγγελματίες που ασχολούνται με τα οικονομικά θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τα χαρακτηριστικά προσωπικότητας των πελατών τους για τη δημιουργία στρατηγικών διαχείρισης της σύνταξής τους αντί να επικεντρώνονται στην οικονομική τους κατάσταση.

Η Ασεμπέντο προειδοποίησε ότι το υψηλότερο ποσοστό αναλήψεων δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό ούτε το χαμηλότερο κάτι απαραίτητα καλό.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

The post Η προσωπικότητα συνδέεται με το πώς οι ηλικιωμένοι ξοδεύουν τη σύνταξή τους appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Πηγή: therapies.gr

The post Συνδέεται η μακροζωία με την ψυχική υγεία; appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Γιατί μπορεί κάποιος να θυμηθεί το όνομα του καλύτερου φίλου των παιδικών του χρόνων που έχει να δει πάρα πολλά χρόνια και εύκολα να ξεχνάει το όνομα ενός προσώπου που μόλις πριν από ένα λεπτό συνάντησε; Με άλλα λόγια, γιατί ορισμένες μνήμες είναι σταθερές κατά τη διάρκεια δεκαετιών, ενώ άλλες εξασθενούν μέσα σε λίγα λεπτά;

Χρησιμοποιώντας μοντέλα ποντικών, ερευνητές του Caltech προσδιόρισαν ότι οι ισχυρές, σταθερές μνήμες είναι κωδικοποιημένες κατά «ομάδες» νευρώνων όλων πυροδοτουμένων εν συγχρονία, παρέχοντας εφεδρείες που επιτρέπουν τις αναμνήσεις αυτές να παραμένουν στο χρόνο. Η έρευνα έχει επιπτώσεις στην κατανόηση του πώς μπορεί να επηρεάζεται η μνήμη από μια βλάβη του εγκεφάλου, όπως μετά από εγκεφαλικά ή νόσο του Alzheimer. Η έρευνα διενεργήθηκε στο εργαστήριο του Carlos Lois, ερευνητή καθηγητή βιολογίας, συνεργαζόμενο μέλος Ινστιτούτου Νευροεπιστήμης του Caltech, και περιγράφεται σε δημοσίευμα που παρουσιάστηκε 23 Αυγούστου στο περιοδικό Science.

Η ομάδα υπό τον μεταδιδακτορικό υπότροφο Walter Gonzalez, ανέπτυξε μια δοκιμασία για να εξετάσει τη νευρική δραστηριότητα των ποντικών καθώς μαθαίνουν, αλλά και να θυμούνται, σχετικά μια νέα θέση. Στη δοκιμασία, ένα ποντίκι τοποθετήθηκε σε έναν ευθύ περιφραγμένο χώρο, λίγο περισσότερο από 1,5 μέτρα μακρύ με άσπρα τοιχώματα. Μοναδικά σύμβολα σημείωναν διαφορετικές θέσεις κατά μήκος των τοιχωμάτων – για παράδειγμα, ένα έντονο σύμβολο συν κοντά στο πιο σωστό άκρο και μια γραμμή υπό γωνία (σύμβολο slash) κοντά στο κέντρο. Νερό με ζάχαρη (μια λιχουδιά για τους ποντικούς) τοποθετήθηκε σε ένα από τα δυο άκρα του διαδρόμου. Ενώ το ποντίκι εξερευνούσε, οι ερευνητές μέτρησαν την δραστηριότητα ειδικών νευρώνων στον ιππόκαμπο του ποντικιού (στην περιοχή του εγκεφάλου όπου σχηματίζονται οι νέες μνήμες) που είναι γνωστό για την κωδικοποίηση θέσεων.

Όταν ένα ζωάκι τοποθετούνταν αρχικά στο διάδρομο, ήταν αναποφάσιστο το τι θα κάνει και περιπλανιόταν αριστερά δεξιά μέχρι να περάσει επάνω από το ζαχαρωμένο νερό. Σε αυτές τις περιπτώσεις, μεμονωμένοι νευρώνες ενεργοποιούνταν όταν το ποντίκι πρόσεχε το σύμβολο στον τοίχο. Όμως μετά από πολλές εμπειρίες στο διάδρομο, το ποντίκι εξοικειώνονταν με αυτόν και θυμόνταν τις θέσεις της ζάχαρης. Καθώς το ποντίκι εξοικειωνόταν περισσότερο, όλο και περισσότεροι νευρώνες ενεργοποιούνταν συγχρονισμένα βλέποντας το κάθε σύμβολο στον τοίχο. Ουσιαστικά, το ποντίκι αναγνώριζε που ήταν σε σχέση με το κάθε ένα μοναδικό σύμβολο.

Για να μελετήσουν πώς εξασθενούν οι μνήμες κατά τη διάρκεια του χρόνου, οι ερευνητές στη συνέχεια κρατούσαν μακριά από το διάδρομο το ποντίκι για πάνω από 20 μέρες. Κατά την επιστροφή στον διάδρομο μετά από το διάλειμμα αυτό, τα ποντίκια που είχαν διαμορφώσει ισχυρές μνήμες κωδικοποιημένες με μεγάλους αριθμούς νευρώνων θυμόταν τη δράση αμέσως. Ακόμη και αν ορισμένοι νευρώνες παρουσίαζαν διαφορετική δραστηριότητα, η ανάμνηση του διαδρόμου στο ποντίκι ήταν σαφώς αναγνωρίσιμη όταν αναλύονταν η δραστηριότητα μεγάλων ομάδων νευρώνων.

Με άλλα λόγια, η χρήση ομάδων νευρώνων επιτρέπει τον εγκέφαλο να έχει εφεδρεία και να ανακαλεί σταθερές μνήμες ακόμη και αν ορισμένοι από τους αρχικούς νευρώνες σιωπούσαν ή καταστρέφονταν.

Ο Gonzalez εξηγεί:

«Φανταστείτε ότι έχετε να διηγηθείτε μια μεγάλη και πολύπλοκη ιστορία. Για να διαφυλάξετε την ιστορία, θα μπορούσατε να την πείτε σε πέντε από τους φίλους σας και μετά περιστασιακά μαζί με όλους αυτούς να ξαναπείτε την ιστορία και να βοηθάει ο ένας τον άλλον να γεμίζει οποιαδήποτε κενά που έχει ξεχάσει ένα άτομο. Επιπροσθέτως, κάθε φορά που ξαναλέτε την ιστορία, θα μπορούσατε να φέρετε νέους φίλους να τη μαθαίνουν και έτσι βοηθάτε να διατηρηθεί η ιστορία και να ενισχύεται η μνήμη. Με έναν ανάλογο τρόπο, οι νευρώνες σας βοηθούν ο ένας τον άλλον να κωδικοποιούνται οι μνήμες που θα αντέξουν κατά τη διάρκεια του χρόνου».

Η μνήμη είναι τόσο βασική για την ανθρώπινη συμπεριφορά που οποιαδήποτε βλάβη σε αυτή μπορεί να επηρεάσει σοβαρά την καθημερινή μας ζωή. Η απώλεια μνήμης που συμβαίνει στο πλαίσιο της κανονικής γήρανσης μπορεί να είναι ένα σημαντικό πρόβλημα για τους ηλικιωμένους. Επιπλέον, απώλεια μνήμης που προκαλείται από διάφορες νόσους, με πιο γνωστή αυτή του Alzheimer, έχει ολέθριες συνέπειες που μπορούν να εμποδίζουν τις πιο βασικές καθημερινές δράσεις συμπεριλαμβανομένων της αναγνώρισης συγγενών ή της ενθύμησης του δρόμου επιστροφής στο σπίτι. Η εργασία αυτή υποστηρίζει ότι οι μνήμες μπορεί να εξασθενήσουν πιο γρήγορα καθώς γερνάμε επειδή η μνήμη κωδικοποιείται από λιγότερους νευρώνες και εάν κάποιος από τους νευρώνες αυτούς αποτύχει, η μνήμη χάνεται. Η μελέτη υποστηρίζει ότι κάποια μέρα, ο σχεδιασμός θεραπειών που θα μπορούσαν να ενισχύσουν την επιστράτευση ενός μεγαλύτερου αριθμού νευρώνων για να κωδικοποιούν μια ανάμνηση θα μπορούσε να βοηθήσει στην πρόληψη της απώλειας μνήμης.

«Για χρόνια, ο κόσμος γνωρίζει ότι όσο περισσότερο πραγματοποιεί μια πράξη, τόσο περισσότερο είναι πιθανό να τη θυμάται αργότερα», αναφέρει ο Lois. «Τώρα θεωρούμε ότι αυτό είναι πιθανό, επειδή όσο περισσότερο πραγματοποιείται μια πράξη, τόσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των νευρώνων που αποκωδικοποιούν την πράξη αυτή. Οι συμβατικές θεωρίες σχετικά με την αποθήκευση μνήμης εκτιμούν ότι για να καταστεί μια ανάμνηση περισσότερο σταθερή απαιτεί την ενίσχυση των συνδέσεων ενός μεμονωμένου νευρώνα. Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι η αύξηση του αριθμού των νευρώνων που αποκωδικοποιούν την ίδια ανάμνηση επιτρέπει τη μνήμη να αντέχει για περισσότερο χρόνο».

Πηγές: egno.gr
& California Institute of Technology 

The post Πώς δημιουργούνται οι αναμνήσεις; appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Η εκπαίδευση σώζει ζωές ανεξάρτητα από την ηλικία, το φύλο, την τοποθεσία και το κοινωνικό και δημογραφικό υπόβαθρο. Αυτό προκύπτει από μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «The Lancet Public Health».

Όπως διαπιστώθηκε, ο κίνδυνος θανάτου μειώνεται κατά 2% με κάθε επιπλέον έτος εκπαίδευσης. Αυτό σημαίνει ότι όσοι ολοκλήρωσαν έξι χρόνια δημοτικού είχαν κατά μέσο όρο 13% χαμηλότερο κίνδυνο θανάτου. Μετά την αποφοίτηση από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ο κίνδυνος θανάτου μειωνόταν κατά σχεδόν 25%, ενώ 18 χρόνια εκπαίδευσης μείωναν τον κίνδυνο κατά 34%. Τα οφέλη της εκπαίδευσης είναι μεγαλύτερα για τους νέους, αλλά και οι μεγαλύτερες ηλικίες άνω των 50 ή και άνω των 70 ετών εξακολουθούν να επωφελούνται από τις προστατευτικές επιδράσεις της εκπαίδευσης.

Οι ερευνητές συνέκριναν επίσης τα αποτελέσματα της εκπαίδευσης με άλλους παράγοντες κινδύνου, όπως η υγιεινή διατροφή, το κάπνισμα και η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, και διαπίστωσαν ότι τα αποτελέσματα για την υγεία ήταν παρόμοια.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα ότι το όφελος των 18 ετών εκπαίδευσης μπορεί να συγκριθεί με αυτό της κατανάλωσης της ιδανικής ποσότητας λαχανικών.

Το να μην πηγαίνεις καθόλου σχολείο είναι τόσο κακό για την υγεία σου, όσο το να πίνεις πέντε ή περισσότερα αλκοολούχα ποτά την ημέρα ή να καπνίζεις δέκα τσιγάρα την ημέρα για δέκα χρόνια.

«Η εκπαίδευση είναι σημαντική από μόνη της, όχι μόνο για τα οφέλη της στην υγεία, αλλά τώρα μπορούμε να ποσοτικοποιήσουμε το μέγεθος αυτού του οφέλους», σημειώνει ο Τεργέ Αντρέας Έικεμο, ένας από τους συγγραφείς της μελέτης και επικεφαλής του Κέντρου Έρευνας για τις Ανισότητες στην Παγκόσμια Υγεία στο Νορβηγικό Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας.

«Η περισσότερη εκπαίδευση οδηγεί σε καλύτερη απασχόληση και υψηλότερο εισόδημα, καλύτερη πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη και μας βοηθά να φροντίζουμε την υγεία μας. Οι άνθρωποι με υψηλό μορφωτικό επίπεδο τείνουν επίσης να αναπτύσσουν μεγαλύτερο σύνολο κοινωνικών και ψυχολογικών πόρων που συμβάλλουν στην υγεία τους και στη διάρκεια της ζωής τους», εξηγεί η Μίρζα Μπαλάι, συνεπικεφαλής συγγραφέας και μεταδιδακτορική συνεργάτιδα στο Τμήμα Κοινωνιολογίας και Πολιτικών Επιστημών του ίδιου πανεπιστημίου.

Στην έρευνα αξιολογήθηκαν δεδομένα από 59 χώρες και από περισσότερα από 600 δημοσιευμένα άρθρα. Οι ερευνητές επισημαίνουν ωστόσο ότι χρειάζεται περισσότερη έρευνα σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος, ιδίως στην υποσαχάρια και τη βόρεια Αφρική, όπου τα δεδομένα είναι ελάχιστα.

«Η εστίασή μας θα πρέπει τώρα να επικεντρωθεί σε περιοχές του κόσμου, όπου γνωρίζουμε ότι η πρόσβαση στη σχολική εκπαίδευση είναι χαμηλή και όπου υπάρχει επίσης περιορισμένη έρευνα σχετικά με την εκπαίδευση ως καθοριστικό παράγοντα της υγείας», δηλώνει η Εμμανουέλα Γακίδου, μία από τις συγγραφείς της μελέτης και καθηγήτρια στο Ινστιτούτο Μετρήσεων και Αξιολόγησης της Υγείας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

The post Κάθε έτος εκπαίδευσης μειώνει τη θνησιμότητα κατά 2% appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Συγγραφέας: Marlynn Wei M.D., J.D.
Μετάφραση: Μύρω Χριστοδούλου

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, οι συνεδρίες μεταφέρθηκαν κυρίως διαδικτυακά, οπότε και η απορία για το αν η ψυχοθεραπεία μπορεί να λειτουργήσει διαδικτυακά έγινε ακόμα εντονότερη. Δύο νέες έρευνες εξέτασαν αυτό το ερώτημα, κατά πόσον δηλαδή μπορεί να είναι αποτελεσματική η ψυχοθεραπεία μέσω διαδικτύου. Μπορεί η ενσυναίσθηση να επιτευχθεί ανάμεσα στους θεραπευόμενους και τους θεραπευτές παρά το διαδικτυακό χάσμα; Έχει προσαρμοστεί η ψυχοθεραπεία στη διαδικτυακή μετακίνηση; Τα αποτελέσματα για κάποιους μπορεί να είναι μια έκπληξη.

Σε μελέτη που δημοσιεύτηκε στο «Frontiers in Psychology», οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι θεραπευόμενοι ένιωθαν ότι ο ψυχοθεραπευτής τους έτεινε σε μεγάλο βαθμό προς την ενσυναίσθηση και ήταν σημαντικά υποστηρικτικός μέσα στο αποστασιοποιημένο περιβάλλον σε σύγκριση με τις δια ζώσης συναντήσεις τους. Αυτό είναι αξιοσημείωτο καθώς ανάλογα με τον τύπο της ψυχοθεραπείας, το αν ένας θεραπευόμενος αισθάνεται συνδεδεμένος με τον ψυχοθεραπευτή του, είναι ουσιαστικός παράγοντας για το θετικό αποτέλεσμα της ψυχοθεραπείας.

Η «ψηφιακή ενσυναίσθηση» έχει οριστεί στα «παραδοσιακά χαρακτηριστικά ενσυναίσθησης, όπως το ενδιαφέρον και η φροντίδα προς τους άλλους που εκφράζονται μέσω επικοινωνίας από τον υπολογιστή».

Τα χαρακτηριστικά της «ψηφιακής ενσυναίσθησης» έχουν διευρυνθεί με επιπλέον μοντέλα ψηφιακής ενσυναίσθησης όπως:

• Ικανότητα ανάλυσης και αξιολόγησης της εσωτερικής κατάστασης τους άλλου (ακρίβεια ενσυναίσθησης)
• Αίσθηση ταυτότητας και δράσης (αυτοενσυναίσθηση)
• Αναγνώριση, κατανόηση και πρόβλεψη των σκέψεων και συναισθημάτων του άλλου (γνωστική ενσυναίσθηση)
• Το να νιώθει κανείς αυτό που νιώθουν οι άλλοι (συναισθηματική ενσυναίσθηση)
• Παιχνίδι ρόλων (ευφάνταστη ενσυναίσθηση)
• Να είναι κανείς συμπονετικός με τους άλλους (ενσυναίσθηση) μέσω των ψηφιακών μέσων

Στην έρευνα, εξετάστηκαν διαδικτυακές θεραπευτικές συνεδρίες που πραγματοποιήθηκαν μέσω Skype και βιντεοκλήσεων στο WhatsApp. Οι μισοί περίπου θεραπευόμενοι χρησιμοποίησαν επιτραπέζιους ή φορητούς υπολογιστές και οι υπόλοιποι ένα συνδυασμό ταμπλετών και smartphones. Σχεδόν το 90% των θεραπευτών χρησιμοποίησαν υπολογιστή.

Τα αποτελέσματα της έρευνας ήταν ότι οι θεραπευτές ένιωθαν ότι μπορούσαν να προσφέρουν το ίδιο επίπεδο ενσυναίσθησης είτε αυτοπροσώπως είτε εικονικά.

Παραδόξως, οι θεραπευόμενοι αισθάνθηκαν μεγαλύτερη ενσυναισθητική σύνδεση και υποστήριξη από τον θεραπευτή τους στο εικονικό περιβάλλον σε σύγκριση με τις δια ζώσης συναντήσεις τους. Αυτά τα ευρήματα βασίζονται σε μελέτη που πραγματοποιήθηκε πριν από την πανδημία, στην οποία διαπιστώθηκε ότι η ενσυναίσθηση μπορεί πράγματι να φτάσει πέρα από τα εικονικά σύνορα και να είναι αποτελεσματική στην εικονική ψυχοθεραπεία.

Μια άλλη μελέτη του 2021, επιβεβαιώνει την αποτελεσματικότητα της ομαδικής ψυχοθεραπείας διαδικτυακά. Για την ακρίβεια, ορισμένοι θεραπευόμενοι βρήκαν την εξ’ αποστάσεως ομαδική εργασία ακόμη πιο χρήσιμη απ’ ότι με φυσική παρουσία, αλλά αυτό δεν ισχύει για όλους.

Αυτές οι μελέτες εγείρουν το θέμα ότι η προσωπική προτίμηση και επιλογή ενδέχεται να σχετίζονται πολύ για τα  θετικά αποτελέσματα της θεραπείας με το πόσο άνετα νιώθουν οι άνθρωποι με την εικονική ψυχοθεραπεία και την τηλεθεραπεία. Οι θεραπευόμενοι που ανταποκρίνονται καλά σε εικονικά περιβάλλοντα είναι πιθανότατα εκείνοι που είναι ήδη συμφιλιωμένοι με τις τηλεδιασκέψεις και αισθάνονται άνετα ενώ βρίσκονται και στην ιδιωτικότητα του σπιτιού τους. Το ίδιο ισχύει και για τον θεραπευτή. Η έρευνα αποκάλυψε ότι οι θεραπευτές που αισθάνονταν πιο άνετοι και αποτελεσματικοί στην εικονική ψυχοθεραπεία ήταν αυτοί που την πρόσφεραν στους πελάτες τους και στο παρελθόν, ακόμη και πριν από την πανδημία.

Η μετάβαση στην διαδικτυακή ψυχοθεραπεία υπήρξε αποτελεσματική για πολλούς παρά τους περιορισμούς όπως τεχνολογικά ζητήματα, καθυστερήσεις στον ήχο και τη δυσκολία αναγνώρισης μικροεκφράσεων. Οι θεραπευόμενοι θα πρέπει να νιώθουν ότι μπορούν να αξιολογήσουν κατά πόσο η εικονική θεραπεία ταιριάζει στις ανάγκες τους.

Είναι πιθανό ότι πολλοί θεραπευόμενοι και θεραπευτές θα συνεχίσουν να επιλέγουν τις διαδικτυακές συνεδρίες δεδομένων των θετικών αποτελεσμάτων και της δυνατότητας για ψηφιακή ενσυναίσθηση σε συνδυασμό με την ευκολία στον προγραμματισμό, του λιγότερου χρόνου για μετακίνηση και της δυνατότητας επικοινωνίας με ασφάλεια χωρίς μάσκες. Τα καλά νέα είναι ότι η εικονική ψυχοθεραπεία μπορεί να προσφερθεί με τρόπο που οι θεραπευόμενοι να νιώθουν υποστήριξη και αποτελεσματικότητα και πιθανότατα θα παραμείνει η βασική επιλογή για τη ψυχοθεραπεία τους.

Πηγή: psychologytoday.com

The post Λειτουργεί η διαδικτυακή ψυχοθεραπεία; appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από την Αλίκη Ελένη Πουλή Ψυχολόγο – Ψυχοθεραπεύτρια MBPsS of Clinical Psychology, MSc, Pg. Dip Psychiatry, Cardiff University School of Medicine, Member of IEPA Early Intervention in Mental Health

Όταν κάτι πάει στραβά και τ΄ αρνητικά συναισθήματα μας κατακλύζουν, ένας φαύλος κύκλος ξεκινά. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο θυμός, η λύπη, η απογοήτευση συνυπάρχουν με τις ενοχές και τις αυτομομφές. Σκέψεις, ακόμη πιο αρνητικές με βασικό κατήγορο και κατηγορούμενο τον εαυτό μας, συνοδεύονται με πολλές ενοχές.

Η σκληρή κριτική στον εαυτό μας σχετικά με μια αρνητική κατάσταση ή κακό αποτέλεσμα, όχι μόνο δε βελτιώνει τα δεδομένα αλλά βλάπτει μακροπρόθεσμα τη ψυχική μας υγεία. Το να νιώθει κάποιος άσχημα ή ενοχικά που βιώνει ένα αρνητικό συναίσθημα, σίγουρα δεν είναι μονόδρομος.

Η αποδοχή των συναισθηματικών εμπειριών φαίνεται να αποτελεί μια ευεργετική στάση απέναντι στις καθημερινές συνθήκες στρες.

Αποδοχή και Ψυχική Υγεία

Μια πρόσφατη μελέτη του επιστημονικού περιοδικού “Personality and Social Psychology”, που δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 2017, εξέτασε τη ψυχική υγεία των ατόμων που αποδέχονται, αντί να κατηγορούν σκληρά, τις συναισθηματικές τους εμπειρίες.

Τα ευρήματα της εν λόγω έρευνας αναφέρουν ότι τα άτομα που αποδέχονται τ΄αρνητικά συναισθήματα τους έχουν καλύτερη μακροπρόθεσμη (6 μήνες μετά) ψυχική υγεία και επιδεικνύουν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα σε συνθήκες καθημερινού στρες. Επιπλέον, διαφαίνεται ότι βιώνουν λιγότερα αρνητικά συναισθήματα όταν εκτίθενται σε καταστάσεις στρες. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι τα παραπάνω ευρήματα επαληθεύτηκαν και στα δύο φύλα, σε όλες τις εθνικότητες που συμμετείχαν αλλά και σε όλα τα κοινωνικό- οικονομικά επίπεδα.

Αυτομομφές όπως: “Δεν θα έπρεπε να νιώθω έτσι, οι δειλοί μόνο λυπούνται”, “Είμαι άχρηστος-η που έδειξα το θυμό μου” προσθέτουν ένα ακόμη βαρύ φορτίο στη ψυχική υγεία. Το άτομο έχει παράλληλα να διαχειριστεί και τη κατάσταση, η οποία συσχετίζεται με το αρνητικό συναίσθημα που βιώνει, αλλά ταυτόχρονα και τον εαυτό του, που δεν αποδέχεται τη συναισθηματική του αντίδραση.

Αυτή η κατάσταση μπορεί να δημιουργήσει εσωτερική σύγκρουση, η οποία με τη σειρά της πιθανά να αποτελέσει απειλή για τη ψυχική υγεία του ατόμου.

Τα οφέλη της Αποδοχής

Η αποδοχή των συναισθηματικών εμπειριών φαίνεται να αποτελεί μια ευεργετική στάση απέναντι στις καθημερινές συνθήκες στρες. Πλαισιώνοντας τον εαυτό μας με αποδοχή των αρνητικών συναισθημάτων, δημιουργούμε τη βάση για ορθότερη επεξεργασία των καταστάσεων ή συνθηκών που συσχετίζονται με τα αρνητικά συναισθήματα που βιώνουμε.

Επίσης, προσφέρουμε χρόνο αποφόρτισης από τις στρεσογόνες συνθήκες, χωρίς “εσωτερικές παρεμβολές”, όπως μπορεί να χαρακτηριστούν οι ενοχές και οι αυτομομφές. Τέλος, αποκτούμε μεγαλύτερη ανθεκτικότητα σε καταστάσεις, οι οποίες στη καθημερινότητα αξιολογούνται ως απαιτητικές, καθώς οι σκέψεις μας επικεντρώνονται στην επίλυση των εκάστοτε καταστάσεων και όχι στη διαχείριση μιας επιπρόσθετης εσωτερικής κρίσης.

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που κάτι θα πάει στραβά, αποδέξου το θυμό, τη λύπη και την απογοήτευση σου και δώσε χρόνο στον εαυτό σου να αντιμετωπίσει «μονιασμένος» τις καθημερινές προκλήσεις.

Βιβλιογραφία:

Ford, B. Q., Lam, P., John, O. P., & Mauss, I. B. (2017). The Psychological Health Benefits of Accepting Negative Emotions and Thoughts: Laboratory, Diary, and Longitudinal Evidence. Journal of personality and social psychology.

Πηγή: https://nohealthwithoutmentalhealth.blogspot.com/

The post Αρνητικά συναισθήματα: Η αποδοχή τους κάνει καλό στη ψυχική υγεία appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Σύμφωνα με νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Journal of Tourism Analysis, όσοι ταξιδεύουν συχνά είναι πιο ευτυχισμένοι στη ζωή τους σε σχέση με αυτούς που δεν ταξιδεύουν καθόλου. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε με επικεφαλής τον βοηθό καθηγητή Chun-Chu (Bamboo) Chen, από το School of Hospitality Business Management του Πανεπιστημίου της Washington, προκειμένου να μελετηθεί γιατί κάποιοι ταξιδεύουν πιο συχνά από άλλους και αν η τουριστική εμπειρία έχει μακροπρόθεσμη επίδραση στην ευτυχία και την ευεξία ενός ανθρώπου.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όσοι ταξιδεύουν τακτικά, τουλάχιστον 120 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι τους, αναφέρουν 7% περισσότερη ευτυχία σε σχέση με αυτούς που ταξιδεύουν σπάνια ή καθόλου. Όπως αναφέρει ο επικεφαλής, παρ’ όλο που η οικογενειακή ζωή, η δουλειά, οι φίλοι παίζουν μεγαλύτερο ρόλο στην ευτυχία μας, η συγκέντρωση ταξιδιωτικών εμπειριών φαίνεται να έχει επίσης μια μικρή, αλλά ορατή επίδραση στην ικανοποίησή μας στη ζωή. Ουσιαστικά, τονίζει τη σημασία του να μπορούμε να βγούμε από τη ρουτίνα μας και να ζήσουμε νέες εμπειρίες.

Προηγούμενες μελέτες είχαν εξετάσει τη μείωση του στρες και άλλα οφέλη υγεία από τα ταξίδια, αλλά εξέταζαν μονάχα την επίδραση ενός ταξιδιού ή απόδρασης. Η εν λόγω έρευνα, από την άλλη, εξετάζει τα οφέλη σε βάθος ενός έτους και έρχεται να προσθέσει νέα δεδομένα στα ευρήματα.

Οι συμμετέχοντες στη μελέτη ρωτήθηκαν για τη σημασία του ταξιδιού στη ζωή τους, για τον χρόνο που περνούν σχεδιάζοντας μελλοντικές διακοπές, όπως και για το πόσα ταξίδια πηγαίνουν τον χρόνο. Από τους 500 συμμετέχοντες, περισσότεροι από τους μισούς ανέφεραν περισσότερα από 4 ταξίδια αναψυχής το έτος και μόλις το 7% δεν έκανε καθόλου διακοπές.

Με τους ταξιδιωτικούς περιορισμούς λόγω Covid-19 να αναμένεται να χαλαρώσουν στο μέλλον, η έρευνα αυτή μπορεί να επηρεάσει τόσο τους τουρίστες, όσο και τη βιομηχανία τουρισμού. Με βάση τα αποτελέσματα, ο Chen αναφέρει ότι οι ταξιδιωτικές εταιρίες, τα resort, ακόμη και οι αεροπορικές θα μπορούσαν να λανσάρουν εκστρατείες στα social media, όπως δημιουργώντας hashtag για τα επιστημονικά οφέλη των ταξιδιών, ούτως ώστε να «ξυπνήσει» ξανά το ενδιαφέρον των εν δυνάμει ταξιδιωτών για να συζητήσουν και να μοιραστούν απόψεις για το ταξίδι.

Η έρευνα δείχνει ότι όσο περισσότερο οι άνθρωποι μιλούν για τα ταξιδιωτικά τους πλάνα, τόσο πιο πιθανό είναι να τα πραγματοποιήσουν. Συνεπώς, η εν λόγω έρευνα θα μπορούσε να τους δώσει ένα κίνητρο για να οραματιστούν το επόμενο Covid-free ταξίδι τους.

The post Φέρνουν τα ταξίδια την ευτυχία; appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Πηγή: huffingtonpost.gr

The post Πώς τα άτομα με διπολική διαταραχή επηρεάζονται από την άνοιξη appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Η τακτική επαφή με τη φύση αποτελεί «φάρμακο» για την ψυχοσωματική υγεία. Οι άνθρωποι που περνούν αρκετό χρόνο στη φύση, κοντά σε δέντρα, νερά και βουνά, έχουν μειωμένη ανάγκη να πάρουν φάρμακα για το άγχος, την υπέρταση, το άσθμα και άλλες παθήσεις, σύμφωνα με μια νέα φινλανδική επιστημονική μελέτη.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρ Άνου Τουρούνεν του Φινλανδικού Ινστιτούτου για την Υγεία και την Ευημερία στο Ελσίνκι, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό επαγγελματικής και περιβαλλοντικής ιατρικής «Occupational & Environmental Medicine», ανέλυσαν στοιχεία για 7.321 ανθρώπους που ζουν σε μεγάλες πόλεις. Αξιολογήθηκε πόσο συχνή, εύκολη ή κοντινή πρόσβαση είχαν σε χώρους πρασίνου και νερού (σε απόσταση έως ένα χιλιόμετρο από το σπίτι τους), όπως μεγάλους κήπους, πάρκα, δάση, ποτάμια και λίμνες και πώς αυτό σχετιζόταν με τα φάρμακα που έπαιρναν.

Διαπιστώθηκε ότι όσοι απολάμβαναν τη φύση έως τέσσερις φορές την εβδομάδα, είχαν γενικά μειωμένη πιθανότητα κατά 33% να παίρνουν διαφόρων ειδών ψυχοφάρμακα (αγχολυτικά, αντικαταθλιπτικά, υπνωτικά), καθώς επίσης 36% μικρότερη πιθανότητα να παίρνουν φάρμακα κατά της υπέρτασης και 26% κατά του άσθματος.

Η μελέτη συμπέρανε ότι «η έκθεση στα φυσικά περιβάλλοντα θεωρείται πως είναι ωφέλιμη για την ανθρώπινη υγεία». Όσο συχνότερη είναι η επίσκεψη σε χώρους πρασίνου και νερού μέσα στην πόλη ή γύρω από αυτήν, τόσο μειώνεται η ανάγκη για χρήση διαφόρων φαρμάκων.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

The post Η συχνή επαφή με τη φύση αντίδοτο στη φαρμακευτική αγωγή appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από τους Mala Rao & Richard A. Powell

Μετάφραση: Μύρω Χριστοδούλου

Το κλίμα στον κόσμο αλλάζει σε κάθε περιοχή και σε ολόκληρο το κλιματικό σύστημα, επιβεβαίωσε η Διακυβερνητική Ομάδα Εργασίας για την Κλιματική Αλλαγή στην έκθεση της «Climate Change 2021: the Physical Science Basis» τον Αύγουστο του 2021. [1] Ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες τον περιέγραψε ως «κόκκινο κωδικό για την ανθρωπότητα». Ο κώδωνας κινδύνου της έκθεσης ήταν «εκκωφαντικά δυνατός» αφού διευκρίνισε το αδιαμφισβήτητο ότι «οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου από την καύση ορυκτών καυσίμων και την αποψίλωση των δασών πνίγουν τον πλανήτη μας και θέτουν δισεκατομμύρια ανθρώπους σε άμεσο κίνδυνο και ότι πολλές από τις αλλαγές εξελίσσονται σε μη αναστρέψιμες.»  [2]

Για τους οικολογικά ανήσυχους, περισσότερο ενοχλητικό από αυτή την αποκαλυπτική είδηση είναι το απαράμιλλο επίπεδο αδιαφορίας με το οποίο αντιμετωπίζεται η κλιματική κρίση από πολλούς, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που βρίσκονται σε θέσεις επιρροής. Το οικο-άγχος μεγαλώνει και υποδεικνύει τον χρόνιο φόβο της περιβαλλοντικής καταστροφής που πιθανώς περιεγράφηκε για πρώτη φορά το 2017 από την Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία. [3] Αν και δεν θεωρείται ακόμη επίσημα ως διαγνώσιμη πάθηση, η αναγνώριση του οικο-άγχους και των πολύπλοκων ψυχολογικών του αντιδράσεων αυξάνεται, όπως και οι υπερβολικές επιπτώσεις του στα παιδιά, τους νέους και τις κοινότητες με τους λιγότερους πόρους για να ξεπεράσουν τις δυσμενείς συνέπειες της κλιματική κρίσης. [3]

Έχει σημασία το οικολογικό άγχος μπροστά στις πιο γνωστές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στη σωματική υγεία, όπως είναι το άγχος που προκαλείται από τη ζέστη, το άσθμα, οι αλλεργίες, οι μεταδιδόμενες ασθένειες και οι συνέπειες στην υγεία από τις πλημμύρες και την ξηρασία;  Η πραγματική επιβάρυνση και οι συνέπειες του δεν έχουν ακόμη εκτιμηθεί, αλλά είναι πιθανό να είναι σημαντικές και δυνητικά επιζήμιες για τα άτομα και την κοινωνία. Τα στοιχεία δείχνουν μια σαφή συσχέτιση μεταξύ των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής και των αυξημένων πιθανοτήτων κατάθλιψης, χαμηλής διάθεσης, ακραίας ψυχικής δυσφορίας, διαταραχής μετατραυματικού στρες, αυτοκτονίας και περαιτέρω επιδείνωσης σε άτομα με ιστορικό ψυχικής ασθένειας. [4] Μια μελέτη στις ΗΠΑ έδειξε υψηλά επίπεδα φόβου μεταξύ των ερωτηθέντων ηλικίας 27 έως 45 ετών για τα παιδιά τους που παλεύουν μέσα από μια κλιματική αποκάλυψη και τη συνεκτίμηση της κλιματικής αλλαγής στις αναπαραγωγικές τους επιλογές. [5,6] Ενώ το εύρος αυτού του άγχους είναι άγνωστο, είναι πιθανό να αυξηθεί παγκοσμίως.

Άγχος στους νέους

Μια έρευνα παιδοψυχιάτρων στην Αγγλία το 2020, διέκρινε έντονα ότι περισσότεροι από τους μισούς ανθρώπους (57%) βλέπουν τα παιδιά και τους νέους αγχωμένους σε σχέση με την κλιματική κρίση και την κατάσταση του περιβάλλοντος. [7,8] Το κλιματικό άγχος δεν περιορίζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο και επιβεβαιώθηκε πρόσφατα από τη «μεγαλύτερη και διεθνέστερη» έρευνα για το κλιματικό άγχος σε νέους ηλικίας 16 έως 25 ετών μέχρι σήμερα, η οποία έδειξε ότι τα ψυχολογικά (συναισθηματικά, γνωστικά, κοινωνικά και λειτουργικά) βάρη της κλιματικής αλλαγής «επηρεάζουν βαθιά τεράστια ποσοστά αυτών των νέων σε όλο τον κόσμο». [9]

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι ερωτηθέντες από χώρες στον «παγκόσμιο νότο», που μπορεί να έχουν βιώσει ή να έχουν παρατηρήσει την κλιματική αλλαγή, εξέφρασαν μεγαλύτερη ανησυχία και μεγαλύτερο αντίκτυπο στον τρόπο που λειτουργούν αλλά, σημαντικός αριθμός από όλες τις χώρες ανέφερε ότι αισθάνονταν «πολύ ή εξαιρετικά ανήσυχοι και ότι τα συναισθήματα τους για την κλιματική αλλαγή επηρέασαν την καθημερινότητά τους».

Επιπλέον, είναι η πρώτη μελέτη που δίνει πληροφορίες για το πώς τα συναισθήματα των νέων συνδέονται με συναισθήματα προδοσίας και εγκατάλειψης από τις κυβερνήσεις και τους ενήλικες.

Οι κυβερνήσεις θεωρείται ότι αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν επαρκώς, αφήνοντας τους νέους «χωρίς μέλλον» και «την ανθρωπότητα καταδικασμένη».

Οι επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης στην ψυχική υγεία έχουν έντονες συνέπειες. Οι ψυχολογικές αντιδράσεις όπως η αποφυγή συγκρούσεων, ο φόβος, η ανεπάρκεια και η παραίτηση, αποτελούν σοβαρά εμπόδια στη συλλογική δράση για τον μετριασμό της περαιτέρω υπερθέρμανσης του πλανήτη και για την οικοδόμηση στρατηγικών ανθεκτικότητας και προσαρμογής. Αψηφώντας τις επιπτώσεις του αυξανόμενου οικο-άγχους ενέχεται ο κίνδυνος επιδείνωσης της υγείας και των κοινωνικών ανισοτήτων μεταξύ εκείνων που είναι περισσότερο ή λιγότερο ευάλωτοι σε αυτές τις ψυχολογικές επιβαρύνσεις. Οι κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις — που είναι ακόμα αόρατες και μη καταγεγραμμένες— θα επιβαρύνουν σημαντικά το εθνικό κόστος αντιμετώπισης της κλιματικής κρίσης.

Τι πρέπει να γίνει για να μετριαστεί η αύξηση του άγχους για το περιβάλλον; Η καλύτερη πιθανότητα για αύξηση της αισιοδοξίας και της ελπίδας στους οικολογικά ανήσυχους νέους και ηλικιωμένους είναι να διασφαλιστεί η πρόσβαση τους στις καλύτερες και πιο αξιόπιστες πληροφορίες για τον μετριασμό και την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή. Ιδιαίτερα σημαντικές είναι οι πληροφορίες σχετικά με το πώς θα μπορούσαν να συνδεθούν περαιτέρω με τη φύση, τη συμβολή τους, σε ατομικό επίπεδο, σε πράσινες επιλογές και πώς να ενώσουν τις δυνάμεις τους με κοινότητες και ομάδες ομοϊδεατών.

Το να περνάμε χρόνο στη φύση ως οικογένεια είναι μία από τις πολλές ενέργειες που προτείνονται για τη διαχείριση της οικολογικής δυσφορίας σε παιδιά και νέους από το Βασιλικό Κολλέγιο Ψυχιάτρων. [10] Το να βοηθάμε τα άτομα να αναπτύξουν τη συναισθηματική τους ανθεκτικότητα και αισιοδοξία είναι επίσης επωφελές.

Η κλιματική κρίση είναι μια υπαρξιακή απειλή και ο φόβος για το μέλλον δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί πλήρως μέχρις ότου τεθεί σε εφαρμογή μια κοινή παγκόσμια στρατηγική για την αντιμετώπιση της βασικής αιτίας, την υπερθέρμανση του πλανήτη και για να δώσει σε όλους -ιδιαίτερα στους νέους και στις πιο ευάλωτες κοινότητες- την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Ο John Kenneth Galbraith, διακεκριμένος Αμερικανός οικονομολόγος, αναφέρει: «Όλοι οι μεγάλοι ηγέτες είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό: την προθυμία να αντιμετωπίσουν χωρίς περιστροφές το μεγάλο άγχος του λαού τους κατά τη διοίκησή τους. Αυτή είναι η ουσία της ηγεσίας». Πρέπει να ελπίζουμε ότι οι ηγέτες μας αναγνωρίζουν τις προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας, την ανάγκη να δράσουμε τώρα και τη δέσμευση που απαιτείται για να δημιουργήσουμε ένα μονοπάτι προς ένα πιο ευτυχισμένο και υγιές μέλλον, χωρίς να αφήνουμε κανέναν πίσω.

Βιβλιογραφία

1. InterGovernmental Panel on Climate Change. 2021. https://www.ipcc.ch/site/assets/uploads/2021/08/IPCC_WGI-AR6-Press-Release_en.pdf.
2. United Nations. UN secretary-general calls latest IPCC climate report ‘code red for Humanity’, stressing ‘irrefutable’ evidence of human influence. 2021. https://www.un.org/press/en/2021/sgsm20847.doc.htm
3. Clayton S, Manning CM, Krygsman K, Speiser M. Mental health and our changing climate: impacts, implications, and guidance. American Psychological Association, and ecoAmerica, 2017. https://www.apa.org/news/press/releases/2017/03/mental-health-climate.pdf.
4. Lawrence E, Thompson R, Fontana G, Jennings N. The impact of climate change on mental health and emotional wellbeing: current evidence and implications for policy and practice. Grantham Institute Imperial College London Briefing paper, 2021. 10.25561/88568
5. Schneider-Mayerson M, Leong KL. Eco-reproductive concerns in the age of climate change. Clim Change 2020;163:1007-23. doi:10.1007/s10584-020-02923-y.
6. Carrington D. Climate ‘apocalypse’ fears stopping people having children—study. Guardian 2020.https://www.theguardian.com/environment/2020/nov/27/climate-apocalypse-fears-stopping-people-having-children-study.
7. Watts J, Campbell D. Half of child psychiatrists surveyed say patients have environment anxiety. Guardian 2020.https://www.theguardian.com/society/2020/nov/20/half-of-child-psychiatrists-surveyed-say-patients-have-environment-anxiety
8. Royal College of Psychiatrists. The climate crisis is taking a toll on the mental health of children and young people. 2020. https://www.rcpsych.ac.uk/news-and-features/latest-news/detail/2020/11/20/the-climate-crisis-is-taking-a-toll-on-the-mental-health-of-children-and-young-people?searchTerms=child%20psychiatrists%20survey
9. Marks E, Hickman C, Pihkala P, et al. Young people’s voices on climate anxiety, government betrayal and moral injury: a global phenomenon.https://ssrn.com/abstract=3918955 or 10.2139/ssrn.3918955
10. Royal College of Psychiatrists. Eco-distress: For parents and carers. https://www.rcpsych.ac.uk/mental-health/parents-and-young-people/information-for-parents-and-carers/eco-distress-for-parents-and-carers

Πηγή: blogs.bmj.com

The post Η κλιματική κρίση και η άνοδος του οικολογικού άγχους appeared first on Ψυχο-γραφήματα.