Από την Adina Soclof

Τα πρωινά πριν το σχολείο είναι συνήθως μια από τις πιο αγχωτικές στιγμές της μέρας τόσο για τους γονείς όσο και για τα παιδιά. Όταν τα παιδιά μου τελικά φεύγουν, αναστενάζω από ανακούφιση και διαθέτω μερικά λεπτά ησυχίας για τον εαυτό μου.

Παλιά η κατάσταση ήταν ακόμη χειρότερη! Τα περισσότερα πρωινά ήμουν αγχωμένη, φώναζα και παζάρευα με τα παιδιά μου για να σηκωθούν από το κρεβάτι. Χρειάστηκε πολύ υπομονή και οργάνωση, για να μετατρέψω τα πρωινά πριν το σχολείο σε μια πιο θετική ρουτίνα.

5 ΑΠΛΕΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΜΙΑ ΠΡΩΙΝΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΡΟΥΤΙΝΑ ΧΩΡΙΣ ΑΓΧΟΣ

Διατηρήστε ένα τακτικό πρόγραμμα

Τα παιδιά τα καταφέρνουν καλύτερα, όταν έχουν ένα τακτικό πρόγραμμα. Τα παιδιά μου κι εγώ συμφωνήσαμε σε μια λογική ώρα ύπνου… και έπειτα έπρεπε να την εφαρμόσω! Δεν επιτρέπω πολύ φασαρία, όταν φτάνει η ώρα του ύπνου. Ακόμη και αν θυμώνουν, στο τέλος όλοι είναι πιο χαρούμενοι και λιγότερο εκνευρισμένοι, όταν κοιμούνται καλά.

Αυτό ισχύει και για μένα… Είναι δελεαστικό να μένεις αργά ξύπνιος, αφού έχουν κοιμηθεί τα παιδιά, αλλά ξέρω ότι το πρωί θα είμαι πιο κουρασμένη. Έτσι, πηγαίνω για ύπνο μια λογική ώρα.

Εξάσκηση στη θετικότητα

Σημειώστε ότι είπα εξάσκηση… Το να είσαι θετικός το πρωί δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Αλλά αν το δοκιμάσετε, θα δείτε μεγάλη αλλαγή στο σπίτι σας.

Σκεφτείτε το… Ποιο ακούγεται καλύτερο;

«Ώρα να σηκωθείτε! Καλύτερα να μην αργήσετε ξανά! Γιατί καθυστερείτε τόσο;»

Ή αυτό;

«Καλημέρα, παιδιά, είναι 7:05 και έχει λιακάδα! Ελάτε για πρωινό! Τα αγαπημένα σας παντελόνια είναι καθαρά και έτοιμα να τα φορέσετε!

Μη θυμώνετε

Είμαι ένας συνηθισμένος γονιός. Εκνευρίζομαι πολύ, όταν τα παιδιά μένουν στο κρεβάτι μέχρι την τελευταία στιγμή. Αλλά τα νεύρα δεν βοηθούν ποτέ! Για να είμαστε αντικειμενικοί, προσπαθώ να θυμάμαι ότι ακόμη και ως ενήλικας συχνά δεν θέλω να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι, όταν χτυπά το ξυπνητήρι. Το να θυμάστε ότι αυτό ισχύει και για τα παιδιά θα σας βοηθήσει να μειώσετε τον θυμό σας.

Αντί να φωνάξετε:

«Σήκω επιτέλους απ’ το κρεβάτι!

Πείτε κάτι τέτοιο:

«Φαίνεται να δυσκολεύεσαι σήμερα. Είναι δύσκολο να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι. Πες μου αν θες βοήθεια.»

Μιλήστε τους

Ξέρω ότι αφού χτυπήσει το ξυπνητήρι, θέλω τουλάχιστον 10 λεπτά για να ξυπνήσω. Ανοίγω τις κουρτίνες, για να δω τον ήλιο, πριν σηκωθώ τελείως απ’ το κρεβάτι. Όλοι έχουν κάποια κόλπα που τους κινητοποιούν. Βοηθώ τα παιδιά να σκεφτούν τι λειτουργεί γι’ αυτά. Βρείτε ιδέες με τα παιδιά σας και δείτε τι θα προταθεί.

«Τι θα σε βοηθήσει να σηκωθείς;»

«Αν ανοίξω το φως, θα σε βοηθήσει να ξυπνήσεις;»

«Θες να αφήσω την πόρτα ανοιχτή, ώστε να ακούς τον θόρυβο; Θα βοηθούσε αυτό;»

«Θες να ανοίξω το παράθυρο, να μπεις φρέσκος αέρας;»

«Μερικές φορές χρειάζεται ένα ντους. Τι λες;»

Ίσως στο παιδί σας δεν αρέσει τίποτε από αυτά! Αλλά ίσως αργότερα θυμηθεί αυτές τις ιδέες και χρησιμοποιήσετε μερικές στρατηγικές που θα το βοηθήσουν να σηκώνεται πιο εύκολα το πρωί.

Διδάξετέ τους το πρόγραμμά τους

Πολλοί γονείς αναλαμβάνουν την ευθύνη των προγραμμάτων των παιδιών τους, αλλά τα παιδιά θέλουν να έχουν κάποιον έλεγχο του χρόνου τους. Θέλουν να παίρνουν μόνα τους αποφάσεις. Αυτό είναι σημαντικό κομμάτι της διαδικασίας ωρίμανσής τους. Διδάξετέ τους να είναι υπεύθυνα για το πρόγραμμά τους και μπορεί τα αποτελέσματα να σας εκπλήξουν.

• «Τι ώρα πιστεύεις ότι θα είναι καλό να σηκώνεσαι το πρωί;»
• «Πόσο χρόνο χρειάζεσαι για να σηκωθείς, να ντυθείς, να φας πρωινό και να πας στη στάση; Μόλις το βρεις, μπορείς να έχεις ένα καλό πρόγραμμα για σένα ή μπορούμε να το κάνουμε μαζί. Πες μου τι θες.»
• Αν το πρόγραμμα που αποφασίσατε δεν λειτουργεί, μπορείτε να πείτε:
• «Ξέρω ότι δυσκολεύεσαι να σηκωθείς το πρωί. Τι χρειάζεται, για να σου γίνει ευκολότερο;»

Τα πρωινά με τα παιδιά μπορεί να είναι αγχωτικά. Αλλά αν μάθετε να φτιάχνετε (και να εφαρμόζετε) μια αξιόπιστη πρωινή σχολική ρουτίνα, θα έχετε ένα πιο ήρεμο σπίτι.

Πηγή: upbility.gr (Μετάφραση/Προσαρμογή)

Αρχική πηγή: parentingsimply.com 

The post Πως να έχετε μια πρωινή σχολική ρουτίνα χωρίς άγχος appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από τη Γεωργία Χριστίνα Κανελλοπούλου, Ψυχολόγο – Οικογενειακή Σύμβουλο

Η αυτονομία του παιδιού αποτελεί μία από τις πιο σημαντικές συνθήκες στη διαδικασία της ψυχοσυναισθηματικής ανάπτυξής του. Ο κάθε γονέας έχει ως επιθυμία να μεγαλώσει υγιείς, αυτόνομους, ανεξάρτητους ενήλικες που να πατούν γερά στις προσωπικές τους βάσεις. Πολλές φορές, όμως η πορεία της αυτονομίας του παιδιού δεν είναι τόσο ιδανική όσο φαντάζει.

Τα παιδιά από τη γέννησή τους βασίζονται αποκλειστικά στους γονείς τους για να καλύψουν ανάγκες τόσο βιολογικές όσο και συναισθηματικές. Ακόμη, η αυτονομία είναι ανάλογη της ηλικίας που έχει το παιδί.

Στη βρεφική ηλικία το βρέφος είναι απόλυτα εξαρτημένο από τη μητέρα του. Είναι αυτή που ικανοποιεί την ανάγκη του για επιβίωση, φαγητό, φροντίδα, προστασία. Όσο μεγαλώνει, όμως το παιδί, είναι σε θέση πλέον να φροντίζει τον εαυτό του, χωρίς παράλληλα να σταματάει η ανάγκη του για αγάπη, φροντίδα και υποστήριξη από τους γονείς του.

Στην εφηβεία, όπου συμβαίνουν και οι περισσότερες αλλαγές στο άτομο, τόσο σε σωματικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο, αρχίζει η ολοένα και μεγαλύτερη ανεξαρτητοποίηση από τους γονείς, οδηγώντας το παιδί στην ανεξαρτησία και προετοιμάζοντας το για τις ανάγκες και τις απαιτήσεις της ενήλικης ζωής.

Όσο εύκολη και φυσιολογική και αν φαίνεται αυτή η πορεία αυτονομίας, πολλές φορές και ασυνείδητα μάλιστα σαμποτάρεται από τους ίδιους τους γονείς από την ανάγκη τους για υπερπροστασία και για διατήρηση του ελέγχου.

Πώς μπορώ να κάνω το παιδί μου αυτόνομο;

Σημαντικός παράγοντας προς την απόκτηση αυτονομίας είναι η εμπιστοσύνη που δείχνει ο γονέας στις ικανότητες του παιδιού του. Εμπιστοσύνη σε μικρά, απλά πράγματα όπως το να τρώει μόνο του ή να πηγαίνει μόνο του στη τουαλέτα. Απλά πράγματα που στα μάτια των παιδιών αν δεν τα δοκιμάσουν μόνα τους φαντάζουν τόσο δύσκολα.

Με το να φοβάται ο γονιός ότι το παιδί δεν θα τα καταφέρει, περνάει στο ίδιο ασυνείδητα τη πεποίθηση πως είναι ανίκανο να τα καταφέρει.

Είναι απαραίτητο να επιτρέπεται στο παιδί να δοκιμάζει να κάνει πράγματα μόνο του ακόμη και αν αποτύχει.

Για παράδειγμα, μπορεί ένα παιδί να θέλει να ντυθεί μόνο του. Είναι καλό να το αφήσουμε να το κάνει. Αν δυσκολευτεί κατά τη διάρκεια, μπορεί ο γονιός να παρέμβει και να του εξηγήσει πως αυτό είναι φυσιολογικό, να το βοηθήσει στη συνέχεια του ντυσίματος και τέλος να το επιβραβεύσει για την προσπάθειά του.

Ένας ακόμη σημαντικός παράγοντας είναι να παραμένει ο γονιός ένας “αόρατος” υποστηρικτής χωρίς να νιώθει το παιδί ότι το πνίγει. Τα παιδιά δεν θέλουν να νιώθουν πως τα παρατηρείς σε κάθε τους κίνηση. Είναι καλό να μη βιαζόμαστε να κάνουμε αρνητική κριτική στα λάθη. Να λέμε “ναι” στα λάθη των παιδιών. Η αξία αυτών είναι μαγική. Μέσω των λαθών το παιδί μαθαίνει να αποκτά την έννοια της ευθύνης και της υπευθυνότητας που εμπεριέχει η κάθε πράξη του.

Ένα εξίσου σημαντικό βήμα προς την αυτονομία είναι να συμμετέχει ενεργά το παιδί στις οικογενειακές δουλειές και δραστηριότητες (π.χ. προετοιμασία μεσημεριανού τραπεζιού). Το μόνο που χρειάζεται είναι να γνωρίζει το παιδί τι συγκεκριμένα έχει να κάνει, να έχει έναν στόχο τη φορά.

Απαραίτητη είναι και η ελευθερία επιλογής που δίνεται στο παιδί. Για παράδειγμα, παροτρύνουμε το παιδί να διαλέξει τι ρούχα θέλει να φορέσει, με τι παιχνίδι θέλει να παίξει. Επιβραβεύουμε το παιδί για κάτι που παίρνει την πρωτοβουλία να κάνει μόνο του και δεν το επιπλήττουμε.  Μη ξεχνάμε πως η επιβράβευση δεν αφορά μόνο πτυχία, βαθμούς και βραβεία.

Μαθαίνω να ζητάω συγγνώμη από το παιδί. Συγγνώμη αν δεν αναγνωρίστηκε μία συμπεριφορά του ως σωστή, συγγνώμη αν το μαλώσαμε. Τα παιδιά έχουν μιμητική συμπεριφορά. Μαθαίνουν να συγχωρούν και να ζητούν συγχώρεση και τα ίδια. Μιλάμε στα παιδιά με τέτοιο τρόπο που να μεταδίδει σεβασμό για τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Ενισχύεται με αυτόν τον τρόπο η αυτοπεποίθησή τους και παίρνουν πιο εύκολα πρωτοβουλία.

Ας κατανοήσουμε πως είναι δύσκολη πρόκληση για κάθε γονιό από τη μία να είναι αυτός που θα παρέχει ασφάλεια και σταθερότητα, και από την άλλη να προσπαθεί να συμβάλλει στην ανεξαρτητοποίηση του παιδιού. Ας επιτρέψουμε στα παιδιά μας να γνωρίσουν τον κόσμο με τα δικά τους μάτια. Ας είμαστε δίπλα τους σε κάθε δύσκολο ή εύκολο ερώτημα που θα κληθούμε να απαντήσουμε. Ας ξεχάσουμε για λίγο και τον δικό μας ενήλικο εαυτό και ας επιστρέψουμε λίγο στα παιδικά μας χρόνια. Ποια συμπεριφορά θα θέλαμε να έχουμε εμείς από τους γονείς μας; Αυτομάτως θα απαντηθούν πολλά ερωτήματα και φόβοι.

Πηγή: The Psy Trap

The post Μεγαλώνοντας αυτόνομα παιδιά appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από την Κατερίνα Τζωρτζακάκη, Ψυχολόγο – Συγγραφέα

Πηγή: huffingtonpost.gr

The post Δικαιούμαστε να θυμώνουμε, όχι όμως να βλάπτουμε appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Τα παιδιά έχουν εύθραυστο εγκέφαλο. Εάν ο 10χρονος Τζίμι χτυπήσει το κεφάλι του στο τσιμέντο, θα υποστεί μεγαλύτερο τραυματισμό από ό,τι ο 35χρονος πατέρας του υπό τις ίδιες συνθήκες.

Οι περισσότεροι από εμάς ενστικτωδώς το γνωρίζουμε αυτό πολύ καλά. Αυτό που συχνά αγνοούμε είναι το γεγονός ότι ο εγκέφαλος των παιδιών δεν είναι μόνο σωματικά πιο εύθραυστος αλλά και διανοητικά. Οι ψυχολόγοι παρομοιάζουν τον εγκέφαλο ενός παιδιού με ένα μαλακό, εντυπωσιακό παιχνίδι. Τα σκληρά λόγια που ο πατέρας του Τζίμι θα μπορούσε να ξεστομίσει μπορεί να παραμείνουν στον γιο του για χρόνια.

Αυτές οι φαινομενικά ακίνδυνες λέξεις μπορεί να επηρεάσουν την ψυχολογική ανάπτυξη ενός παιδιού μέχρι την ενήλικη ζωή του. Αυτό που ακολουθεί είναι μια λίστα με 4 ψυχικά επιβλαβείς φράσεις που τα παιδιά ακούνε πολύ συχνά.

1. “Είσαι πολύ ευαίσθητος”

Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, πολλά παιδιά γεννιούνται απλά με ένα πιο συντονισμένο νευρικό σύστημα. Ως αποτέλεσμα, αντιδρούν γρήγορα και έντονα σε όλα σχεδόν. Οι γονείς τέτοιων παιδιών κάνουν συχνά το λάθος να προσπαθούν να “ξεπλύνουν” αυτήν την ευαισθησία.

Με την πάροδο του χρόνου, η χημεία του εγκεφάλου εξασθενεί και μειώνεται η ικανότητα της ενσυναίσθησης. Εξάλλου, αν διδαχτούν ότι τα συναισθήματά τους δεν έχουν σημασία, γιατί να νομίζουν ότι για κάποιους άλλους έχουν;

Ο παιδοψυχολόγος Elinor Bashe ενθαρρύνει τους γονείς να ακούν και να αποδέχονται τα συναισθήματα ενός παιδιού, ακόμα κι αν δεν φαίνονται λογικά.

2. “Αυτή είναι η ζωή”

Όταν το παιδί σας έρχεται στο σπίτι αναστατωμένο επειδή ο έρωτάς του απέρριψε την πρόσκληση του χορού, μπορεί να είναι δελεαστικό να πείτε, “Λοιπόν, αυτή είναι η ζωή”. Αυτό που εννοεί αυτή η φράση είναι, “Η εμπειρία σου δεν είναι μοναδική, οπότε ξεκόλλα.”

Αυτό μπορεί να είναι απολύτως κατάλληλο να το πούμε σε έναν 25χρονο υπό τις ίδιες συνθήκες. Όμως ο εγκέφαλος ενός παιδιού δεν είναι σε θέση να κατανοήσει το γεγονός ότι οι εμπειρίες του δεν είναι μοναδικές. Όταν του το πεις, θα αισθανθεί ένοχο, απογοητευμένο και μπερδεμένο. Αντ’ αυτού, πρέπει να επικυρώσετε την εμπειρία του και στη συνέχεια να ενθαρρύνετε την ανθεκτικότητα.

3. “Επειδή το λέω εγώ”

Το καταλαβαίνω. Ο μικρός Τζίμι αρνείται να κοιμηθεί στις 8 μ.μ. εκτός αν ξέρει το γιατί. Η μαμά του, εξοργισμένη ουρλιάζει, “Θέλεις να μάθεις γιατί; Επειδή το λέω ΕΓΩ.”

Αυτή είναι μια φοβερή απάντηση. Τείνει να δημιουργεί δυσαρέσκεια στα παιδιά γιατί τα αναγκάζει να αποδεχτούν μια δογματική πίστη. Αυτό θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε μια διαμάχη εξουσίας όταν το παιδί μαθαίνει να καταλήγει σε δικές του απαντήσεις που αμφισβητούν την εξουσία των γονιών του.

Αντίθετα, όσο απογοητευτικό κι αν είναι, γιατί να μην απαντήσετε στην ερώτηση; Οι γονεϊκές αποφάσεις σας βασίζονται στη λογική – γιατί να μην τις μοιραστείτε με το παιδί σας; Θα το βοηθήσει να καταλάβει ότι, μερικές φορές, η εξουσία γνωρίζει καλύτερα.

4. “Σκάσε”

Τα παιδιά μαθαίνουν από πολύ μικρή ηλικία ότι η φράση «σκάσε» εννοείται ως προσβολή. Και ας το παραδεχτούμε – το τελευταίο άτομο που πρέπει να προσβάλει ένα παιδί είναι ο γονέας του. Τώρα, είναι πιθανό να έχετε έναν πολύ καλό λόγο για να πείτε στο παιδί σας κάτι τέτοιο.

Αυτός ο λόγος είναι πιθανό ότι είστε συγκλονισμένοι. Συμβαίνει. Το παιδί σας δεν θα σταματήσει να τραγουδά τον Justin Bieber και είναι πραγματικά απογοητευτικό. Αλλά αντί να τους πείτε τόσο άγρια και άκομψα να σταματήσει, γιατί να μην του εξηγήσετε τον λόγο: “Η μαμά είχε μια κουραστική μέρα και θα εκτιμούσε πραγματικά λίγη ησυχία” ή ακόμα καλύτερα, δώστε στο παιδί σας την ευκαιρία να κάνει όλον τον θόρυβο που θέλει και να του πείτε ότι την ώρα «Χ», πρέπει να είναι ήσυχο.

Πηγή: Upbility.gr (Μετάφραση / Προσαρμογή)   

Αρχική πηγή: Helen Noronha, Mind Journal

The post Ψυχικά επιβλαβείς φράσεις που ακούν συχνά τα παιδιά appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από την Ειρήνη Παπαγιάννη, Ψυχολόγο Msc, Med, Specialist in School,  Educational, and Counseling Psychology, Certified Vocational Guidance Counselor

Τα τελευταία χρόνια, στα ελληνικά σχολεία παρατηρείται μια σημαντική αύξηση δράσεων για την πρόληψη της ενδοσχολικής βίας (school bullying) και της επιθετικότητας: εργαστήρια δεξιοτήτων (skills workshops), προγράμματα ευαισθητοποίησης των μαθητών, ημερίδες και συνέδρια για γονείς και εκπαιδευτικούς, καθώς και συνεχής εκπαίδευση των εκπαιδευτικών (teacher professional development). Παρά την πληθώρα αυτών των δράσεων, παρατηρείται ένα παράδοξο φαινόμενο: η ενδοσχολική βία όχι μόνο δεν μειώνεται, αλλά εμφανίζεται με μεγαλύτερη ένταση, συχνότητα και ακραίες μορφές, όπως η χρήση σιδερικών, συμμορίες και βίαιες επιθέσεις μέσα στο σχολείο.

Ο προβληματισμός αυτός απαιτεί μια βαθύτερη ανάλυση: γιατί, παρά την αυξανόμενη ευαισθητοποίηση και εκπαίδευση, τα παιδιά συνεχίζουν να αναπαράγουν βία; Η απάντηση δεν περιορίζεται στα ίδια τα σχολικά προγράμματα, αλλά αγγίζει ευρύτερες κοινωνικές, οικογενειακές, πολιτισμικές και ψηφιακές παραμέτρους που διαμορφώνουν τη συμπεριφορά των μαθητών. Η ενδοσχολική βία είναι αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης πολλών παραγόντων – από το οικογενειακό περιβάλλον και την κουλτούρα του ατομικισμού, μέχρι την έκθεση σε βία μέσω Μίντια και κοινωνικών δικτύων, την αθλητική κουλτούρα και την αποστασιοποίηση από την πολιτική ζωή.

1. Ο ρόλος της οικογένειας και της ιδεολογικής κοινωνικοποίησης

Η οικογένεια αποτελεί τον πρωταρχικό παράγοντα κοινωνικοποίησης των παιδιών (primary socialization agent). Οι στάσεις των γονέων απέναντι στη βία, τη διαφορετικότητα, την επιθετικότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη επηρεάζουν άμεσα τις συμπεριφορές των παιδιών. Όταν η οικογένεια προάγει την έννοια της δύναμης και της επιβολής ως αξία, θεωρώντας το παιδί που είναι ευγενικό και κοινωνικό ως «αδύναμο», τα παιδιά μαθαίνουν να αντιγράφουν επιθετικές συμπεριφορές. Επιπλέον, οι οικογένειες που αποστασιοποιούνται από την καθημερινή εμπλοκή στα ζητήματα των παιδιών ή που προωθούν ατομικιστικές και ανταγωνιστικές αξίες ενισχύουν την τάση των μαθητών να κοιτάνε μόνο τον εαυτό τους (self-centeredness), χωρίς συλλογική ευθύνη.

Κλινικά ευρήματα (clinical findings) δείχνουν ότι η έλλειψη συναισθηματικής υποστήριξης και η αποξένωση των γονέων σχετίζονται με υψηλότερη πιθανότητα εμφάνισης επιθετικών συμπεριφορών και κοινωνικής αδιαφορίας (social disengagement) στα παιδιά. Επίσης, η οικογενειακή έκθεση σε ακραίες ιδεολογίες ή ρατσιστικές απόψεις μπορεί να μετατραπεί σε έδαφος για το θύμα-θύτη κύκλο (victim–perpetrator cycle) ενδοσχολικής βίας.

2. Η κοινωνία και η κουλτούρα του ατομικισμού

Το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο παίζει επίσης σημαντικό ρόλο. Σε κοινωνίες που δίνουν έμφαση στον ατομικό ανταγωνισμό και την προσωπική επιβίωση, όπως η σύγχρονη φιλελεύθερη (liberal) ελληνική κοινωνία, η συλλογική ευθύνη υποχωρεί και ενισχύεται η αίσθηση ότι «ο καθένας κοιτάζει τον εαυτό του». Η έννοια του κοινωνικού συμφέροντος (social good) υποβαθμίζεται σε σχέση με το ατομικό συμφέρον (self-interest).

Η κοινωνική κουλτούρα του ατομικισμού (individualism culture) συνδέεται με την αύξηση φαινομένων παρατηρητή (bystander effect) στα περιστατικά bullying.

Τα παιδιά παραμένουν παθητικοί θεατές, τραβώντας βίντεο και κοινοποιώντας περιστατικά βίας στα κοινωνικά δίκτυα (social media), αντί να παρέμβουν για την προστασία των θυμάτων. Η βία μετατρέπεται σε «θέαμα» (violence as spectacle), ενισχύοντας την επιβεβαίωση του θύτη (reinforcement of the perpetrator) και μειώνοντας την κοινωνική αποδοκιμασία.

3. Ο ρόλος των Μίντια και των ψηφιακών πλατφορμών

Η συνεχιζόμενη έκθεση σε βίαιο περιεχόμενο μέσω Μίντια (media exposure), κοινωνικών δικτύων (social networks) και βιντεοπαιχνιδιών (violent video games) επηρεάζει τον τρόπο που τα παιδιά αντιλαμβάνονται την επιθετικότητα. Οι στίχοι της μουσικής, τα challenges στο TikTok και η online κουλτούρα που προβάλλει έντονα την επιβολή ή την αντιπαράθεση δρουν ως επιπλέον πρότυπα (role models) βίαιης συμπεριφοράς.

Κλινικές μελέτες δείχνουν ότι η επαναλαμβανόμενη έκθεση σε βίαιο περιεχόμενο μπορεί να μειώσει την ενσυναίσθηση (empathy) και να αυξήσει την αποστασιοποίηση, οδηγώντας σε desensitization to violence και σε λιγότερη παρεμβατικότητα των παρατηρητών.

4. Αθλητισμός, χουλιγκανισμός και επιθετικότητα

Το αθλητικό περιβάλλον μπορεί να ενισχύσει ή να περιορίσει την ενδοσχολική βία ανάλογα με την κουλτούρα που καλλιεργείται. Όταν ο αθλητισμός (sports participation) εστιάζει αποκλειστικά στη νίκη και στην υπεροχή, χωρίς την καλλιέργεια ευγενούς άμιλλας (fair play) και αυτοπειθαρχίας (self-discipline), τα παιδιά μπορεί να υιοθετούν επιθετικές συμπεριφορές. Οι προπονητές που χρησιμοποιούν τραμπούκικες εκφράσεις, υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς ή ενισχύουν ανταγωνιστικές νοοτροπίες λειτουργούν ως πρότυπα (role models) βίαιης συμπεριφοράς.

Παράλληλα, η έκθεση σε χουλιγκανισμό (hooliganism) και οπαδικές αντιπαραθέσεις μπορεί να διδάξει στα παιδιά ότι η επιβολή στην ομάδα και η βία είναι μέσα κοινωνικής αναγνώρισης και ισχύος.

5. Αποστασιοποίηση από την πολιτική ζωή

Η πολιτικοποίηση των νέων (youth politicization) είναι κρίσιμη για την ανάπτυξη ενεργού πολίτη (active citizenship) και συλλογικής ευθύνης. Η σημερινή τάση αδιαφορίας των παιδιών απέναντι στην πολιτική ζωή, η απαξίωση θεσμών και η αίσθηση ότι «η φωνή τους δεν μετράει» οδηγούν σε γενικότερο κοινωνικό disengagement. Η έλλειψη ενδιαφέροντος για κοινωνικά ζητήματα και ανθρωπιστικά θέματα (war, human rights violations) ενισχύει την παθητικότητα και τη μη ανάληψη δράσης απέναντι στη βία.

Η εκπαίδευση προς τον ενεργό πολίτη μπορεί να ενισχύσει την ενσυναίσθηση, την κριτική σκέψη (critical thinking) και την αίσθηση ότι η παρέμβαση σε αδικίες και περιστατικά βίας είναι αναγκαία και αποτελεσματική.

6. Συνολική σύνδεση παραμέτρων

Το φαινόμενο της ενδοσχολικής βίας προκύπτει από την αλληλεπίδραση πολλών παραγόντων:

Οικογενειακό περιβάλλον (family environment): στάση απέναντι στη δύναμη, την επιθετικότητα και τη συλλογική ευθύνη.

Κοινωνικό πλαίσιο (social context): ατομικισμός, ανταγωνισμός, κοινωνική αδιαφορία.

Αθλητισμός (sports culture): ενίσχυση επιθετικότητας ή ευγενούς άμιλλας, πρότυπα προπονητών.

Μίντια και social media: έκθεση σε βία, desensitization, βία ως θέαμα.

Αποστασιοποίηση από την πολιτική ζωή (political disengagement): έλλειψη ενεργού συμμετοχής και συλλογικής ευθύνης.

Η σύγκλιση όλων αυτών των παραγόντων οδηγεί σε ένα περιβάλλον όπου τα παιδιά μαθαίνουν να κοιτάνε τον εαυτό τους, να παραμένουν παθητικοί παρατηρητές (bystanders) και να υιοθετούν επιθετικές στρατηγικές για να επιβιώσουν κοινωνικά.

7. Προτάσεις

Η αποτελεσματική αντιμετώπιση της ενδοσχολικής βίας απαιτεί πολυεπίπεδη προσέγγιση (multilevel intervention):

Σχολείο: καθημερινή εκπαίδευση σε κοινωνικές δεξιότητες (social-emotional learning), ενίσχυση της ενεργής στάσης των μαθητών, ανάπτυξη κουλτούρας σεβασμού και συλλογικής ευθύνης.

Οικογένεια: εκπαίδευση γονέων, προώθηση ενσυναίσθησης και κοινωνικής δικαιοσύνης, μείωση υπερβολικού ανταγωνισμού και επιβολής.

Κοινωνία και social media: ενημέρωση για τις επιπτώσεις της βίας ως θεάματος, ενίσχυση υπεύθυνης χρήσης των κοινωνικών δικτύων, προώθηση θετικών πρότυπων.

Αθλητισμός: προπονητές ως θετικά role models, έμφαση στην ευγενή άμιλλα και στην κοινωνική συμπεριφορά.

Πολιτική παιδεία: ανάπτυξη ενεργού πολίτη (active citizenship), σύνδεση θεωρίας με καθημερινή πρακτική, συμμετοχή σε κοινωνικά ζητήματα και εθελοντισμό.

Μόνο μέσα από μια συντονισμένη και πολυπαραγοντική στρατηγική μπορούν να αλλάξουν οι κοινωνικές στάσεις, να περιοριστεί η βία και να καλλιεργηθεί στα παιδιά μια κουλτούρα ενσυναίσθησης, υπευθυνότητας και ενεργής κοινωνικής συμμετοχής.

Βιβλιογραφία

Olweus, D. (1993). Bullying at school: What we know and what we can do. Oxford: Blackwell.

Espelage, D. L., & Swearer, S. M. (2003). Research on school bullying and victimization: What we know and what we can do. School Psychology Review, 32(3), 365–383.

Hawkins, D. L., & Weis, J. G. (1985). The social development model: An integrated approach to delinquency prevention. Journal of Primary Prevention, 6(2), 73–97.

Gentile, D. A., & Anderson, C. A. (2003). Violent video games: The effects on youth, crime, and aggression. Journal of Adolescence, 27(1), 5–22.

Bronfenbrenner, U. (1979). The ecology of human development: Experiments by nature and design. Cambridge, MA: Harvard University Press.

Smith, P. K., Cowie, H., Olafsson, R. F., & Liefooghe, A. P. D. (2002). Definitions of bullying: A comparison of terms used, and age and gender differences, in a fourteen-country international comparison. Child Development, 73(4), 1119–1133.

Huesmann, L. R., Moise-Titus, J., Podolski, C. L., & Eron, L. D. (2003). Longitudinal relations between children’s exposure to TV violence and their aggressive and violent behavior in young adulthood: 1977–1992. Developmental Psychology, 39(2), 201–221.

Checkoway, B., & Gutierrez, L. (2006). Youth participation and community change. Journal of Community Practice, 14(1–2), 1–9.

The post Όλο και περισσότερες δράσεις, όλο και περισσότερη βία! appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από τη Βιολέττα-Ειρήνη Κουτσομπού, MA, MSc, Ψυχολόγος, Εκπαιδευτικός

Η εκμάθηση ξένων γλωσσών αποτελεί βασικό στοιχείο της σύγχρονης εκπαίδευσης, ωστόσο, για τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες (ΜΔ), η κατάλληλη χρονική στιγμή για την έναρξη της διδασκαλίας της αγγλικής γλώσσας αποτελεί αντικείμενο συζήτησης και έρευνας. Οι μαθησιακές δυσκολίες, όπως η δυσλεξία, η δυσαριθμησία ή η δυσαναγνωσία, επηρεάζουν βασικές γνωστικές λειτουργίες που σχετίζονται με τη γλωσσική επεξεργασία και κατά συνέπεια, η διδασκαλία μιας δεύτερης γλώσσας απαιτεί προσεκτική στρατηγική προσέγγιση.

Η εκμάθηση αγγλικών βασίζεται σε δεξιότητες όπως η φωνολογική επίγνωση, η εργαζόμενη μνήμη και η ακουστική διάκριση. Οι δεξιότητες αυτές συνήθως παρουσιάζουν δυσλειτουργία σε παιδιά με ΜΔ, γεγονός που καθιστά τη διαδικασία πιο απαιτητική. Σύμφωνα με τον Swanson & Siegel (2001), οι μαθητές με δυσλεξία εμφανίζουν σημαντικές δυσκολίες στην ακουστική επεξεργασία, στη φωνολογική κωδικοποίηση και στην αυτοματοποίηση της ανάγνωσης, δεξιότητες που είναι κρίσιμες για την εκμάθηση ξένης γλώσσας.

Οι απόψεις σχετικά με την ιδανική ηλικία έναρξης διαφέρουν.

Από τη μία, η θεωρία της «κρίσιμης περιόδου» (Lenneberg, 1967) υποστηρίζει ότι η πρώιμη έκθεση σε ξένες γλώσσες (πριν τα 7 έτη) συνδέεται με καλύτερη προφορά και μεγαλύτερη ευχέρεια. Ωστόσο, στα παιδιά με ΜΔ, οι ερευνητές επισημαίνουν ότι η πρόωρη εισαγωγή μπορεί να επιβαρύνει τη μαθησιακή πορεία, αν δεν έχουν προηγουμένως κατακτηθεί βασικές δεξιότητες στη μητρική γλώσσα (Sparks et al., 2008). Σύμφωνα με τους Kormos και Smith (2012), είναι προτιμότερο τα παιδιά με ΜΔ να ξεκινούν την εκμάθηση αγγλικών αφού αποκτήσουν ένα ικανοποιητικό επίπεδο γραμματισμού στη μητρική τους γλώσσα. Η σταθερότητα στη γλωσσική βάση της πρώτης γλώσσας παρέχει γνωστική υποστήριξη στην εκμάθηση της δεύτερης.

Η επιλογή της χρονικής στιγμής πρέπει να συνοδεύεται από εξατομικευμένες διδακτικές στρατηγικές. Πολυαισθητηριακή διδασκαλία, μικρά γλωσσικά βήματα και επαναλαμβανόμενη εξάσκηση έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικά μέσα για παιδιά με ΜΔ (Schneider & Crombie, 2003). Η υποστηρικτική χρήση τεχνολογίας (όπως επαναληπτική ακρόαση) μπορεί επίσης να διευκολύνει τη μαθησιακή διαδικασία. Δεν υπάρχει ενιαία απάντηση για το πότε είναι καταλληλότερο να ξεκινήσουν τα αγγλικά τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Η απόφαση εξαρτάται από παράγοντες όπως το είδος και η βαρύτητα της δυσκολίας, το επίπεδο κατάκτησης της μητρικής γλώσσας και η διαθεσιμότητα εξατομικευμένων εκπαιδευτικών παρεμβάσεων. Σε γενικές γραμμές, η καθυστερημένη εισαγωγή με ταυτόχρονη χρήση κατάλληλων μεθόδων διδασκαλίας φαίνεται να ευνοεί την επιτυχία αυτών των μαθητών στη δεύτερη γλώσσα.

Βιβλιογραφία

Kormos, J., & Smith, A. M. (2012). Teaching languages to students with specific learning differences. Multilingual Matters.

Lenneberg, E. H. (1967). Biological foundations of language. New York: Wiley.

Schneider, E., & Crombie, M. (2003). Dyslexia and foreign language learning. David Fulton Publishers.

Sparks, R. L., Patton, J., Ganschow, L., & Humbach, N. (2008). Long-term crosslinguistic transfer of skills from L1 to L2. Language Learning, 58(2), 319–365.

The post Πότε είναι καταλληλότερο να ξεκινούν τα Αγγλικά τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες: Μια επιστημονική προσέγγιση appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από τη Γεωργία Χριστίνα Κανελλοπούλου, Ψυχολόγο – Οικογενειακή Σύμβουλο

Ένα σύνηθες φαινόμενο κατά την διάρκεια της προσχολικής ηλικίας είναι η δημιουργία ενός φανταστικού φίλου. Τα παιδιά, πέρα από τους φανταστικούς διαλόγους με τις κούκλες και τα παιχνίδια τους, συχνά δημιουργούν φανταστικούς φίλους που τους δίνουν όνομα και χαρακτηριστικά. Στο άκουσμα “Μαμά δεν το έκανα εγώ, το έκανε η Μαρία”, “Μπαμπά κάνε στην άκρη θα πατήσεις τον Κώστα”, οι περισσότεροι γονείς τείνουν να ανησυχούν πως το παιδί τους έχει κάποιο πρόβλημα και μάλιστα πολλοί δεν διστάζουν να πάρουν την γνώμη του ειδικού. Η αλήθεια, όμως είναι πως οι γονείς δεν θα πρέπει να ανησυχούν, αντιθέτως να χαίρονται καθώς είναι μία φυσιολογική διαδικασία στην πορεία της  ψυχοσυναισθηματικής και γνωστικής ανάπτυξης του παιδιού.

Τι είναι οι φανταστικοί φίλοι;

Τα παιδιά ανάμεσα στην ηλικία των 3- 5 ετών τείνουν να δημιουργούν ένα φανταστικό φίλο που τον κρατούν συνήθως μέχρι την ηλικία των 7 ετών. Σπάνια ένα παιδί μπορεί να κρατήσει έναν φανταστικό φίλο μέχρι την προ εφηβεία, κάτι που ίσως να είναι ανησυχητικό. Στα κορίτσια το φαινόμενο είναι πιο συχνό. Αυτός ο φανταστικός φίλος έρχεται τη στιγμή που το παιδί αρχίζει να χτίζει την προσωπικότητά του, μία στιγμή που χρειάζεται αυτόν τον φίλο καθώς  αρχίζει να αντιλαμβάνεται τι είναι πραγματικότητα και τι φαντασία και κινείται ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο καταστάσεις.

Ο φανταστικός φίλος θα έχει όνομα, θα έχει εξωτερικά, αλλά και εσωτερικά χαρακτηριστικά και όλα αυτά θα θέλουν τα παιδιά να τα μοιραστούν με τους γονείς τους.

Με λίγα λόγια, είναι πολύ σημαντικός ο φίλος τους και θέλουν να τον γνωρίσουν στους γονείς τους, κάτι που δεν διστάζουν να κάνουν.

Ποια είναι η λειτουργία των φανταστικών φίλων;

Ο φανταστικός φίλος είναι αυτός που θα είναι δίπλα στο παιδί σε στιγμές άγχους. Είναι εκείνες οι στιγμές που το παιδί τον χρειάζεται πιο πολύ. Ο φανταστικός φίλος θα είναι δίπλα του σε κάθε του φόβο, όπως ο φόβος για κάποιο ζώο, ο φόβος για το σκοτάδι, ο φόβος για το νερό, ο φόβος για τα φαντάσματα. Είναι αυτό ο φίλος που θα ενθαρρύνει το παιδί στο να μη φοβάται, που θα του κάνει συντροφιά ή που θα έχει και ο ίδιος κοινούς φόβους. Το παιδί μαζί του αισθάνεται ασφάλεια. Ακόμη, τα παιδιά μέσω του φανταστικού φίλου, μπορεί να εκφράσουν ανάγκες και επιθυμίες τους που υπό άλλες συνθήκες θα δείλιαζαν να εκφράσουν. Για παράδειγμα, μπορούν μέσω του φανταστικού φίλου, να δείξουν τόσο την αγάπη τους, όσο και την λύπη τους προς τους γονείς. Κάποιες φορές ο φανταστικός φίλος είναι αυτός που θα πάρει πάνω του τις ευθύνες των πράξεων των παιδιών. Ένα συχνό παράδειγμα είναι όταν το παιδί κάνει μία αταξία και ισχυρίζεται πως το έχει κάνει “ο φανταστικός” του φίλος και όχι ο ίδιος. Ο φανταστικός φίλος τη δεδομένη στιγμή χρησιμοποιείται ως μία ασπίδα προστασίας από την τιμωρία.

Ποιος είναι ο ρόλος του γονέα απέναντι στους φανταστικούς φίλους;

Το πρώτο βήμα που οφείλει να κάνει ένας γονιός είναι να αναγνωρίσει και να αποδεχτεί τον φανταστικό φίλο του παιδιού του. Να μη δείξει ταραχή ή ανησυχία ως προς το παιδί και φυσικά να μη το τιμωρήσει λες και έχει κάνει κάτι λάθος. Όσο πιο ψύχραιμα το αντιμετωπίσει ο γονέας, τόσο πιο πολύ θα βοηθήσει στην φυσιολογική ανάπτυξη του παιδιού του. Θα ήταν καλό να αρχίσει να ρωτάει με ενδιαφέρον προς το παιδί του ερωτήσεις για αυτόν τον φίλο, να τον συμπεριλάβει ως ένα νέο μέλος στην οικογένεια με ίσα δικαιώματα. Μ’ αυτόν τον τρόπο το παιδί θα νιώσει την αποδοχή των γονιών του ως προς το ίδιο και τις επιλογές του.

Κάποιες φορές χρειάζεται να αφήνουμε την φαντασία μας ελεύθεροι και ως ενήλικες. Σκέψου αν  είχες έναν φανταστικό φίλο στην ενήλικη ζωή, που και με ποιόν τρόπο θα ήθελες να σε βοηθήσει; Η απάντηση που θα δώσεις θα σε κάνει σίγουρα να κατανοήσεις καλύτερα το παιδί σου και να αγαπήσεις τον φανταστικό του φίλο. Η φαντασία αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά όπλα του παιδιού για την ανάπτυξη της γνωστικής και συναισθηματικής εξέλιξής του. Άλλωστε ο φανταστικός φίλος είναι μέρος της προσωπικότητας του παιδιού που αξίζει να γνωρίσουμε για να γνωρίσουμε καλύτερα και το παιδί μας.

The post Οι φανταστικοί φίλοι των παιδιών – Τι πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από την επιστημονική ομάδα της Γραμμής 115 25 της Ένωσης «Μαζί για το Παιδί»

Ο όρος εκφοβισμός περιγράφει την σωματική, ψυχοσυναισθηματική ή και λεκτική κακοποίηση ενός ατόμου ή μιας ομάδας ατόμων σε κάποιο κοινωνικό πλαίσιο. Δεν απαντάται μόνο στο σχολικό περιβάλλον αλλά βρίσκεται σε όλα τα κοινωνικά πλαίσια ανεξαρτήτου ηλικίας.

Ο σχολικός εκφοβισμός μπορεί να εκδηλωθεί λεκτικά με υποτιμητικά σχόλια, χλευασμούς, βρισιές κ.ά., ψυχοσυναισθηματικά όπως για παράδειγμα με την περιθωριοποίηση ενός ατόμου ή ομάδας ατόμων, την απομόνωση την απόρριψη, και τέλος, σωματικά με σπρωξίματα, χειροδικίες, κλοπές κ.ά.

Μεγάλες διαστάσεις τα τελευταία χρόνια παίρνει η μορφή του διαδικτυακού εκφοβισμού, μιας και το διαδίκτυο είναι ένας χώρος όπου οι περισσότεροι και πρωτίστως οι έφηβοι περνάνε ένα μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητάς τους. Συγκεκριμένα, λόγω συνθηκών τα τελευταία δύο χρόνια, οι έφηβοι χρησιμοποιούν το διαδίκτυο, είτε μέσω υπολογιστή είτε μέσω των κινητών τους τηλεφώνων και για εκπαιδευτικούς σκοπούς αλλά κυρίως για λόγους επικοινωνίας, κοινωνικοποίησης και διασύνδεσης με τους συνομιλήκους. Η αυξημένη χρήση, φέρεται να αυξάνει και τα περιστατικά εκφοβισμού μέσω του διαδικτύου, ακόμη και στο σχολικό χώρο, μεταξύ συμμαθητών.

Διαδικτυακός εκφοβισμός – Συμβουλές για Παρέμβαση και Αντιμετώπιση

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν για τους περισσότερους από εμάς μία εικονική πραγματικότητα αρκετά ελκυστική που προσφέρει ποικιλία δυνατοτήτων και ευκαιριών για εξερεύνηση, ψυχαγωγία, επικοινωνία, διάδραση, δημιουργία κ.α. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο άνθρωποι όλων των ηλικιών από όλα τα μήκη και πλάτη της γης ενώνονται σε ένα δίκτυο του οποίου η αρχή και το τέλος είναι δύσκολο έως και ακατόρθωτο να προσδιοριστούν.

Η σωστή και ασφαλής χρήση του διαδικτύου με διακριτά όρια και επίβλεψη δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά και κυρίως στους εφήβους να κοινωνικοποιούνται, να ενημερώνονται, να διασκεδάζουν και να εκφορτίζονται. Ωστόσο, όταν εκλείπουν οι παραπάνω παράγοντες, είναι πολύ πιθανό η χρήση του διαδικτύου να αποβεί επικίνδυνη, βλαβερή και τραυματιστική τόσο για το παιδί όσο και για το οικογενειακό του σύστημα.

Ως διαδικτυακός / ηλεκτρονικός εκφοβισμός (cyber bullying) θεωρείται οποιαδήποτε μορφή παρενόχλησης συμβαίνει σε ένα άτομο ή σε μία ομάδα ατόμων μέσω του διαδικτύου ή με τη χρήση της τεχνολογίας.  To άτομο που παρενοχλεί μπορεί να είναι είτε γνωστό είτε άγνωστο στον αποδέκτη των ενεργειών παρενόχλησης. Η παρενόχληση μπορεί να γίνεται σε τακτικά ή άτακτα χρονικά διαστήματα μέσω οποιασδήποτε πράξης εκφοβισμού και περιλαμβάνει μία ποικιλία πράξεων όπως π.χ. αποστολή ανήθικων μηνυμάτων, υβριστικά σχόλια, hacking λογαριασμού ή άλλων προσωπικών δεδομένων ή δημοσίευση φωτογραφιών χωρίς συγκατάθεση κ.ά.

Ακολουθούν χρήσιμες συμβουλές που απευθύνονται σε γονείς, εκπαιδευτικούς και παιδιά για πρόληψη αλλά και αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων

Ενήλικες

• Καθοριστικής σημασίας είναι το παράδειγμα που δίνουν οι γονείς με τη δική τους διαδικτυακή συμπεριφορά. Θα πρέπει οι ίδιοι οι γονείς να ακολουθούν πιστά τους κανόνες ασφαλούς πλοήγησης στο διαδίκτυο και να μιλούν γι’ αυτούς συχνά και στα παιδιά. Εξίσου απαραίτητη θεωρείται και η διαρκής επιτήρηση του παιδιού όταν βρίσκεται στο διαδίκτυο. Τα προγράμματα γονικού ελέγχου μπορούν να συμβάλουν καθοριστικά στη δημιουργία ενός ασφαλούς διαδικτυακού περιβάλλοντος. Ακόμη, προτείνεται η συζήτηση και η διαρκής ενημέρωση για τη διαδικτυακή ζωή του παιδιού όπως επίσης και για τα διαδικτυακά του ενδιαφέροντα.
• Υπενθυμίζουμε διαρκώς στο παιδί ότι είμαστε πάντοτε διαθέσιμοι για οτιδήποτε το απασχολεί τόσο εντός όσο και εκτός διαδικτύου. Αν παρατηρήσουμε αιφνίδια αλλαγή στην συμπεριφορά του παιδιού, διερευνούμε αμέσως τι μπορεί να είναι αυτό που το έχει προβληματίσει.
• Ελέγχουμε μαζί με το παιδί τις ρυθμίσεις ασφαλείας των λογαριασμών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και βεβαιωνόμαστε ότι οι κωδικοί είναι αρκετά ασφαλείς. Επίσης, υπενθυμίζουμε ότι φίλοι στα κοινωνικά δίκτυα πρέπει να είναι μόνο οι φίλοι που έχουν και στην πραγματική ζωή.
• Συζητάμε και υπενθυμίζουμε διαρκώς στα παιδιά τους κινδύνους της έκθεσης προσωπικών δεδομένων και φωτογραφιών, χωρίς να καταστροφολογούμε και να τα εκθέτουμε σε ατυχή γεγονότα που έχουν συμβεί με λεπτομέρειες που μπορεί να προκαλέσουν δυσφορία.
• Αν το παιδί μας μεταφέρει ότι είναι αποδέκτης τέτοιων συμπεριφορών, φροντίζουμε να παραμείνουμε ψύχραιμοι, δεν το διακόπτουμε, το ακούμε με προσοχή και διαφυλάσσουμε τα αποδεικτικά στοιχεία (screenshots, φωτογραφίες κ.ά.). Έπειτα του ενισχύουμε το γεγονός ότι κατόρθωσε να μιλήσει γι’ αυτό, το απενοχοποιούμε και το διαβεβαιώνουμε ότι θα κάνουμε όλες τις απαραίτητες κινήσεις προκειμένου να αισθανθεί και πάλι ασφαλές. Απευθυνόμαστε αμέσως στις αρχές και ζητάμε βοήθεια από ειδικούς.

Παιδιά

• Τήρησε στο διαδίκτυο τους κανόνες που τηρείς και στην πραγματική ζωή. Μοιράσου με τους γονείς σου τα ενδιαφέροντα σου και επίτρεψέ τους να έχουν πρόσβαση σε αυτά.
• Μην μοιράζεσαι με άλλους τους κωδικούς σου, καθώς και φωτογραφίες και βίντεο. Μπορείς πάντοτε να δείξεις από κοντά στους φίλους και τους συγγενείς σου τις φωτογραφίες και τα βίντεο που θέλεις, χωρίς να γίνεται κοινοποίηση τους σε συνομιλίες ή λογαριασμούς κοινωνικής δικτύωσης.
• Βεβαιώσου ότι οι λογαριασμοί σου καθώς και ό,τι κοινοποιείς σε αυτούς είναι ιδιωτικά και ότι αποδέχεσαι μόνο άτομα που γνωρίζεις προσωπικά.
• Απόφυγε την χρήση κάμερας.
• Μην απαντάς σε άτομα που δεν γνωρίζεις ακόμη και αν εκείνα φαίνεται να γνωρίζουν πολλά για εσένα. Αν κάποιος σου ζητήσει να στείλεις προσωπικά σου στοιχεία ή φωτογραφίες στις οποίες να φαίνεται το πρόσωπο ή το σώμα σου μην το κάνεις και ενημέρωσε απευθείας κάποιον ενήλικο.
• Αν σου συμβεί κάτι το οποίο με οποιονδήποτε τρόπο σε φέρνει σε δύσκολη θέση ή σου ασκεί πίεση, μίλα γι’ αυτό μην το αφήσεις να διαιωνιστεί.

Που μπορώ να απευθυνθώ;

Αν επιθυμείτε να λάβετε περαιτέρω συμβουλές, να μιλήσετε για κάτι που σας απασχολεί σχετικά με το διαδίκτυο ή να καταγγείλετε κάποιο περιστατικό, μην διστάσετε να απευθυνθείτε:

• Στο safeline: α) για γενικές πληροφορίες 2811 391615 ή contact@safeline.gr και β) για καταγγελίες report@safeline.gr
• Στη Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος: 11188 ή ccu@cybercrimeunit.gov.gr
• Στη γραμμή 11525 της Ένωσης Μαζί για το Παιδί

The post Όταν ο σχολικός εκφοβισμός μεταφέρεται στο διαδίκτυο appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από τον Γιώργο Μπρεκουλάκη, Ψυχολόγο, M.Sc. Παντείου Πανεπιστήμιου

Συναισθηματικός Δεσμός (Attachment)

Ο Συναισθηματικός Δεσμός (Attachment) είναι μια εσωτερική ψυχολογική στρατηγική που αναπτύσσεται μέσα από την συναισθηματική επικοινωνία του βρέφους με τον σταθερό φροντιστή του (πατέρας ή μητέρα ή άλλο πρόσωπο φροντίδας του παιδιού) και αφορά στη ρύθμιση των συναισθημάτων και στην επίλυση των προβλημάτων. Οι ερευνητές έχουν καταγράψει τέσσερις στρατηγικές συναισθηματικού δεσμού:

α. Ασφαλής Συναισθηματικός Δεσμός: «Τα προβλήματα λύνονται με την επίγνωση των συναισθημάτων»,
β. Ανασφαλής – Αποφευκτικός Δεσμός: «Τα προβλήματα λύνονται με την υποτίμηση των συναισθημάτων»,
γ. Ανασφαλής – Αμφιθυμικός Δεσμός: «Τα προβλήματα λύνονται με την υπερενεργοποίηση των συναισθημάτων» και
δ. Ανασφαλής – Αποδιοργανωμένος Δεσμός: «Τα προβλήματα λύνονται πότε με την υποτίμηση και πότε με την υπερενεργοποίηση των συναισθημάτων».

Οι παραπάνω στρατηγικές συναισθηματικού δεσμού και επίλυσης προβλημάτων έχουν επιβεβαιωθεί ερευνητικά στην βρεφική, παιδική, εφηβική και ενήλικη ζωή.

Τραυματισμένος Συναισθηματικός Δεσμός

Τα παιδιά ή οι ενήλικες με δυσκολίες στην στρατηγική συναισθηματικού δεσμού έχουν βιώσει την φροντίδα των γονιών τους ως τραυματική. Το τραύμα είναι μια απειλητική εμπειρία και απέναντι σε αυτή την εμπειρία το παιδί ή ο ενήλικας νιώθει φόβο και αβοηθησία με αποτέλεσμα την παραγωγή κορτιζόλης, της ορμόνης του στρες. Μεγάλα επίπεδα κορτιζόλης προξενούν βλάβη στον εγκέφαλο (Van der Kolk, 2005). Παρατεταμένο τραύμα έχει αντίκτυπο στον τρόπο σκέψης, στο συναίσθημα και στην συμπεριφορά. Η τραυματική εμπειρία της ασυνεπούς γονεϊκής φροντίδας περιλαμβάνει κακοποίηση, παραμέληση και έκθεση σε γεγονότα που προκαλούν φόβο, όπως ενδοοικογενειακή βία, γονεϊκή χρήση αλκοόλ και χρήση ναρκωτικών.

Ένας φροντιστής που φοβίζει ένα παιδί δεν θα βοηθήσει το παιδί του να αισθάνεται ασφάλεια.

Η φροντίδα ενός παιδιού μπορεί να κινητοποιεί στον γονέα δικές του αναμνήσεις και συναισθήματα έλλειψης φροντίδας και συνεπώς ο γονέας να απορρυθμίζεται και να μην είναι διαθέσιμος για να απαντήσει με ευαισθησία στις ανάγκες του παιδιού του.

Τα σημάδια μιας τραυματικής εμπειρίας μπορεί να περιλαμβάνουν:

• Αδυναμία να σταματήσει να σκέφτεται κανείς σχετικά με το τραύμα
• Ζωντανά συναισθήματα ότι το τραύμα συμβαίνει ξανά. Αυτές οι ζωντανές αναμνήσεις που είναι σαν να επιστρέφει κάποιος στο αυθεντικό τραυματικό γεγονός λέγονται flashbacks.
• Δυσκολία  στον ύπνο τα βράδια
• Άσχημα όνειρα
• Στην ανάμνηση του τραύματος δημιουργείται αίσθημα φόβου
• Συναίσθημα θυμού ή ενόχλησης
• Να μην θέλει κάποιος να σκέφτεται ή να μιλάει για το τι συνέβη
• Διστακτικότητα να βγει κανείς έξω από το σπίτι ή να είναι μαζί με άλλους
• Αίσθημα επαγρύπνησης

Αποκατάσταση Τραυματισμένου Συναισθηματικού Δεσμού

Όταν ένας άνθρωπος αισθάνεται το τραύμα σε καθημερινή βάση τότε χρειάζεται ένα πλαίσιο βοήθειας που να περιλαμβάνει:

• Αίσθημα ασφάλειας: αυτό είναι η πρώτη προτεραιότητα για έναν άνθρωπο που είναι ψυχικά τραυματισμένος. Μέχρι να αισθανθεί ένας άνθρωπος ασφαλής δεν μπορεί να ωφεληθεί από κάτι άλλο.
• Σταθερότητα και υποστήριξη: ένας άνθρωπος με τραυματισμένο συναισθηματικό δεσμό χρειάζεται κάποιο σταθερό πλαίσιο υποστήριξης από το γονεϊκό περιβάλλον ή από έναν ερωτικό σύντροφο ή από κάποιο θεραπευτικό πλαίσιο.
• Δομή, προβλεψιμότητα και συναισθηματική τροφοδότηση (nurture):  υψηλό επίπεδο δομής και προβλεψιμότητας θα δώσει την αίσθηση της συνέχειας και της σταθερότητας. Υψηλά επίπεδα συναισθηματικής τροφοδότησης (nurture) θα βοηθήσουν έναν άνθρωπο να αισθανθεί ότι αγαπιέται και την διαβεβαίωση της διαθεσιμότητας.
• Ευκαιρίες επικοινωνίας της τραυματικής εμπειρίας: κάποιες φορές οι τραυματισμένοι άνθρωποι θέλουν να μιλήσουν σε οποιονδήποτε συναντούν για την τραυματική τους εμπειρία. Οι άνθρωποι αυτοί χρειάζονται καθοδήγηση ώστε να μιλήσουν σε κατάλληλα άτομα που νοιάζονται γι’ αυτούς. Τα κατάλληλα πρόσωπα φροντίδας (π.χ., ένας γονιός, ένας ερωτικός σύντροφος, ένας θεραπευτής) χρειάζεται να είναι διαθέσιμα για επικοινωνία τις στιγμές που ο τραυματισμένος άνθρωπος υποφέρει.
• Ένα τραυματισμένο παιδί μπορεί να χρησιμοποιήσει το παιχνίδι και την ζωγραφική για να βοηθηθεί να καταλάβει την παρελθούσα τραυματική εμπειρία. Συχνά τα παιδιά δεν θέλουν να μιλήσουν για τον συμβολισμό που έχουν χρησιμοποιήσει σχετικά με την τραυματική εμπειρία. Πολλές φορές όταν τα παιδιά επαναλαμβάνουν τις ίδιες ζωγραφιές μπορεί ο γονιός να πει: «αυτή η κούκλα πρέπει να είναι πολύ φοβισμένη. Ίσως ο μπαμπάς κούκλος να έρθει και να της δώσει μια αγκαλιά».

Όταν το πρωτογενές υποστηρικτικό δίκτυο (γονιός, ερωτικός σύντροφος) ενός τραυματισμένου ανθρώπου δυσκολεύεται στην φροντίδα και όταν ο ίδιος ο τραυματισμένος άνθρωπος δυσκολεύεται στο να ανακουφιστεί τότε μπορεί να δημιουργηθεί ένα δευτερογενές υποστηρικτικό δίκτυο φροντίδας από κάποιον θεραπευτή. Η θεραπευτική σχέση μπορεί να δράσει ως μια ασφαλής βάση για την διαπραγμάτευση των επώδυνων συναισθημάτων του τραύματος και να βοηθήσει τον θεραπευόμενο στην εσωτερίκευση αυτής της σχέσης ως μια ασφαλής συναισθηματική στρατηγική (secure attachment) για την επίλυση των προβλημάτων του θεραπευόμενου.

Βιβλιογραφία

Bowlby, J. (1988). A Secure Base. Clinical Applications of Attachment Theory. London: Routledge.

Bowlby, J. (1995). The making and breaking of affectional bonds. London: Routeldge.
Cassidy, J. & Shaver, P. S. (2008). Handbook of Attachment 2nd ed. New York: Guilford Press.

Cozolino, L. J. (2006). The neuroscience of relationships: attachment and the developing social brain. New York: Norton.

Cozolino, L. J. (2010). The neuroscience of psychotherapy: healing the social brain. New York: Norton.

Howe, D. (2005). Child Abuse and Neglect: Attachment, Development and Intervention. Basingstoke: Palgrave Macmillan.

Hughes, D. A. (2006). Building the bonds of attachment: awaking love in deeply troubled children. Northvale, NJ: Aronson.

James, B. (1994). Handbook for treatment of Attachment- Trauma Problems in Children. New York, NY: Free Press.

Solomon, M. F. & Siegel, D. J. (2003). Healing Trauma: Attachment, Mind, Body  and Brain. London: W. W. Norton and Co.

Van der Kolk, B. A. (2005). Editorial Child abuse and victimization. Psychiatric Annals 35, 5, 374- 378.

Πηγή: Ψ-Δίκτυο

The post Τραυματισμένος συναισθηματικός δεσμός κι αποκατάσταση appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από την Αλίκη Ελένη Πουλή  Ψυχολόγο – Ψυχοθεραπεύτρια MBPsS, Division of Clinical Psychology, MSc, Pg. Dip Psychiatry, Cardiff University School of Medicine, Member of IEPA Early Intervention in Mental Health

Τα τελευταία δύο χρόνια όλο και περισσότεροι έφηβοι, γονείς και νεαροί ενήλικες αναζητούν βοήθεια για την προβληματική σχέση με το gaming. Η ζωή που επικεντρώνεται στο διαδικτυακό παιχνίδι θέτει πολλά εμπόδια στις περισσότερες οικογένειες. Η προβληματική χρήση μπορεί να προκαλέσει συστημική απειλή στις οικογενειακές σχέσεις, να επηρεάσει τους δεσμούς και τις ισορροπίες καθώς και να επιφέρει σημαντικές συνέπειες σε σωματικό και ψυχοκοινωνικό επίπεδο.

Η διαταραχή παιχνιδιού ταξινομήθηκε κάτω από την ομπρέλα των εθιστικών συμπεριφορών το 2018. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συμπεριέλαβε τη Διαταραχή Παιχνιδιού (GD) στη Διεθνή Στατιστική Ταξινόμηση Νοσημάτων και Συναφών Προβλημάτων Υγείας (ICD-11). Η διάγνωση της Διαταραχής Παιχνιδιού είναι πλέον ενεργή στο ICD-11.

Κάθε ενασχόληση με ένα online / digital παιχνίδι δεν είναι εξ ορισμού εθιστική. Το Διαδίκτυο, καθώς και τα διαδικτυακά παιχνίδια, είναι μέσα ή «οχήματα». Η χρήση του διαδικτύου ως μέσο ή “όχημα” για να φτάσουμε στην ικανοποίηση κάποιων σύγχρονων αναγκών όπως είναι η εργασία, η πληρωμή λογαριασμών, η εκπαίδευση/ μάθηση, η διασκέδαση και η κοινωνικοποίηση, είναι βοηθητική και κάποιες φορές εξυπηρετική καθώς μπορεί να αποτελούν διέξοδο σε κάποιες συνθήκες. Όλα τα παραπάνω θα λέγαμε πως είναι “προορισμοί” και το διαδίκτυο είναι το “όχημα” που θα το χρησιμοποιήσουμε για να φτάσουμε στο στόχο μας.

Ο τρόπος χρήσης, ο σκοπός, ο χρόνος που αφιερώνουμε, οι πεποιθήσεις και οι συμπεριφορές, που συνοδεύουν τη χρήση των πολυμέσων και της τεχνολογίας, φαίνεται να προσδιορίζουν με ακρίβεια τη σχέση μας μαζί τους.

Ένας τρόπος ζωής που βασίζεται στη χρήση του μέσου (π.χ. διαδίκτυο, παιχνίδια, μέσα κοινωνικής δικτύωσης), αυτό που θα ονομάζαμε ζωή με εστίαση στο μέσο (Medium Focused Life), ​​μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική δυσλειτουργία και δυσφορία και να σημάνει την παρουσία εθιστικής συμπεριφοράς.

Τα δομικά στοιχεία της αρχιτεκτονικής της εθιστικής συμπεριφοράς είναι τα ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά της σχέσης που διαμορφώνεται με το παιχνίδι ως συμπεριφορά.

Σύμφωνα με το ICD-11, τα διαγνωστικά κριτήρια της Διαταραχής Παιχνιδιού (GD) περιλαμβάνουν:

• Το πρότυπο συμπεριφοράς που χαρακτηρίζεται από μειωμένο έλεγχο της ενασχόλησης με το παιχνίδι (έναρξη, συχνότητα, διάρκεια, ένταση, πλαίσιο, τερματισμός)
• Αυξημένη ανάγκη ή προτεραιότητα ενασχόλησης με το παιχνίδι σε σχέση με άλλες δραστηριότητες στο βαθμό που το παιχνίδι υπερισχύει άλλων ενδιαφερόντων και καθημερινών δραστηριοτήτων
• Παρά την εμφάνιση αρνητικών συνεπειών (σωματικές, ψυχολογικές, κοινωνικές), η ενασχόληση με το παιχνίδι παραμένει σταθερή και ανεπηρέαστη

Το μοτίβο συμπεριφοράς μπορεί να είναι συνεχές ή επεισοδιακό και επαναλαμβανόμενο. Η παρατηρούμενη συμπεριφορά πρέπει να διαρκεί τουλάχιστον 12 μήνες ή να πληροί τα προαναφερθέντα διαγνωστικά κριτήρια παρουσία σοβαρών συμπτωμάτων (World Health Organization, 2018).

Αρχιτεκτονική της Εθιστικής Συμπεριφοράς

Η «αρχιτεκτονική» ή η «ταυτότητα» της εθιστικής συμπεριφοράς αποτελείται από τη χρονική διάρκεια, τη κατανάλωση ενέργειας και την έντονη ανάγκη για αποκλειστική ενασχόληση με το παιχνίδι, η οποία συνοδεύεται από μια αίσθηση απώλειας ελέγχου χρήσης. Εκεί μπορεί να αισθανθούμε ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε τον εαυτό μας και να σταματήσουμε το παιχνίδι. Παράλληλα όταν δεν ασχολούμαστε με το παιχνίδι παρατηρούμε ένταση, νεύρα, θυμό και έντονη ανάγκη (παρόρμηση) να επιστρέψουμε και να παίξουμε.

Το πιο σημαντικό συστατικό μιας εθιστικής συμπεριφοράς είναι η συνέχεια ή και επέκταση ενασχόλησης με το παιχνίδι, παρά τις επιβλαβείς συνέπειες, σε σωματικό, γνωστικό, ψυχολογικό επίπεδο.

Πιθανές σωματικές συνέπειες περιλαμβάνουν διαταραχές στον ύπνο, προβλήματα στην ενυδάτωση/θρέψη, παχυσαρκία, εμφάνιση διαβήτη, μυοσκελετικά, καρδιαγγειακά, αναπνευστικά και νευρολογικά προβλήματα. Σε ψυχολογικό επίπεδο οι επιπτώσεις περιλαμβάνουν απομόνωση, αίσθημα κενού/έλλειψης σκοπού, αύξηση των επιπέδων του άγχους, εκρήξεις θυμού, μειωμένη διάθεση και αυτοφροντίδα οι οποίες προοδευτικά μπορεί να οδηγήσουν σε κατάθλιψη ή ακόμη και σε αυτοκτονικό ιδεασμό.

Συνήθως, οι προηγούμενες αρνητικές συνέπειες συμβαδίζουν με την προκαλούμενη δυσλειτουργία σε προσωπικούς, κοινωνικούς, επαγγελματικούς ή εκπαιδευτικούς τομείς. Για παράδειγμα απομάκρυνση/αποξένωση από τους σημαντικούς άλλους, έλλειψη ουσιαστικής κοινωνικοποίησης, δυσκολίες στην επικοινωνία, προβλήματα σε σχολικό/ ακαδημαικό επίπεδο, απώλεια εργασίας.

Τα άτομα που παίζουν παιχνίδια στο διαδίκτυο πρέπει να γνωρίζουν και να επαγρυπνούν σχετικά με:

• τον χρόνο, την ενέργεια ή και το κόστος που δαπανούν για να παίξουν, ειδικά όταν πρόκειται για ενασχόληση η οποία παραμελεί ή αποκλείει άλλες καθημερινές δραστηριότητες ή και σημαντικές σχέσεις.
• τη παρατήρηση ακόμη και μικρών αλλαγών στη σωματική ή ψυχολογική υγεία και την κοινωνική τους λειτουργία, οι οποίες θα μπορούσαν να αποδοθούν στην «αρχιτεκτονική» της εθιστικής συμπεριφοράς.
• τη χρήση αυτοκαταγραφής του χρόνου/ συχνότητας / διάρκειας παιχνιδιού ως ένα χρήσιμο εργαλείο αυτοελέγχου.
• το περιορισμό της επανάληψης της συμπεριφοράς (π.χ. αποφυγή καθημερινής ενασχόλησης), καθώς αυτό θα βοηθήσει ώστε να μη δημιουργηθεί το έδαφος για να γίνει συνήθεια και στη συνέχεια να αποκτήσει τα χαρακτηριστικά της εθιστικής συμπεριφοράς.
• τη προσπάθεια να μην ενδίδουν αμέσως στην επιθυμία να ξεκινήσουν να παίζουν, αλλά να κρατούν κάποιο χρόνο ώστε να αποφασίσουν συνειδητά πως θα διαθέσουν τον χρόνο και την ενέργεια τους.

Σε περίπτωση που παρατηρήσετε συμπτωμάτα εθιστικής συμπεριφοράς ή και δυσκολία να σταματήσετε ή περιορίσετε την ενασχόληση σας με το παιχνίδι, απευθυνθείτε άμεσα σε εξειδικευμένο ειδικό ψυχικής υγείας για τη παροχή της κατάλληλης υποστήριξης και θεραπείας.

Για γονείς ή φροντιστές μικρότερων παιδιών:

• δημιουργήστε άμεση, ειλικρινή και ουσιαστική επικοινωνία με το παιδί/τα παιδιά σχετικά με το περιεχόμενο και την εμπειρία του παιχνιδιού
• αυξήστε την παρατήρηση της συμπεριφοράς του παιδιού πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την ενασχόληση με το παιχνίδι
• ορίστε μια καθημερινή ρουτίνα με ποικιλία σωματικών και πνευματικών δραστηριοτήτων, έτσι ώστε ο ελεύθερος χρόνος να μην σημαίνει για το παιδί αποκλειστική ενασχόληση με διαδικτυακά παιχνίδια
• βάλτε κάποιους χρονικούς περιορισμούς στη «ζώνη ώρας» του παιχνιδιού, συζητήστε μαζί τους τη λογική αυτών των περιορισμών
• αξιολογείστε την καταλληλότητα και το περιεχόμενο του παιχνιδιού ανάλογα με την ηλικία του παιδιού
• συζητήστε ανοιχτά οποιεσδήποτε σκέψεις, ερωτήσεις σχετικά με τα παιχνίδια και το τεχνολογικό/ ψηφιακό περιβάλλον

Σε κάθε περίπτωση, η πρόληψη της Διαταραχής του Παιχνιδιού βασίζεται στην ευαισθητοποίηση, στην εκπαίδευση και στους παρακάτω πυλώνες.

• Αυτοπαρατήρηση κατανομής χρόνου, ενέργειας, συναισθημάτων σχετικά με την ενασχόληση με το παιχνίδι (κατά προτίμηση με τη χρήση έντυπου πίνακα και όχι μέσω ψηφιακής εφαρμογής στο κινητό)
• Δημιουργία ημερήσιου προγράμματος με ποικίλες δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης της σωματικής άσκησης
• Προσδιορισμός των αξιών, στόχων και προτεραιοτήτων στη παρούσα φάση της ζωής
• Αποφυγή ενασχόλησης με το παιχνίδι πριν τον ύπνο, κατά τη διάρκεια της αφύπνισης ή και κατά τη παρουσία δυσκολίας στον ύπνο. Για παράδειγμα δυσκολεύομαι να κοιμηθώ και ξεκινώ να παίζω κάποιο παιχνίδι σε κινητό/ ταμπλέτα.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως οι εθιστικές συμπεριφορές χρησιμοποιούνται συχνά ως τρόποι διαφυγής και αποφυγής αντιμετώπισης των προβλημάτων της πραγματικής ζωής. Αυτό επιβεβαιώνεται και στη περίπτωση του χρήσης του διαδικτύου και των διαδικτυακών παιχνιδιών.

Πολύ συχνά ένα πρόβλημα της πραγματικής ζωής μπορεί να μας κάνει να αισθανθούμε εγκλωβισμένοι και για να αποφύγουμε τη δυσφορία που αισθανόμαστε, να καταφύγουμε σε κάποιο ψηφιακό χώρο.

Η καταφυγή μας στο ψηφιακό χώρο δεν εγγυάται ότι δεν θα εγκλωβιστούμε εκ νέου. Συχνά λοιπόν οδηγούμαστε από ένα βαρύ συναίσθημα σε ένα ψηφιακό χώρο και στη συνέχεια εγκλωβιζόμαστε με ένα ακόμη πιο βαρύ συναίσθημα στο χώρο που νομίζαμε αρχικά ως διαφυγή.

Βιβλιογραφία

De Pasquale, C., Sciacca, F., Martinelli, V., Chiappedi, M., Dinaro, C., & Hichy, Z. (2020). Relationship of Internet Gaming Disorder with Psychopathology and Social Adaptation in Italian Young Adults. International journal of environmental research and public health, 17(21), 8201.

Kim D.J., Kim K., Lee H.-W., Hong J.-P., Cho M.J., Fava M., Mischoulon D., Heo J.-Y., Jeon H.J. Internet game addiction, depression, and escape from negative emotions in adulthood: A nationwide community sample of korea. J. Nerv. Ment. Dis. 2017;205:568–573.

Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. (2018). Διεθνής ταξινόμηση ασθενειών για στατιστικές θνησιμότητας και νοσηρότητας (11η Αναθεώρηση). Ανακτήθηκε από τη διεύθυνση https://icd.who.int/browse11/l-m/en

Πηγή: Νo health without mental health

The post Gaming Disorder: Η αρχιτεκτονική της εθιστικής συμπεριφοράς και στρατηγικές για γονείς appeared first on Ψυχο-γραφήματα.