Της Rachael Yahne
Επιμέλεια – Μετάφραση: Ελεάνα Πανδιά, Επικοινωνιολόγος, MA, υπ. διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου

Ένα οποιοδήποτε πρωινό Δευτέρας, μπορείτε να με βρείτε να βιάζομαι να ολοκληρώσω ένα ωριαίο πρόγραμμα γυμναστικής, ώστε να καταφέρω να επιστρέψω στο γραφείο μου. Τρέχοντας μέσα στο διαμέρισμά μου, αρπάζω ένα σνακ κι ένα πουλόβερ, ενώ το μυαλό μου επεξεργάζεται με ενθουσιασμό, ιδέες και πρότζεκτ που πεθαίνω να ξεκινήσω. Είμαι ο τύπος που αγαπάει τη δουλειά του σε σημείο όπου άλλες ανάγκες συχνά έρχονται δεύτερες εξαιτίας του πάθους και της αφοσίωσης σε αυτή.

Η δουλειά μου είναι να γράφω άρθρα που βοηθούν τις γυναίκες να ζουν με επίγνωση, να αισθάνονται όμορφα και να έρχονται ένα βήμα πιο κοντά στις επιθυμίες και τις επιδιώξεις τους. Επίσης, πρόσφατα κυκλοφόρησα ένα νέο οδηγό lifestyle, για την ευτυχία και την αυτοεκτίμηση, για να σας βοηθήσει ακόμα περισσότερο. Ωστόσο, αυτή η ενασχόληση απαιτεί πολλή δουλειά: πολλά αδημοσίευτα άρθρα, πολλή αναζήτηση ψυχής, επιλογή φωτογραφιών και εργασίες συντήρησης του ιστότοπου, προθεσμίες για τους συντάκτες και τεράστια ποσότητα ειλικρίνειας και διαρκούς αντιμετώπισης των φόβων μου. Σας διαβεβαιώ ότι πρόκειται για πολύ σκληρή δουλειά.

Πριν γίνω συγγραφέας, τα συναισθήματά μου σχετικά με την οποιαδήποτε καριέρα ήταν αρνητικά. Απέφευγα κάθε μορφή εργασίας, αποσπούσα την προσοχή μου με μουσική ενόσω καθόμουν στο γραφείο, σέρφαρα στο διαδίκτυο, έκανα οτιδήποτε άλλο εκτός από το να δουλεύω. Το να οικοδομήσετε μια σταδιοδρομία για την οποία είστε βαθιά παθιασμένος, είναι προφανώς ο πιο σίγουρος τρόπος για να αγαπήσετε τη δουλειά σας, όμως συχνά, το να παρατήσετε τη δουλειά που έχετε ήδη και τον τρόπο ζωής που σας προσφέρει και να αρχίσετε να ακολουθείτε την καρδιά σας δεν είναι μια εύκολη επιλογή. Ακόμα κι αν αυτός είναι ο απώτερος στόχος σας, μπορείτε να ξεκινήσετε από όπου βρίσκεστε, με αυτό που έχετε. Το να μην είναι τα πάντα τέλεια – η δουλειά, οι ευθύνες, το κεφάλαιο – δεν είναι λόγος να μην αγαπάς την δουλειά σου. Όπως και με τη ζωή είναι πιο χρήσιμο να σκεφτόμαστε τα πράγματα ως μια διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη. Κάθε διαδικασία απαιτεί ένα σημείο εκκίνησης. Ξεκινήστε τώρα, από όπου και αν βρίσκεστε.

Πώς να αγαπήσετε ξανά τη δουλειά σας

Βάλτε όρια

Ο πιο συνηθισμένος λόγος για τον οποίο αισθανόμαστε πως μας κουράζει η δουλειά μας, είναι επειδή διαχέεται και στην υπόλοιπη ζωή μας. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις θέσεις εργασίας που είναι εξαιρετικά αγχωτικές, απαιτούν την τήρηση προθεσμιών, προϋποθέτουν πολλή έρευνα ή δημιουργικότητα. Μπορεί να μοιάζει παραγωγικό να φέρεις την δουλειά σου μαζί σου ή να αφιερώσεις τις ελεύθερες ώρες του Σαββατοκύριακου στην παρουσίαση της Δευτέρας, αλλά αυτές οι συνήθειες έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα, τουλάχιστον για την καρδιά σου. Ο διαχωρισμός της εργασίας σας από την υπόλοιπη ζωή σας, θα σας επιτρέψει να ασχοληθείτε περισσότερο με το υπόλοιπο της ζωής σας και να έρχεστε με καθαρό μυαλό και ανάλαφρη καρδιά στο γραφείο. Όταν τελειώσει η εργάσιμη μέρα, κάνετε ένα σύντομο διαλογισμό πριν φύγετε από το γραφείο, ώστε να φύγετε ανανεωμένοι. Απενεργοποιήστε το smartphone όταν φτάσετε στο σπίτι, υποσχεθείτε στον εαυτό σας να μην επισκεφθείτε εφαρμογές ή ιστότοπους που σχετίζονται με την εργασία ενώ βρίσκεστε εκτός ωραρίου.

Αυτό απαιτεί να είστε πιο παραγωγικοί εν ώρα εργασίας και να μην εργάζεστε εκτός γραφείου, ώστε να έχετε την ενέργεια που χρειάζεται για να μένετε δραστήριοι και να κάνετε περισσότερα όταν βρίσκεστε εκεί! Οι πιο αποτελεσματικές συμβουλές για να αγαπήσετε τη δουλειά σας και πάλι, απαιτούν όταν είστε στην δουλειά σας να κάνετε τη δουλειά σας, και όταν κάνετε τη ζωή σας να απολαμβάνετε τη ζωή σας. Τα όρια περιλαμβάνουν διανοητικούς, φυσικούς και συναισθηματικούς περιορισμούς. Με όποιο τρόπο είναι χρήσιμος για εσάς, θέστε όρια έτσι ώστε να μπορείτε να ισορροπήσετε τη δουλειά και τη ζωή σας. Αυτό περιλαμβάνει να σταματήσετε να αγχώνεστε και να ανησυχείτε για το αύριο ειδικά ενόσω προετοιμάζεστε για ύπνο.

Αποκτήστε μια νέα δεξιότητα

Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι μπορεί να κάνει μια νέα δραστηριότητα στην επαγγελματική σας ζωή. Αν επιθυμείτε να ξεκινήσετε μια νέα δραστηριότητα ή ένα χόμπι, δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή από τη στιγμή που η δουλειά σας δεν φαίνεται να σας ενθουσιάζει πια. Δεν έχει σημασία αν η δραστηριότητα σχετίζεται με την εργασία σας, εξακολουθεί να λειτουργεί ενισχυτικά για τις νοητικές σας λειτουργίες και να εμπλουτίζει τη φαντασία σας. Πώς σας φαίνονται τα σεμινάρια φωτογραφίας; Η εκμάθηση αυτής της νέας δεξιότητας θα σας ανοίξει νέους ορίζοντες, θα εστιάσετε εκ νέου στις λεπτομέρειες, οι οποίες θα σας βοηθήσουν να σκεφτείτε νέες λύσεις στο γραφείο. Καλλιγραφία, μαγείρεμα, ζωγραφική, χορός, οτιδήποτε προτιμάτε! Είναι σημαντικό να παραμείνετε μαθητής της ζωής, να ικανοποιείτε την περιέργειά σας και να είστε συνεχώς ανοιχτοί σε νέες ιδέες και σκέψεις. Η διεύρυνση του πνεύματος και της δημιουργικότητάς σας θα σας βοηθήσει να σκέφτεστε πέραν ​​από την τρέχουσα δουλειά σας με τρόπους που θα σας βοηθήσουν να ανταποκριθείτε στις νέες προκλήσεις. Μπορεί να είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται ώστε να παρουσιάσετε μια νέα ιδέα, προϊόν ή αλλαγή πρωτοκόλλου που θα μπορούσε να μεταμορφώσει ολόκληρη την εταιρεία σας.

Ποιος είναι ο αντίκτυπος της δουλειάς σας;

Είναι εύκολο να ξεχάσουμε τι κάνουμε και για ποιο λόγο, όταν μας ρουφάνε οι ευθύνες της καθημερινότητας. Οι προϊστάμενοί σας απαιτούν υπερωρίες, την τήρηση των εταιρικών σας καθηκόντων, όμως ίσως, να είναι δύσκολο να εντοπίσετε τους καρπούς του μόχθου σας στον πραγματικό κόσμο. Πάρτε άδεια για μια μέρα, έστω για ένα απόγευμα, ή ακόμα και για μια ώρα για να βγείτε και να επανασυνδεθείτε με τον κοινωνικό αντίκτυπο της εργασίας σας. Ίσως αυτό σημαίνει να ξεφύγετε από το γραφείο για μια μέρα και να επισκεφτείτε τις οικογένειες για τις οποίες εργάζεστε, ή να πάτε στις επιχειρήσεις τις οποίες συμβουλεύετε για να δείτε ποια είναι η εμπειρία του πελάτη σας. Σίγουρα είναι διαφορετικό για κάθε επαγγελματικό τομέα, αλλά αν αισθάνεστε εγκλωβισμένοι, ένα ταξίδι στην άλλη πλευρά της δουλειάς σας μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά. Μπορεί επίσης, να σας βοηθήσει να δεσμευτείτε ξανά στις αρχές και τις προθέσεις με τις οποίες ξεκινήσατε αυτή τη δουλειά.

Να είστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας

Αυτή η πρακτική μπορεί να είναι λίγο πιο δύσκολη από τις άλλες, όμως είναι πολύ σημαντική. Αντί να επιμείνετε στην αποτυχία, αλλάξτε το σενάριο και αναρωτηθείτε τι έχετε παραμελήσει στην εργασία σας. Πάρτε χρόνο για να αναρωτηθείτε με ειλικρίνεια – έχετε τεμπελιάσει; Πότε και γιατί; Συνέβη κάτι που σας έκανε να χάσετε την πίστη σας στην εταιρεία, στον ρόλο σας εκεί, στον εαυτό σας ή στους συναδέλφους σας; Τι σταματήσατε να προσφέρετε στην εργασία σας; Πώς αισθάνεστε για την δουλειά που κάνετε και τις υπηρεσίες που προσφέρετε; Αυτές είναι δύσκολες ερωτήσεις, αλλά μπορούν να σας προσφέρουν μια πολύ διαφωτιστική και απελευθερωτική άποψη για το τι σας συμβαίνει και ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις σας. Συνήθως αποφεύγουμε αυτά τα είδη ερωτήσεων επειδή γνωρίζουμε ότι οι απαντήσεις απαιτούν να αναλάβουμε την ευθύνη, και μερικές φορές να κάνουμε μείζονες αλλαγές. Αλλά αυτό ακριβώς πρέπει να κάνετε! Είναι ο μόνος τρόπος να πραγματοποιήσετε την πιο ευτυχισμένη εκδοχή του μέλλοντος σας.

Παραιτηθείτε αν χρειαστεί!

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να μείνετε σε μια δουλειά που πραγματικά σιχαίνεστε. Εάν είστε δυσαρεστημένοι, μην αφήνετε τα χρήματα να είναι ο μόνος λόγος που μένετε. Παραιτηθείτε αν χρειαστεί. Καμία δουλειά δεν αξίζει να θυσιάσετε την υγεία, την ευτυχία ή την ευημερία σας. Αν αυτές οι συμβουλές για να αγαπήσετε την δουλειά σας δεν σας εξυπηρετούν, τουλάχιστον θα μπορείτε να αναγνωρίσετε τη στιγμή που θα χρειαστεί να την εγκαταλείψετε!

Πηγή: huffingtonpost.com

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Όρια με συμπόνια: πώς να πεις “όχι” με την καρδιά σου

The post Πώς να αγαπήσεις ξανά τη δουλειά σου appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Επιμέλεια – Μετάφραση: Ελεάνα Πανδιά, Επικοινωνιολόγος, MA, υπ. διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου
Της Christine Carter

Μπορείτε να θυμηθείτε την τελευταία φορά που η λίστα με τις υποχρεώσεις σας ήταν τόσο σύντομη ώστε να μπορείτε να ανταποκριθείτε σε όλες; Ή μήπως θυμάστε την τελευταία φορά που κοιτάξατε τη λίστα σας και επιθυμούσατε να τακτοποιήσετε όλα όσα είχατε σημειώσει;

Πρόσφατα, ξεκίνησα να δέχομαι πλήθος αιτημάτων διαχείρισης μακριών λιστών με υποχρεώσεις και έτσι επινόησα μια διαδικασία για την οργάνωσή τους. Οι μη αποτελεσματικές λίστες μας κάνουν να αισθανόμαστε ότι έχουμε πολλά πράγματα να κάνουμε σε περιορισμένο χρονικό διάστημα και αυτό μας κάνει να αισθανόμαστε καταβεβλημένοι και μας δυσκολεύει να οργανώσουμε και να διαχειριστούμε το χρόνο μας.

Παρά το γεγονός ότι μπορεί να έχετε μια εξαιρετικά οργανωμένη λίστα, ενδέχεται να εξακολουθείτε να αγχώνεστε, όπως συνέβη σε μένα που απλώς διάβαζα τη λίστα με έναν πελάτη και ειλικρινά εξαντλήθηκα και μόνο που τη διάβαζα.

Αν η λίστα με τις  υποχρεώσεις σας, σας κάνει να σκέφτεστε ότι είναι αδύνατο να βρείτε χρόνο να τα προλάβετε όλα αυτά είναι καιρός να αναζητήσετε έναν τρόπο να την προσαρμόσετε ώστε να γίνει πιο διαχειρίσιμη.

Σας προτείνουμε μια διαφορετική διαδικασία να οργανώστε τη λίστα με τις υποχρεώσεις σας πιο αποτελεσματικά. Ο στόχος είναι να μειώνεται η λίστα – αποφεύγοντας τα πράγματα που σας πιέζουν – χωρίς να υποστείτε τις συνέπειες της μη ολοκλήρωσης όλων όσων έχετε να κάνετε.

Σε έναν ιδανικό κόσμο, θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε τις αρχές της Marie Kondo για το ξεκαθάρισμα της ντουλάπας στην λίστα με τις υποχρεώσεις μας: «Ό,τι δεν μας προκαλεί χαρά το πετάμε (διαγράφουμε) ή το χαρίζουμε (το αναθέτουμε σε κάποιον άλλο)». Οι περισσότεροι από τους πελάτες μου ξεκινούν με τα λίγα πράγματα στη δική τους λίστα υποχρεώσεων που ανυπομονούν να κάνουν. Μια από αυτούς πρόσφατα μου ανακοίνωσε ότι γράφει στη λίστα της μονάχα τις υποχρεώσεις που δεν θέλει να διεκπεραιώσει γιατί με αυτό τον τρόπο θυμάται τι πραγματικά ανυπομονεί να κάνει.

Ας δούμε πώς μπορείτε να μεταμορφώσετε μια μακριά λίστα υποχρεώσεων σε μια που θα περιλαμβάνει τις δραστηριότητες που πραγματικά απολαμβάνετε να κάνετε:

1. Υπογραμμίστε όλα τα πράγματα στη λίστα με τις υποχρεώσεις σας που αποφεύγετε να κάνετε

Βάλτε στο μυαλό σας κάθε μια από τις υποχρεώσεις που βρίσκονται στη λίστα σας και παρατηρήστε τι συμβαίνει στο σώμα σας όταν τις σκέφτεστε. Μήπως γέρνετε λίγο εμπρός και ανυπομονείτε να καταπιαστείτε με κάποια δραστηριότητα; (Μην υπογραμμίσετε τις υποχρεώσεις που σας προκαλούν αυτό το συναίσθημα). Άραγε υπάρχουν υποχρεώσεις σε αυτή τη λίστα που η σκέψη τους και μόνο να σας κάνει να αισθάνεστε ένα κενό στο στομάχι ταυτόχρονα με την επιθυμία να την αναβάλλετε επ’ αόριστον; Υπογραμμίστε καθετί που αποστρέφεστε. Σημειώστε όλες τις υποχρεώσεις που αναβάλλετε επειδή δεν θέλετε να τις εκπληρώσετε ή επειδή αισθάνεστε ότι πρέπει να το κάνετε, είστε υποχρεωμένοι να ασχοληθείτε μαζί τους και δεν αισθάνεστε την παραμικρή χαρά για αυτές τις υποχρεώσεις.

Με άλλα λόγια, υπογραμμίστε τα πράγματα που σχεδιάζετε να κάνετε επειδή αυτό περιμένουν οι άλλοι από εσάς ή επειδή αυτά συνηθίζατε να αναλαμβάνετε πάντα ή ακόμα επειδή αν τα φέρετε εις πέρας θα κερδίσετε κύρος ή δύναμη (αλλά καθόλου ευχαρίστηση).

2. Διαγράψτε ή αναθέστε σε άλλους όσο περισσότερες από τις υπογραμμισμένες δραστηριότητες μπορείτε

Ξεκινήστε διαγράφοντας και συνεχίστε αναθέτοντας. Να είστε ειλικρινής με τον εαυτό σας: Αν γνωρίζετε ότι κατά βάθος δεν θα καταπιεστείτε με κάτι ποτέ ή ότι δεν θα υπάρξει κάποια σοβαρή συνέπεια αν δεν ασχοληθείτε οι ίδιοι με κάτι από αυτά που έχετε υπογραμμίσει στη λίστα σας απλώς διαγράψτε το και ξεχάστε το.

Μπορεί να νιώσετε ανακούφιση ακόμα και αξιοσύνη εφόσον η λίστα σας έγινε σημαντικά συντομότερη μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Ή μπορεί να νιώσετε άγχος ή θλίψη που το κάνατε αυτό. Αναγνωρίστε τα συναισθήματά σας όποια και αν είναι αυτά καθώς συνεχίζετε να διαγράφετε σημειώσεις από τη λίστα σας. Δείξτε ενδιαφέρον για κάθε συναίσθημα που μπορεί να προκύψει και αποδεχθείτε το αλλά μην εμπλακείτε περισσότερο με αυτό.

Μπορεί να χρειαστεί να πενθήσετε (έστω και λίγο) το γεγονός ότι ποτέ δεν θα ασχοληθείτε με εκείνα τα φωτογραφικά άλμπουμ (που πραγματικά απεχθάνεστε να τακτοποιήσετε αλλά κανονικά θα έπρεπε). Είναι φυσιολογικό να αισθάνεστε λυπημένος ή να το μετανιώσετε αλλά διατηρήστε την επαφή με το πραγματικό γεγονός: Δεν πενθείτε κάτι απτό, πενθείτε την απώλεια μιας φαντασίωσης. Για παράδειγμα, παραιτείστε από τη φαντασίωση ότι είστε το είδος του ανθρώπου που τακτοποιεί τα φωτογραφικά του άλμπουμ ή που προετοιμάζει στρατηγικά τα επόμενα βήματά του ή που απαντά εγκαίρως σε κάθε μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Τι να κάνουμε; Αντιμετωπίστε τα συναισθήματα που αναδύονται και προχωρήστε. Πρόκειται για μια διαδικασία απελευθέρωσης.

Αν κάποια από τις υπογραμμισμένες υποχρεώσεις πρέπει οπωσδήποτε να τηρηθούν, και δεν μπορεί απλά να διαγραφεί, προσπαθήστε να σκεφτείτε κάποιον που θα αντλούσε ευχαρίστηση ασχολούμενος με αυτήν και σχεδιάστε την ανάθεσή της σε αυτόν τον άνθρωπο. Αν δεν έχετε βοηθό ή υπαλλήλους ή παιδιά στους οποίους μπορείτε να αναθέσετε κάποιες δραστηριότητες, σκεφτείτε νεαρούς ασκούμενους ή συνταξιούχους που θα ήθελαν να αποκομίσουν εμπειρία, να «ξεσκουριάσουν» ή χρειάζονται απλά λίγα παραπάνω χρήματα. Σκεφτείτε επίσης ανθρώπους που μπορεί να χρειάζονται βοήθεια με κάτι που εσείς απολαμβάνετε να κάνετε και διαπραγματευτείτε μια ανταλλαγή μαζί τους.

Όλα αυτά μπορεί να φαίνονται πολύ πιο απαιτητικά και χρονοβόρα από ότι να ασχοληθείτε οι ίδιοι με τις υποχρεώσεις σας αλλά σας υπόσχομαι θα με θυμηθείτε! Το να έχει κάποιος μια λίστα υποχρεώσεων τόσο σύντομη ώστε να είναι διαχειρίσιμη, αλλά και γεμάτη με δραστηριότητες με τις οποίες ανυπομονείτε να καταπιαστείτε αξίζει τον κόπο και το χρόνο που θα αφιερώσετε που σας φαίνεται αρχικά μη παραγωγικός.

3. Μετατρέψτε ότι παραμένει υπογραμμισμένο στη λίστα σας σε κάτι που πραγματικά θέλετε να κάνετε

Αν δεν είστε σε θέση να διαγράψετε ή να αναθέσετε τις υποχρεώσεις  που δεν επιθυμείτε να εκπληρώσετε, τότε θα πρέπει να τις βελτιώσετε. Γίνετε πιο δημιουργικοί. Ο δικός μου αγαπημένος τρόπος είναι να συνδυάζω μια βαρετή δραστηριότητα με κάτι που μου αρέσει γενικά να κάνω. Συνηθίζω να κάθομαι στον ήλιο, ενώ κανονίζω ιατρικά ραντεβού και ακούω διασκεδαστικά audiobooks, ενώ οδηγώ για να πάρω τα παιδιά ή όταν καθαρίζω το σπίτι (μόλις άκουσα το « A year of Yes» της Shonda Rhimes και το συνιστώ ανεπιφύλακτα). Ο συνάδελφός μου και εγώ αναβάλλουμε τον έλεγχο των λογιστικών μας για χρόνια, αλλά μόλις προγραμματίσαμε να ασχοληθούμε με αυτά το επόμενο καλοκαίρι δίπλα από την πισίνα. Θα έχουμε και κοκτέιλ κι έτσι η όλη ενασχόληση δεν θα είναι και τόσο ανεπιθύμητη!

Κατανοώντας τη σημασία που μπορεί να έχει μια δραστηριότητα για άλλους ανθρώπους είναι ακόμα ένας καλός τρόπος να γίνει περισσότερο ανεκτή. Ο Adam Grant μετά από μια σειρά ερευνών συμπέρανε ότι αρκεί να δείξουμε σήμερα στους ανθρώπους τον τρόπο με τον οποίο η εργασία τους βοηθάει τους άλλους για να αυξηθούν τα επίπεδα της ικανοποίησης από την εργασία τους αλλά και η παραγωγικότητά τους.

Η πιο γνωστή σειρά ερευνών του Grant διεξήχθη σε ένα τηλεφωνικό κέντρο στο οποίο οι εργαζόμενοι επιχειρούσαν να βρουν χορηγούς για την ενίσχυση ενός δημόσιου πανεπιστημίου. Όπως γνωρίζει όποιος έχει αναγκαστεί να κάνει ένα ανάλογο τηλεφώνημα, μια τέτοια υποχρέωση σίγουρα δεν είναι κάτι το οποίο ανυπομονεί να κάνει κανείς. Οι άνθρωποι όταν δέχονται τηλεφωνήματα που αφορούν σε κάποιο αίτημα ενοχλούνται και συχνά γίνονται αγενείς. Οι υπάλληλοι είναι υποχρεωμένοι να υφίστανται συχνές απορρίψεις από τους παραλήπτες του τηλεφωνήματος και χαμηλό ηθικό στο γραφείο, συνήθως για έναν χαμηλό μισθό. Επομένως δεν αποτελεί έκπληξη πως τα τηλεφωνικά κέντρα έχουν υψηλά ποσοστά υπαλλήλων που παραιτούνται.

Σε μια προσπάθεια να διερευνήσει αν θα μπορούσε να κινητοποιήσει τους υπαλλήλους που έκαναν τον έρανο να μείνουν περισσότερο στη δουλειά, ο Grant ζήτησε τη συνδρομή ορισμένων υπότροφων φοιτητών που πιθανώς είχαν επωφεληθεί από τη δουλειά των υπαλλήλων για μια πεντάλεπτη συνάντηση κατά τη διάρκεια της οποίας οι καλούντες τους ρωτούσαν σχετικά με την πορεία των σπουδών τους και την γενικότερη εμπειρία τους στο πανεπιστήμιο. Τον επόμενο μήνα, αυτή η σύντομη συζήτηση έφερε αναπάντεχα αποτελέσματα. Όσοι υπάλληλοι είχαν γνωρίσει τους φοιτητές αφιέρωναν το διπλάσιο χρόνο σε κάθε κλήση σε σχέση με εκείνους που δεν είχαν γνωρίσει τους φοιτητές. Κατόρθωσαν μάλιστα πολλά περισσότερα συγκεντρώνοντας 171% περισσότερα χρήματα από τη δεύτερη ομάδα.

Τι προκάλεσε τη διαφορά; Τι άλλαξε το νόημα της υποχρέωσης να κάνει κάποιος ένα ψυχρό τηλεφώνημα; Η αλλαγή έγκειται στις απόψεις των υπαλλήλων για τη σημασία που είχε η δουλειά τους για άλλους ανθρώπους που έδινε νόημα, σκοπό και αξία στις πράξεις τους. Ανακαλύψτε λοιπόν την σημασία που έχει η δική σας δουλειά για τους άλλους ανθρώπους. Με ποιο τρόπο κάνετε τη ζωή τους καλύτερη;

Κι έτσι καθώς διαμορφώσατε τη λίστα με τις υποχρεώσεις σας σύμφωνα με τις υποδείξεις της Marie Kondo μένει χρόνος να κάνετε όλα εκείνα που πραγματικά σας αρέσουν και σας γεμίζουν χαρά. Αν μοιάζετε καθόλου με την πελάτισσά μου που δεν χρειάζεται πλέον να γράφει λίστα με τα πράγματα που χρειάζεται να κάνει, θυμηθείτε να διαγράφετε, να αναθέτετε ή να μετατρέπετε σε ευχάριστες δραστηριότητες τα πράγματα που δεν θέλετε να κάνετε.

Πηγή: http://greatergood.berkeley.edu/

The post Πώς να κάνετε μόνο τα πράγματα που θέλετε appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Της Carley Hauck
Επιμέλεια – Μετάφραση: Ελεάνα Πανδιά, Επικοινωνιολόγος, MA, υπ. διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου

Μήπως συνηθίζετε να λέτε «ναι» στους άλλους και να το μετανιώνετε πικρά αργότερα; Πιστεύετε ότι πρέπει να βοηθάτε τους άλλους και ότι συχνά πρέπει να δώσετε πρώτα, για να λάβετε; Δεν είστε μόνοι. 

Πολλοί έχουμε αναπτύξει την πεποίθηση ότι πρέπει να είμαστε καλοσυνάτοι, ευχάριστοι ή και χρήσιμοι, καταστέλλοντας τα συναισθήματα και τις ανάγκες μας για να αξιωθούμε την αγάπη ή να χαίρουμε σεβασμού. Αυτή η αντίληψη, φυσικά, δεν είναι σωστή και αποτελεί ακόμα έναν στόχο που είναι αδύνατον να πραγματοποιηθεί. Όταν δίνουμε για να πάρουμε, καταλήγουμε συχνά να νιώθουμε θυμό και δεν θέτουμε υγιή όρια τόσο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική μας ζωή.

Στην αρχή του έτους είχα μια παρουσίαση σε μια ομάδα 100 εργαζομένων με θέμα την αύξηση της ανθεκτικότητας στο άγχος. Κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου, ρώτησα τους υπαλλήλους τι προκαλούσε άγχος στη ζωή τους. Μια από τους υπαλλήλους, με το όνομα Cheryl, είπε: «Το αφεντικό μου, μου προκαλεί άγχος.» Όταν ζήτησα περισσότερες διευκρινίσεις, είπε στην ομάδα ότι αρκετές φορές την ημέρα το αφεντικό της συνήθιζε να της στέλνει αγχωτικά μηνύματα με διαταγές όπως: «Έλα στο γραφείο μου τώρα!». Η Cheryl είπε ότι όταν λάμβανε αυτά τα μηνύματα, πάγωνε και δεν ήξερε τι να κάνει ή να πει για αρκετά λεπτά. Δεν αισθανόταν ασφαλής να απευθυνθεί στο αφεντικό της για όσο διαρκούσε ο θυμός του και προτιμούσε να αποφεύγει τη σύγκρουση, οπότε δεν έκανε τίποτα.

Αυτό το πρότυπο αλληλεπίδρασης παγιώθηκε ανάμεσά τους: Μετά από κάθε προσταγή, η Cheryl «κατέβαζε το διακόπτη» αυτόματα και περίμενε μέχρι να αισθανθεί έτοιμη να απαντήσει. Αυτή η στάση της προκαλούσε ακόμα πιο επιθετικές εκρήξεις από την πλευρά του αφεντικού της και έτσι δημιουργήθηκε ένας φαύλος κύκλος: εκείνη πάγωνε και ο προϊστάμενος «έπαιρνε φωτιά». Και το πιο σημαντικό για τη Cheryl που δεν έβαζε υγιή όρια στην εργασία ήταν ότι επαναλάμβανε το ίδιο πρότυπο συμπεριφοράς όταν προέκυπτε κάποια σύγκρουση στο σπίτι.

Τι σημαίνει “συμπονετικό όριο”;

Το “συμπονετικό όριο” είναι μια έννοια που χρησιμοποιώ τα τελευταία χρόνια με τους μαθητές και τους πελάτες μου. Το ορίζω ως αντιμετώπιση της οποιασδήποτε δυσκολίας προκύπτει με συμπόνια και ενεργή ακρόαση της ανάγκης μου να είμαι συμπονετική τόσο με τον εαυτό μου όσο και με κάθε άλλο εμπλεκόμενο άτομο. Όταν ένα όριο καταπατάται, το πρώτο συναίσθημα που αισθανόμαστε συχνά είναι ο θυμός. Ο θυμός χρησιμεύει στο να μας προστατεύει από κινδύνους και να μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τα όριά μας, ώστε να αποκαταστήσουμε την αρμονία. Η πρακτική της καλλιέργειας συμπονετικών ορίων αποδείχτηκε εξαιρετικά ευεργετική στην προσωπική και επαγγελματική ζωή μου.

Πότε δεν βάζουμε συμπονετικά όρια;

• Όταν λέμε «ναι», ενώ στην πραγματικότητα θέλουμε να πούμε όχι.
• Όταν τα προβλήματα των άλλων ανθρώπων γίνονται προτεραιότητες για εμάς.
• Όταν παραμελούμε σημαντικά ζητήματα που μας προκαλούν ανησυχία σχετικά με το σπίτι ή την εργασία.
• Όταν υποφέρουμε σωματικά γιατί υπάρχει τόσο μεγάλη συγκέντρωση στα εξωτερικά ερεθίσματα σε βαθμό που αγνοούμε τις ανάγκες μας όπως ο ύπνος, ο διαλογισμός, η άσκηση, οι διακοπές και γενικότερα τη μέριμνα για τον εαυτό μας.
• Όταν ανεχόμαστε την κακοποίηση στις σχέσεις μας.
• Όταν γινόμαστε υπερβολικά απολογητικοί και δεν εκφράζουμε αυτό που πραγματικά αισθανόμαστε και χρειαζόμαστε.

Ο θυμός στο χώρο εργασίας πυροδοτείται συχνά σε κοινωνικές περιστάσεις, όταν για παράδειγμα, ένας συνεργάτης δεν αναλαμβάνει το μερίδιο που του αναλογεί σε ένα πρότζεκτ, ο προϊστάμενος δεν αναγνωρίζει τους μόχθους σας ή όπως στο παραπάνω παράδειγμα, το αφεντικό είναι πολύ νευρικό και σας συμπεριφέρεται απαίσια. Στην περίπτωση της Cheryl, το άγχος του αφεντικού μετατρέπεται σε έκδηλο, ασυγκράτητο θυμό προς την υπάλληλό του.

Ο θυμός και ο καθορισμός ορίων συνδέονται άμεσα. Ο θυμός είναι ένα από τα συναισθήματα που αισθανόμαστε όταν αντιλαμβανόμαστε κάτι ως απειλή. Όταν απειλούμαστε, απελευθερώνουμε την ορμόνη επινεφρίνη, ακολουθούμενη από νορεπινεφρίνη (νοραδρεναλίνη). Αυτές οι ορμόνες προετοιμάζουν το σώμα μας ν’ αντιδράσει αυξάνοντας τον καρδιακό ρυθμό και την πίεση του αίματός μας και με σκοπό να αντιδράσουμε με πάλη, φυγή ή «πάγωμα».

Ένας πιο υγιής τρόπος ν’ αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες

Πολλοί έχουμε αναπτύξει σχεδόν αυτοματοποιημένες αντιδράσεις στις δύσκολες καταστάσεις. Με την πάροδο του χρόνου, όσο πιο συχνά ανταποκρίνεται κάποιος με έναν ορισμένο τρόπο, τόσο περισσότερο ισχυροποιούνται οι νευρώνες που μεταφέρουν πληροφορίες από και προς τον εγκέφαλο – καθιστώντας όλο και πιο δύσκολο να αλλάξουμε την άμεση αντίδραση όταν αντιλαμβανόμαστε κάτι ως απειλητικό. Ωστόσο, μια πρακτική τακτικού διαλογισμού μπορεί να μας βοηθήσει να επιλέξουμε να κάνουμε μια παύση πριν αντιδράσουμε, ώστε να έχουμε το χρόνο να διερευνήσουμε όλα τα συναισθήματα και τις ανάγκες μας.

Ο θυμός είναι ένα αίσθημα στο οποίο δεν είχα δώσει αρκετό χώρο στη ζωή μου, σε αντίθεση με το φόβο και τη θλίψη, που είχαν γίνει φίλοι μου. Καθώς το να εκφράζω το θυμό μου συνεπαγόταν μπελάδες τόσο όταν ήμουν έφηβη όσο και όταν ενηλικιώθηκα, έμαθα να τον καταπνίγω. Παρ’ όλα αυτά, ο θυμός έφτασε στο σημείο να εξωτερικεύεται με τρόπους βλαβερούς για εμένα και τους άλλους, γιατί δεν του επέτρεπα να εκφράζεται όταν ήταν δικαιολογημένος. Εάν δεν επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να βιώσουμε το θυμό μας με καλοσύνη και αποδοχή, δεν μπορούμε να θέσουμε υγιή όρια και αυτό μπορεί να βλάψει εμάς και τους άλλους.

Τώρα που είμαι μεγαλύτερη και σοφότερη, είμαι πιο ανοικτή στην έκφραση και αποδοχή του θυμού.

Οι δύο ερωτήσεις που απευθύνω στο θυμό όταν παρατηρώ ότι έρχεται είναι:

• Τι πρέπει να προστατευθεί;
• Τι πρέπει να αποκατασταθεί;

Αυτά τα ερωτήματα είναι χρήσιμα επειδή μου επιτρέπουν να ανακαλύψω και να αποκαταστήσω τα όριά μου με συμπόνια για τον εαυτό μου και τους άλλους. Έχω διαπιστώσει ότι ο θυμός είναι δώρο και έρχεται για να με προστατεύσει από κινδύνους. Ο θυμός ίσως είναι ένας ισχυρός σύμμαχος, και από αυτόματη αντίδραση μπορεί να μετατραπεί σε κινητήρια δύναμη που γεμίζει την καρδιά μας με θάρρος.

Πέντε βήματα για να σχεδιάσουμε τα συμπονετικά όριά μας

1. Εντοπίστε τη στιγμή κατά την οποία αισθάνεστε ότι έχει καταπατηθεί ένα όριο.
   Ποιες σωματικές αισθήσεις αναδύονται στο σώμα σας; Σε ποιο σημείο του σώματός σας αισθάνεστε τα περισσότερα ερεθίσματα; Τι αισθάνεστε;

Είχα την ευκαιρία να δουλέψω με την Cheryl πάνω στο πώς να δημιουργήσει ένα συμπονετικό όριο. Παρατήρησε ότι τα περισσότερα σωματικά συμπτώματα προέρχονταν από τα χέρια και την κοιλιά της. Η Cheryl αυτό που ένιωθε ήταν θυμός, φόβος και κυρίως οργή.

2. Προσεγγίστε τα συναισθήματά σας με καλοσύνη.

Προκειμένου να παραμείνει στο δύσκολο συναίσθημα της οργής, ενθάρρυνα την Cheryl να του απευθυνθεί σαν να πρόκειται για ένα άτομο, με ευγενικό και δεκτικό τρόπο. Η Cheryl είπε: «Θυμέ, εκτιμώ ότι μου επισημαίνεις ότι τα όρια μου έχουν καταπατηθεί και με φροντίζεις». Ήταν σε θέση να επαναλαμβάνει αυτή τη δήλωση ξανά και ξανά για να ανακουφίζει τον εαυτό της όταν πραγματικά ήθελε να διώξει μακριά το θυμό.

3. Εντοπίστε ποιες ανάγκες σχετίζονται με τα συναισθήματά σας.

Στην περίπτωση της Cheryl, εκείνη αισθανόταν θυμό και με επίγνωση κατάφερε να τον παρατηρήσει, να τον διατηρήσει και να του απευθύνει το ερώτημα ανοικτά: «Τι είναι ανάγκη να προστατεύσουμε; Τι πρέπει να αποκατασταθεί;»

4. Αναγνωρίστε το δικό σας συμπονετικό όριο.

Η Cheryl αναγνώρισε την ανάγκη της να αισθάνεται ασφαλής στην εργασία και ειδικά σε σχέση με τις απαιτήσεις του αφεντικού της. Χρειαζόταν έναν πιο ήρεμο τρόπο επικοινωνίας κσι ήθελε να της απευθύνονται με σεβασμό, ώστε να μπορεί να είναι περισσότερο συγκεντρωμένη και παραγωγική.

5. Εκφράστε τα συμπονετικά όρια με λόγια.

• Ξεκινήστε με μια θετική δήλωση (μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα παρακάτω παραδείγματα στην εργασία ή στο σπίτι):
  Εκτιμώ όλα όσα έχεις συνεισφέρει στην ομάδα μας.
  Εκτιμώ τη φιλία μας και δεν ξεχνώ πόσο με φροντίζετε και με υποστηρίζετε πάντα.Cheryl: Μου αρέσει να συνεργάζομαι με εσάς και να αναδεικνύουμε μαζί τις καινοτόμες δράσεις του τμήματος μας.

• Να είστε άμεσοι και συγκεκριμένοι.
  Cheryl: Θα ήθελα να βρούμε έναν πιο αποτελεσματικό τρόπο επικοινωνίας σε σχέση με τα επείγοντα θέματα που προκύπτουν στη δουλειά. 

• Ηγηθείτε με συμπόνια.
  Cheryl: Καταλαβαίνω ότι έχετε πολλές προθεσμίες που σας πιέζουν και χρειάζεστε άμεσες λύσεις. Είμαι εδώ για να σας βοηθήσω. Αυτό θέλω. Εάν έχετε κάτι που είναι επείγον, παρακαλώ στείλτε μου ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σχετικά με αυτό, τι χρειάζεστε και το χρονοδιάγραμμα για το πότε πρέπει να το έχω φέρει εις πέρας. Δεν θα ήθελα να λαμβάνω μηνύματα από εσάς κάθε λίγο, γιατί αποσυντονίζομαι και δεν ξέρω πώς ν’ αντιδράσω, γεγονός που κάνει και τους δυο μας λιγότερο αποτελεσματικούς.

• Συζητήστε με τον όποιον άλλο εμπλέκεται.
  Ζητήστε την άποψη των άλλων: «Είστε ευχαριστημένοι με αυτό; Έχετε κάποια άλλη πρόταση που θα λειτουργούσε καλύτερα για σας;»

• Μη μένετε προσκολλημένοι στο αποτέλεσμα.
  Μπορεί να μην πάρετε αυτό που επιθυμείτε, αλλά είναι σημαντικό να μοιράζεστε την «αλήθεια» σας με καλοσύνη. Εάν δεν τιμούμε το αληθές, τότε τα όριά μας συνεχίζουν να παραβιάζονται και αδυνατούμε να δείξουμε συμπόνια στον εαυτό μας ή σε οποιονδήποτε άλλο.

Ο θυμός, όταν διοχετεύεται σωστά, μπορεί να θέσει υγιή όρια χωρίς να καταπατήσει τα όρια των άλλων. Αυτό σημαίνει να ζει κανείς θαρραλέα και με συμπόνια, κάτι που ο κόσμος μας χρειάζεται.

Έχω διαπιστώσει ξανά και ξανά ότι ένα πρόσωπο που ηγείται με συμπόνια στον εργασιακό του χώρο, μπορεί να ξεκινήσει μια πραγματική επανάσταση περισσότερης καλοσύνης και ευεξίας στους εργασιακούς χώρους. Θα ήθελες να γίνεις ένας τέτοιος άνθρωπος σήμερα; Ναι!

Πηγή: www.mindful.org

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Πώς να αντιμετωπίσετε τους του τοξικούς ανθρώπους στη δουλειά

The post Πώς να βάλετε τα όριά σας χωρίς να πληγωθεί κανείς (και κυρίως εσείς) appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Επιμέλεια – Μετάφραση: Ελεάνα Πανδιά, Επικοινωνιολόγος, MA, υπ. διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου

Η προσωπική και η επαγγελματική ζωή θεωρούνται θεμέλιοι λίθοι της καθημερινότητας και είναι ιδιαίτερα σημαντικές για την ευτυχία μας. Η εξισορρόπηση των απαιτήσεων αυτών των τομέων της ζωής μας,  μπορεί ν’ αποδειχθεί μια δύσκολη υπόθεση. Ίσως αν αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας, μπορούμε ν’ ανακαλύψουμε τρόπους να πετύχουμε την ισορροπία ανάμεσα στον επαγγελματικό και προσωπικό χώρο.

Όπως στις περισσότερες περιπτώσεις, έτσι και σε αυτή δεν υπάρχει ένας και μοναδικός σωστός τρόπος, ούτε μια μαγική φόρμουλα. Οι συνθήκες εργασίας και οι οικογενειακές υποχρεώσεις ποικίλλουν από άτομο σε άτομο. Για παράδειγμα: πόσα παιδιά έχουμε, σε ποια ηλικία βρίσκονται, ποιες ενδοσχολικές και εξωσχολικές δραστηριότητες παρακολουθούν, αν έχουμε υποστηρικτικό οικογενειακό δίκτυο, ποια είναι η φύση της δουλειάς μας, αν έχουμε ελαστικό ωράριο, αν υπάρχει δυνατότητα γονικής άδειας και όλα αυτά λαμβάνοντας υπόψη μας και την προσωπικότητα, τις απόψεις και τη στάση μας απέναντι στα πράγματα.

Χρειάζεται λοιπόν ν’ αναγνωρίσουμε τι είναι αυτό που λειτουργεί για μας σε κάθε περίσταση, αναγνωρίζοντας την ανάγκη να ελισσόμαστε με επιτυχία ανάλογα με τις απαιτήσεις της οικογενειακής κι επαγγελματικής μας ζωής.

Παρακάτω θα βρείτε τροφή για σκέψη και ιδέες προς πιθανή υλοποίηση.

Κάποιες από τις ιδέες μπορεί να τις έχετε ήδη ενσωματώσει στην καθημερινότητά σας, αλλά αν εξακολουθείτε να νιώθετε εξαντλημένοι, απομακρυνθείτε λιγάκι από το πρόβλημα και σκεφτείτε πώς μπορείτε να ρυθμίσετε διαφορετικά τα πράγματα ώστε να βοηθηθείτε. Μπορείτε για παράδειγμα, να εστιάσετε την  προσοχή σας σε μια από τις δραστηριότητες στη λίστα των καθημερινών υποχρεώσεών σας  πριν πάτε στην επόμενη και αυτή η διαδικασία να σας δώσει λύσεις για πιο αποτελεσματική και γρήγορη ανταπόκριση σε αυτές.

1. Ποια μοτίβα συμπεριφοράς επαναλαμβάνετε;
   Προσπαθήστε να εντοπίσετε συνειδητά ποιες είναι οι εστίες έντασης και σύγκρουσης ανάμεσα στη δουλειά και την οικογενειακή σας ζωή, όπως η πίεση χρόνου, οι απαιτήσεις και η συμπεριφορά σας και σκεφτείτε εναλλακτικές στρατηγικές για να αποφύγετε τέτοια φαινόμενα.
2. Αλλάξτε τον τρόπο που βλέπετε τα πράγματα
   Ο τρόπος που ανταποκρινόμαστε στις απαιτήσεις των άλλων διαφοροποιούν σημαντικά την αποτελεσματικότητα της αντίδρασής μας. Σκεφτείτε πώς  μπορείτε  να επιστρατεύσετε στο σπίτι τις ικανότητες που σας κάνουν να ξεχωρίζετε στον εργασιακό σας χώρο και χρησιμοποιείστε επιτυχημένες τακτικές της οικογενειακής ζωής στη δουλειά σας.
3. Βρείτε χρόνο για διασκέδαση
   Τα θετικά συναισθήματα είναι μεταδοτικά και συντελούν στο να γίνουμε περισσότερο επινοητικοί, ελαστικοί και ανοιχτόμυαλοι ώστε να λύνουμε τα προβλήματα πιο αποτελεσματικά. Ακόμα και αν δεν έχετε διάθεση για διασκέδαση στη δουλειά ή στο σπίτι, είναι σημαντικό να προσπαθήσετε να εισάγετε διασκεδαστικές δραστηριότητες και στα δυο περιβάλλοντα γιατί είναι μια αποδεδειγμένα αποτελεσματική τακτική!
4. Κάντε συνεργασίες
   Η επικοινωνία με τους άλλους είναι σημαντικός παράγοντας ευτυχίας γιατί  είναι απαραίτητο να στηρίζουμε άλλους και να νιώθουμε ότι μας στηρίζουν ως μέλη μιας κοινότητας. Ποιος άλλος στο περιβάλλον σας έχει παρόμοιες υποχρεώσεις με τις δικές σας; Υπάρχει τρόπος να αλληλοβοηθηθείτε, για παράδειγμα να κρατάτε εναλλάξ η μια τα παιδιά της άλλης μειώνοντας το χρηματικό κόστος; Ποιον μπορείτε να καλέσετε όταν παραστεί ανάγκη; Όταν μπορεί να χρειαστεί να πάρει κάποιος τα παιδιά από το σχολείο αν αργήσετε στη δουλειά; Εσείς πώς μπορείτε να βοηθήσετε άλλους; Μπορείτε να φτιάξετε ένα δίκτυο αλληλοβοήθειας με τους άλλους γονείς στο σχολείο για τις φορές που κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο;
5. Κάντε τα όριά σας σαφή σε όλους
   Δεν είναι εύκολο, ειδικά σε κάποιες δουλειές, αλλά το να θέτουμε σαφή όρια ανάμεσα στις επαγγελματικές μας δραστηριότητες, την επαγγελματική μας ζωή και τον προσωπικό μας χρόνο μπορεί να αποδειχτεί μια πολύ αποτελεσματική τακτική εξισορρόπησης της επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής. Συχνά, ο ποιοτικός χρόνος κάνει τη διαφορά. Υπάρχουν αποδείξεις ότι η συγκέντρωση στο παρόν μας κάνει περισσότερο ευτυχισμένους σε σχέση με την ανησυχία για το παρελθόν ή το μέλλον. Κάποιους ανθρώπους τους εξυπηρετεί ν’ αφοσιώνονται στις εργασιακές τους ασχολίες στη δουλειά και να κλείνουν τα πάντα, τηλέφωνα και ηλεκτρονικό υπολογιστή, όταν φτάνουν στο σπίτι. Είναι σημαντικό να υπάρχει η δυνατότητα στον εργασιακό χώρο να εργάζεστε μόνοι απρόσκοπτα, όταν κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο και να γίνεστε διαθέσιμοι σε άλλους όταν πραγματικά χρειάζονται τη βοήθειά σας.
6. Προσωπικός χρόνος
   Έρευνες δείχνουν ότι το ν’ απολαμβάνουμε λίγο προσωπικό χρόνο και χώρο είναι σημαντικό για την ευημερία μας και προσφέρει πολλαπλά οφέλη στο περιβάλλον μας. Και δε χρειάζεται καν να είναι πολύς. Για παράδειγμα δέκα λεπτά αυτοσυγκέντρωσης ή είκοσι λεπτά άσκησης την ημέρα μπορεί να διαφοροποιήσουν σημαντικά τα επίπεδα ενέργειά σας, τη συναισθηματική σας κατάσταση και τη δυνατότητα προσαρμογής σας στις συνθήκες. Βάλτε στο εβδομαδιαίο σας πρόγραμμα μια δραστηριότητα που σας ευχαριστεί ή ένα χόμπι ακόμα κι αν είναι για μια ώρα την εβδομάδα.
7. Εκμεταλλευτείτε τα δυνατά σας σημεία
   Με ποιο τρόπο μπορείτε να βάλετε σε χρήση τις ικανότητές σας στα απαιτητικά προγράμματα της προσωπικής και επαγγελματικής ζωής; Οι ερευνητές λένε ότι είμαστε πιο αποτελεσματικοί όταν χρησιμοποιούμε τις ικανότητές μας γιατί μας αρέσουν οι προκλήσεις, παίρνουμε ικανοποίηση και έτσι μπορούμε να νιώσουμε γεμάτοι ενέργεια.
8. Δουλέψτε με το σύντροφό σας ως ομάδα
   Με ποιο τρόπο μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αυτές τις ιδέες με το σύντροφό σας για να βελτιώσετε την αποτελεσματικότητά σας στη δουλειά και στο σπίτι και ν’ αυξήσετε τα επίπεδα ευτυχίας σας, έτσι ώστε να ισχυροποιείτε τη σχέση  σας μαζί του; Μπορείτε να στηρίζετε ο ένας τον άλλο με τρόπο που να είστε και οι δυο ευχαριστημένοι; Η ποιότητα της σχέσης του ζευγαριού είναι αποφασιστικής σημασίας για την ευημερία ολόκληρης της οικογένειας κι έτσι είναι απαραίτητο να εστιάζετε στην ενδυνάμωση και τον εμπλουτισμό της.
9. Ιεραρχήστε τις προτεραιότητές σας
   Είναι σημαντικό να ασχολούμαστε με τα πράγματα που αξιολογούμε ως σημαντικά, αλλά συχνά μέσα στον «πυρετό» της καθημερινότητας μας διαφεύγει η ιεράρχηση της σημασίας των πραγμάτων. Όμως ο χρόνος που αφιερώνουμε στο καθετί και οι καθημερινές μας πράξεις και αποφάσεις παίζουν σημαντικό ρόλο στο κατά πόσο νιώθουμε ευτυχείς.
10. Συνεργαστείτε με τον εργοδότη σας
    Κάποιοι εργοδότες προσφέρουν ελαστικό ωράριο, δυνατότητα εργασίας από το σπίτι, πρόσβαση ή και κάλυψη εξόδων παιδικού σταθμού και ενσωματώνουν αυτές τις παροχές στην κουλτούρα της επιχείρησής τους ώστε ν’ απασχολούν ένα χαρούμενο, παραγωγικό και δημιουργικό εργατικό δυναμικό. Όμως κάθε εργαζόμενος αντιμετωπίζει διαφορετικές προκλήσεις και έτσι ίσως είναι βοηθητικό ν’ απευθυνθείτε στον υπεύθυνο προσωπικού σχετικά με το πώς θα μπορούσατε ν’ αυξήσετε την αποδοτικότητά σας στη δουλειά, να βελτιώσετε τις συνεργασίες σας και να μοιραστείτε ιδέες που μπορεί να αποδειχθούν ιδιαίτερα χρήσιμες στον οργανισμό.

Πηγή: http://www.actionforhappiness.org

The post Ισορροπήστε ανάμεσα στην προσωπική και την επαγγελματική σας ζωή appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Επιμέλεια – Μετάφραση: Ελεάνα Πανδιά, Επικοινωνιολόγος, MA, υπ. διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου

Του Robert Half

Αυστηρές προθεσμίες, λίστες προτεραιοτήτων, μηνιαία «κλεισίματα», ισολογισμοί, λογιστές και εφορία – δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι εργαζόμενοι στον οικονομικό τομέα έχουν πολύ άγχος. Το άγχος είναι παρόν στους χώρους εργασίας και αυξάνεται διαρκώς σύμφωνα με μια έρευνα της Accountemps. Περισσότερο από το 52% των εργαζομένων δήλωσαν ότι νιώθουν άγχος κάθε μέρα και 6 στους 10 δήλωσαν ότι νιώθουν διαρκή πίεση στη δουλειά η οποία αυξάνεται σταθερά τα τελευταία πέντε χρόνια.

Εάν είστε διευθυντής ή CFO, το να ζητάτε από την ομάδα σας να κάνει περισσότερη δουλειά με λιγότερους πόρους μπορεί να οδηγήσει σε μείωση της απόδοσής τους. Εάν εργάζεστε για έναν διευθυντή ή έναν CFO, όσο πιο βαρύς είναι ο φόρτος εργασίας, τόσο αυξάνεται το στρες καθώς προσπαθείτε να ισορροπήσετε τις απαιτήσεις της εργασίας με τις προσωπικές σας ευθύνες.

Ποιος υποφέρει περισσότερο από το εργασιακό στρες;

Η γενιά των Millenials – Από τα άτομα ηλικίας 18 έως 34 ετών που απάντησαν στην έρευνα, το 64% αναγνώρισε ότι νιώθει άγχος στη δουλειά του, σε σύγκριση με το 59% των ερωτηθέντων από 35 έως 54 ετών και το 35% μόνο των 55 ετών και άνω.

Οι άνδρες – Περισσότεροι από το μισό (57%) των ανδρών δήλωσαν ότι νιώθουν άγχος στον εργασιακό τους χώρο καθημερινά, ενώ οι γυναίκες δήλωσαν το ίδιο, σε ποσοστό 47%.

Οι κάτοικοι των πόλεων της Κεντρικής και Ανατολικής Ακτής των Η.Π.Α – οι CFO ανέφεραν ότι το πιο αγχωμένο προσωπικό ζει σε αυτές τις πέντε πόλεις (και με αυτή τη σειρά): Salt Lake City, Boston και Des Moines εξίσου με το Κλίβελαντ και τη Νέα Υόρκη.

Εργαζόμενοι: Τι μπορείτε να κάνετε;

Οι επαγγελματίες στο χρηματοπιστωτικό τομέα δήλωσαν ότι καταπολεμούν το εργασιακό άγχος με την άσκηση – γιόγκα, περπάτημα και συχνά τρέξιμο. Περνούν χρόνο με φίλους ή συνεργάτες μετά από τη δουλειά, ακούνε μουσική, πηγαίνουν διακοπές και διατηρούν ένα χόμπι, όπως η κηπουρική και η ανάγνωση.

Μπορείτε επίσης να κάνετε αυτά τα τέσσερα πράγματα:

1. Ζητήστε βοήθεια. Ο Bill Driscoll, τμηματάρχης της Accountemps, λέει ότι οι εργαζόμενοι μπορούν να ζητήσουν συμβουλές από τους προϊσταμένους τους, για το πώς θα ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της εργασίας τους. Εάν η λίστα των καθηκόντων σας δεν τελειώνει ποτέ, είναι πιθανό να έχετε αναλάβει υπερβολικά πολλές ευθύνες.
2. Πάρτε τον έλεγχο του προγράμματός σας στα χέρια σας. Μερικοί από τους τρόπους που μπορείτε να κάνετε είναι να παρακολουθείτε τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεστε το χρόνο σας, να δώσετε προτεραιότητα στις δικές σας αρμοδιότητες, να «αδειάσετε» το ημερολόγιό σας και να μετακυλήσετε κάποιες από τις αρμοδιότητές σας σε συνεργάτες.
3. Σηκωθείτε από την καρέκλα. Τα διαλείμματα από την εργασίας σας κάνουν καλό, οπότε προσπαθήστε να τεντώνεστε κάθε μια ώρα, να παίρνετε τις σκάλες αντί του ανελκυστήρα και να στέκεστε αντί να κάθεστε κατά τη διάρκεια των κλήσεων συνδιάσκεψης.
4. Αξιοποιήστε στο μέγιστο την εργάσιμη ημέρα σας. Υπάρχουν τρόποι για να «ξεζουμίσετε» τόσο την ημέρα σας, ώστε να μπορείτε να ανταμείψετε τον εαυτό σας στο τέλος της. Ένας από αυτούς είναι απλώς να «πείτε όχι!». Μπορείτε να πάρετε περισσότερες πληροφορίες στο άρθρο Get more ideas in 15 Tips to Boost Productivity in the Workplace.

Διευθυντές: Μήπως είναι ώρα να κάνουμε προσλήψεις;

Αν είστε διευθυντής, μπορείτε να μειώσετε το άγχος σας με τις παρακάτω συμβουλές. Μπορείτε επίσης να επωφεληθείτε από αυτές τις ιδέες για να κάνετε διακοπές και έτσι να πραγματοποιήσετε μια πραγματική απόδραση από τη δουλειά έστω και για λίγο.

Αλλά πώς θα αναγνωρίσετε πότε έχετε φτάσει στα όριά σας στο χώρο εργασίας λόγω ενός υπερβολικά εξαντλημένου εργατικού δυναμικού; Δείτε παρακάτω οκτώ σημάδια που ίσως δείχνουν ότι είναι καιρός να επεκτείνετε την ομάδα σας με μια νέα πρόσληψη:

1. Χάνετε ευκαιρίες να «μεγαλώσετε» την επιχείρησή σας. Διαθέτετε τους απαραίτητους οικονομικούς πόρους για να διευρύνετε τις δραστηριότητές σας, αλλά το προσωπικό σας δεν μπορεί να χειριστεί τον αυξανόμενο φόρτο εργασίας που αυτό συνεπάγεται – έτσι περιμένετε αντί να αναπτύσσεστε.
2. Οι νέες παραγγελίες δεν σας κάνουν χαρούμενους. Ίσως εξασφαλίσατε έναν ακόμα πελάτη, αλλά αντί να γιορτάζετε, εσείς ή οι υπάλληλοί σας ανησυχείτε για το πώς θα τα προφτάσετε όλα.
3. Ακόμη και οι πιο αποδοτικοί σας υπάλληλοι δεν προλαβαίνουν. Η επικοινωνία μεταξύ των καλύτερων υπαλλήλων σας γίνεται απρόσεκτη και χάνουν σημαντικές προθεσμίες.
4. Οι υπερωρίες γίνονται καθημερινότητα. Δεν περιορίζονται πια γύρω από τις περιόδους αιχμής ή τα μεγάλα έργα. Οι υπερωρίες έχουν γίνει ο κανόνας και όχι η εξαίρεση και οι εργασία συνεχίζεται και από το σπίτι.
5. Εμπλέκεστε εσείς πολύ συχνά σε πολλά πρότζεκτ. Τα καλά διευθυντικά στελέχη γνωρίζουν πότε πρέπει να σηκώσουν τα μανίκια και να μπουν στον στίβο εργασίας, αλλά τώρα δουλεύετε κι εσείς όσο τρεις εργαζόμενοι.
6. Τα μέλη του προσωπικού αρρωσταίνουν συχνότερα. Η ομάδα σας χρησιμοποιεί πολλές αναρρωτικές άδειες και όχι μόνο για να ξεκουραστεί. Ο συντριπτικός φόρτος εργασίας μπορεί να έχει αντίκτυπο στην υγεία τους.
7. Τα σφάλματα αυξάνονται. Πάνω στη βιασύνη για να ανταποκριθείτε στην αύξηση της ζήτησης, η ομάδα σας κάνει περισσότερα λάθη από ότι στο παρελθόν. Όταν τους πιέζετε να σας εξηγήσουν τι συμβαίνει απαντούν ότι απλώς δεν έχουν χρόνο να ελέγξουν εκ νέου το έργο τους προτού προχωρήσουν παρακάτω.
8. Οι πελάτες σάς κάνουν παρατήρηση. Δυσαρεστημένοι πελάτες παραπονιούνται όλο και συχνότερα για τις καθυστερήσεις στις προθεσμίες, την κακή ποιότητα της εργασίας και την ασταθή επικοινωνία.

Εάν παρατηρείτε οποιοδήποτε από αυτά τα σημάδια άγχους στο χώρο εργασίας σας, μπορείτε να βοηθήσετε, ζητώντας ενισχύσεις.

Η αξιοποίηση ενός συνδυασμού υπαλλήλων πλήρους απασχόλησης και εξαιρετικά εξειδικευμένων προσωρινών λογιστών και οικονομικών επαγγελματιών μπορεί να σας βοηθήσει να βελτιώσετε ή να μειώσετε το κόστος σας, ώστε να ανταποκριθείτε στη ζήτηση των αγαθών ή των υπηρεσιών που προσφέρετε.

Με τόσο πολλά πράγματα να κάνετε και το χρόνο να τρέχει, είναι δύσκολο να ανταποκριθεί το προσωπικό στις αυξημένες απαιτήσεις. Ορισμένα διοικητικά στελέχη, δεν έχουν ιδέα. Βεβαιωθείτε ότι δεν θα είστε ένας από αυτούς.

Πηγή: www.roberthalf.com

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Πώς αναπτύχθηκε η επιχείρησή μου, ενώ δούλευα λιγότερο

The post Νιώθετε άγχος στη δουλειά; Είστε μέρος της πλειοψηφίας των εργαζομένων appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Μετάφραση: Μύρω Χριστοδούλου

Καθώς οι εργαζόμενοι και οι εργοδότες προσαρμόζονται σε νέες συνθήκες εργασίας, συμπεριλαμβανομένων πιο ευέλικτων εξ’ αποστάσεως ή υβριδικών χρονοδιαγραμμάτων, δίνουν επίσης προτεραιότητα σε κάτι άλλο που παραδοσιακά δεν αποτελούσε μέρος του εργασιακού περιβάλλοντος: την ψυχική υγεία.

Σε μια νέα δημοσκόπηση που διεξήχθη από την Εθνική Συμμαχία για τις Ψυχικές Ασθένειες (συντομογραφία στα αγγλικά: NAMI), οι ερευνητές διαπίστωσαν ενθαρρυντικά σημάδια στο ότι οι εργαζόμενοι και οι διευθυντές τους αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερη άνεση θέματα ψυχικής υγείας, όπως η επαγγελματική εξουθένωση και το άγχος. Ωστόσο, υπάρχουν ακόμη κενά όσον αφορά τη δημιουργία ενός υποστηρικτικού περιβάλλοντος ψυχικής υγείας στον χώρο εργασίας.

Στην έρευνα, συμμετείχαν περισσότεροι από 2.000 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων των διευθυντικών στελεχών. Όλοι εργάζονταν σε εταιρείες με τουλάχιστον 100 υπαλλήλους. Οι συμμετέχοντες απάντησαν σε ερωτήσεις σχετικά με το πόσο άνετα ένιωθαν να αναφέρουν θέματα ψυχικής υγείας στην εργασία τους, ποιες πηγές ήταν διαθέσιμες σε αυτούς και αν οι εργοδότες τους προσέφεραν, μεταξύ άλλων, παροχές ψυχικής υγείας ως μέρος της ασφαλιστικής τους κάλυψης. Περίπου το 74% των εργαζομένων δήλωσαν ότι θεωρούν αποδεκτό να συζητούν θέματα ψυχικής υγείας στην εργασία τους και ελαφρώς περισσότεροι -77%- δήλωσαν ότι θα ένιωθαν άνετα αν οι συνάδελφοί τους συζητούσαν αυτά τα θέματα. Περίπου το 86% αισθανόταν ότι μπορούσε να είναι ο εαυτός του στη δουλειά και τέσσερις στους πέντε δήλωσαν ικανοποιημένοι με τη συναισθηματική υποστήριξη που έλαβαν από τους διευθυντές.

Αυτά ήταν τα καλά νέα. Όταν χρειάστηκε να αναφέρουν τις ανησυχίες τους για τη δική τους ψυχική υγεία στην εργασία ή να χρησιμοποιήσουν τους διαθέσιμους πόρους, οι συμμετέχοντες ήταν λιγότερο ανοιχτοί. Μόνο το 58% δήλωσε ότι θα ένιωθε άνετα να μιλήσει για τη δική του ψυχική υγεία με τους συναδέλφους του. «Οι συνήθεις λόγοι που ανέφεραν ήταν το στίγμα, η κριτική, το να μην βλέπουν άλλους να μιλούν για την ψυχική υγεία και το να φαίνονται αδύναμοι στους συναδέλφους τους», αναφέρει η Barb Solish, εθνική διευθύντρια του γραφείου καινοτομίας του NAMI.

Περίπου οι μισοί από τους συμμετέχοντες δήλωσαν ότι αισθάνονται εξαντλημένοι στην εργασία τους και το 27% δήλωσε ότι σκέφτεται να παραιτηθεί λόγω του τρόπου με τον οποίο η δουλειά του επηρεάζει την ψυχική του υγεία.

Ενώ οι εργαζόμενοι θεωρούν γενικά ότι η συζήτηση για την ψυχική υγεία στην εργασία είναι αποδεκτή, ένας στους τέσσερις δηλώνει ότι δεν γνωρίζει εάν η εταιρεία του προσφέρει κάλυψη για υπηρεσίες ψυχικής υγείας, σύμφωνα με την Solish. Επιπρόσθετα, «Οι εταιρείες έχουν πολλά περιθώρια βελτίωσης όσον αφορά την επικοινωνία σχετικά με αυτές τις επιλογές στους εργαζομένους».

Η αντιμετώπιση αυτών των κενών ξεκινά από την κορυφή, με τα στελέχη να δίνουν το παράδειγμα για το πώς οι εργαζόμενοι θα μπορούσαν και θα έπρεπε να δίνουν προτεραιότητα στην ψυχική υγεία.

«Η ηγεσία δίνει τον τόνο», συνεχίζει η Solish. «Αν ο διευθύνων σύμβουλος και άλλα στελέχη είναι δεκτικοί στα θέματα ψυχικής υγείας για τον εαυτό τους, τότε δημιουργείται μια κουλτούρα ψυχολογικής ασφάλειας που βοηθά τους εργαζόμενους να αισθάνονται ότι αν (οι ηγέτες τους) μπορούν να μιλήσουν για τις ανησυχίες τους σχετικά με την ψυχική υγεία, τότε ίσως μπορούν και οι ίδιοι. Μπορεί να είναι τόσο απλό όσο το να στείλει ο διευθύνων σύμβουλος ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου λέγοντας: «Ένιωσα εξαντλημένος αυτή την εβδομάδα και αυτοί είναι οι πόροι στην εταιρεία που με βοήθησαν και μπορεί να βοηθήσουν και εσάς»».

Η κατάρτιση των διευθυντών με τις απαραίτητες δεξιότητες που χρειάζονται για να συζητούν και να παρέχουν υποστήριξη στους εργαζομένους σε θέματα ψυχικής υγείας είναι επίσης σημαντική. Το 70% των διευθυντών ή στελεχών δεν ήταν εκπαιδευμένοι για την αντιμετώπιση θεμάτων ψυχικής υγείας, παρόλο που σχεδόν το 75% των εργαζομένων θεωρούσαν ότι τα εν λόγω στελέχη ήταν υπεύθυνοι για τη δημιουργία ενός ασφαλούς περιβάλλοντος για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων.

Οι εργαζόμενοι μπορούν επίσης να αναλάβουν δράση για τη βελτίωση της δικής τους ψυχικής υγείας στην εργασία, λέει η Solish. Μπορούν να ρωτήσουν και να ενημερωθούν για το ποιες υπηρεσίες (όπως η συμβουλευτική) καλύπτονται από τα ασφαλιστικά τους προγράμματα, καθώς και για τα προγράμματα που προσφέρουν οι εταιρείες τους για την αντιμετώπιση του άγχους και της επαγγελματικής εξουθένωσης. Ορισμένα από αυτά, μπορεί να περιλαμβάνουν πόρους εκτός του χώρου εργασίας, αλλά ο εργοδότης θα μπορούσε να είναι η δίοδος σε αυτά τα προγράμματα.

«Η επένδυση στην ψυχική υγεία των εργαζομένων δεν είναι απλώς το σωστό, αλλά και μια επένδυση στην οικονομική υγεία ενός οργανισμού», καταλήγει η Solish. «Εάν οι άνθρωποι νιώθουν άβολα να μιλήσουν για την ψυχική υγεία και δεν αισθάνονται άνετα να αναζητήσουν υπηρεσίες και υποστήριξη, τότε καίγονται περισσότερο και αυτό θα βλάψει τον οργανισμό. Η ψυχική υγεία έχει άμεσο αντίκτυπο στην επιτυχία ή την αποτυχία μιας εταιρείας».

Με πληροφορίες από το time.com

The post Εσείς μιλάτε στην εργασία σας για την ψυχική υγεία; appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Μπορεί όλοι, λίγο-πολύ, να γκρινιάζουν για τη δουλειά τους, αλλά η αλήθεια είναι ότι η απασχόληση παρέχει οφέλη για την ψυχική ισορροπία ενός ανθρώπου. Πόση όμως «δόση» δουλειάς είναι αρκετή από άποψη ψυχικής υγείας; Μόνο μια μέρα την εβδομάδα (οκτώ ώρες), είναι η απρόσμενη απάντηση μιας νέας βρετανικής επιστημονικής μελέτης, της πρώτης του είδους της.

Εδώ και δεκαετίες, αν όχι αιώνες, οι άνθρωποι οραματίζονται -ή τρέμουν- ένα μέλλον χωρίς δουλειά, όπου οι μηχανές θα δουλεύουν στη θέση των ανθρώπων – μια εποχή που φαίνεται να έρχεται τώρα πιο κοντά χάρη στην τεχνητή νοημοσύνη. Μερικοί θεωρούν ότι αυτό θα σημάνει μια πιο ευτυχισμένη κοινωνία, ενώ άλλοι φοβούνται μαζική ανεργία, κοινωνική αναστάτωση, αλλά και ψυχολογικά προβλήματα, αν οι άνθρωποι το ρίξουν στην… τεμπελιά.

Οι ψυχολόγοι τονίζουν ότι, πέρα από τα προφανή οικονομικά οφέλη, η επί πληρωμή απασχόληση έχει και ψυχολογικά πλεονεκτήματα, όπως το να χαρίζει αυτοεκτίμηση στους εργαζόμενους, να επιτρέπει την έκφραση της δημιουργικότητας τους και την κοινωνική ένταξη τους. Ανέκαθεν όμως αποτελούσε ερωτηματικό αν υπάρχει μια σωστή «δοσολογία» απασχόλησης, για να μπορεί κανείς να καρπωθεί αυτά τα ψυχολογικά οφέλη.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Μπρένταν Μπέρτσελ του Πανεπιστημίου της Κέιμπριτζ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό κοινωνικής επιστήμης και ιατρικής «Social Science and Medicine«, μελέτησαν 71.100 άτομα 16 έως 64 ετών και πώς οι αλλαγές στις ώρες εργασίας τους κατά την περίοδο 2009-2018 σχετίζονταν με την ψυχική υγεία τους (άγχος, κατάθλιψη, αϋπνία κ.α.) και το βαθμό ικανοποίησης από τη ζωή τους.

Διαπιστώθηκε ότι στους ανθρώπους που μετακινούνταν από την κατάσταση της ανεργίας ή της αεργίας (π.χ. λόγω μακρόχρονης γονικής άδειας) σε πληρωμένη απασχόληση διάρκειας έως οκτώ ωρών την εβδομάδα, ο κίνδυνος ψυχικών προβλημάτων μειωνόταν κατά μέσο όρο κατά 30%. Όμως η εργασία πέρα από αυτό το οκτάωρο μέσα στην εβδομάδα δεν φάνηκε να παρέχει κάποιο πρόσθετο ψυχολογικό όφελος. Το να δουλεύει π.χ. κανείς 37 έως 40 ώρες την εβδομάδα, δεν χαρίζει σε κάποιον καλύτερη ψυχική υγεία σε σχέση με κάποιον άλλο που δουλεύει μόνο οκτώ ώρες την εβδομάδα.

Συνεπώς, σύμφωνα με τους ερευνητές, για να απολαύσει κανείς τα ψυχικά οφέλη της (αμειβόμενης) δουλειάς, δεν χρειάζεται να εργάζεται πάνω από ένα οκτάωρο την εβδομάδα. Φυσικά, είναι ένα τελείως διαφορετικό ζήτημα πώς θα τα βγάζει πέρα από οικονομικής πλευράς…

«Έχουμε οδηγίες σωστής δοσολογίας για τα πάντα, από τις βιταμίνες C έως τις ώρες ύπνου, προκειμένου να νιώσουμε καλύτερα, αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που θέσαμε το ίδιο ερώτημα όσον αφορά την εργασία με αμοιβή», δήλωσε ο Μπέρτσελ. «Γνωρίζουμε ότι η ανεργία είναι συχνά επιβλαβής για την ψυχική υγεία των ανθρώπων. Τώρα πια έχουμε μια ιδέα για το πόση πληρωμένη εργασία απαιτείται, προκειμένου να πάρουμε τα ψυχοκοινωνικά οφέλη της απασχόλησης – και βλέπουμε ότι δεν χρειάζεται καθόλου πολλή δουλειά».

Το συμπέρασμα των ερευνητών είναι ότι η εβδομάδα εργασίας μπορεί να συρρικνωθεί και μάλιστα σημαντικά, «χωρίς αρνητική επίπτωση στην ψυχική υγεία των εργαζομένων».

Η νέα μελέτη αναμένεται να πυροδοτήσει νέες συζητήσεις για το πώς θα στηριχθούν οι άνθρωποι σε μια μελλοντική εποχή με ολοένα λιγότερη απασχόληση (π.χ. έχει προταθεί ένα βασικό εισόδημα για όλους).

«Στις επόμενες λίγες δεκαετίες μπορεί να δούμε την τεχνητή νοημοσύνη, τα μεγάλα δεδομένα και τη ρομποτική να αντικαθιστούν μεγάλο μέρος της αμειβόμενης εργασίας που σήμερα γίνεται από τους ανθρώπους», ανέφερε η δρα Ντάιγκα Καμεράντε του Πανεπιστημίου Σάλφορντ. «Συνεπώς πρέπει να ξανασκεφτούμε το ζήτημα των ωρών απασχόλησης, ανακατανέμοντας τις ώρες εργασίας, ώστε ο καθένας να μπορεί να απολαύσει τα οφέλη για την ψυχική υγεία του από μια δουλειά, έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι όλοι θα δουλεύουμε πολύ λιγότερο μέσα στην εβδομάδα. Η νέα έρευνα αποτελεί σημαντικό βήμα για να σκεφτούμε ποιές θα είναι οι ελάχιστες ώρες αμειβόμενης απασχόλησης, που οι άνθρωποι θα χρειάζονται σε ένα μέλλον με λιγοστή δουλειά διαθέσιμη».

Οι Βρετανοί ερευνητές δεν διστάζουν να προβλέψουν ότι μελλοντικά θα υπάρξουν ακόμη και…πενθήμερα «σαββατοκύριακα», ότι μερικοί άνθρωποι θα δουλεύουν πενθήμερο αλλά μόνο μια-δύο ώρες τη μέρα, ενώ οι ετήσιες διακοπές από μερικές εβδομάδες μπορεί να φθάσουν τους μερικούς μήνες ή, εναλλακτικά, να κάνει κανείς διακοπές δύο μηνών για κάθε ένα μήνα που δουλεύει. Οραματίζονται επίσης μια καλύτερη εξισορρόπηση ανάμεσα στις απαιτήσεις της δουλειάς και της προσωπικής ζωής, αυξημένη παραγωγικότητα των εργαζομένων, μείωση των εκπομπών «αερίων του θερμοκηπίου» λόγω μεγάλης περικοπής των μετακινήσεων από και προς την εργασία κ.α.

Όπως επισημαίνουν, «το παραδοσιακό μοντέλο, όπου ο καθένας δουλεύει περίπου 40 ώρες την εβδομάδα, ποτέ δεν βασίσθηκε στο πόση δουλειά είναι καλή για τους ανθρώπους». Από την άλλη, επισημαίνουν ότι οι θέσεις εργασίας πρέπει να είναι ποιοτικές, δηλαδή οι εργαζόμενοι να γίνονται αντικείμενο σεβασμού και να μη νιώθουν συνεχή εργασιακή ανασφάλεια. Τονίζουν ακόμη ότι η δραστική μείωση των ωρών εργασίας πρέπει να αφορά τους πάντες, αλλιώς θα ενταθούν οι κοινωνικοοικονομικές ανισότητες.

Ο Μπέρτσελ εκτίμησε ότι «αν η Βρετανία μετέτρεπε τα κέρδη της ετήσιας παραγωγικότητας σε μειωμένες ώρες εργασίας παρά σε αυξήσεις αποδοχών, η εβδομάδα εργασίας θα μπορούσε να περιορισθεί σε τετραήμερο μέσα σε μια δεκαετία».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

The post Eνα οκτάωρο δουλειά την εβδομάδα είναι αρκετό appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από τη Δήμητρα Ζερβάκη, ΕΜΒΑ, PMP, TTT

«Έλα μωρέ… Αυτό που κατάφερα δεν είναι τίποτα. Όλοι μπορούν να το κάνουν!» Αυτά είναι τα λόγια που μπορεί να ακούτε συχνά τον εαυτό σας να τα ξεστομίζει ή και κάποιους άλλους, υποβιβάζοντας έτσι αυτό που έχετε ή έχουν καταφέρει. Πίσω από αυτές τις λέξεις συνήθως κρύβονται άνθρωποι πολυμορφικοί, που έχουν πολλαπλά ενδιαφέροντα, εμβαθύνουν σε αρκετά πεδία και επιδεικνύουν μία απαράμιλλη ευκολία να ενοποιούν όλα αυτά που έχουν μάθει, είτε μέσω σπουδών, είτε μέσω εμπειρίας, προσφέροντας έτσι έργο με αξία. Κρύβονται άνθρωποι υβριδικοί, που είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικοί και πάνω απ’ όλα agile. Και αυτή είναι η θετική πλευρά του νομίσματος.

Όμως, υπάρχει και η αρνητική! Αυτοί οι άνθρωποι, για να αναφέρονται έτσι σε πράγματα που κάνουν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουν την αξία τους. Σημαίνει ότι υποβιβάζουν τον εαυτό τους και δεν είναι λίγες οι φορές που η αμέσως επόμενη έκφραση που βγαίνει από το στόμα τους είναι: «Μακάρι να είχα την αυτοπεποίθηση να καταφέρω…» ή «Μακάρι να ήμουν σαν τον/την…, να πίστευα στον εαυτό μου και να έκανα…». Δηλαδή, αυτοί οι άνθρωποι πολλές φορές νιώθουν ανεπαρκείς. Δεν πιστεύουν στον εαυτό τους και δυστυχώς αυτή η πραγματικότητα τους φρενάρει από το να βγάλουν προς τα έξω αυτό που πραγματικά είναι και να υλοποιήσουν τις ιδέες τους.

Η ιστορία της Χ.

Η Χ. είναι ένας ιδιαίτερα ικανός άνθρωπος, με πολλά ενδιαφέροντα, λάτρης της δια βίου μάθησης, ακούραστη και με σθένος. Βουτάει στα βαθιά και πετυχαίνει τους στόχους της άλλες φορές εύκολα και άλλες φορές βάζοντας μεγαλύτερη προσπάθεια. Ξεκινήσαμε να συνεργαζόμαστε εν μέσω lockdown με σκοπό να καταφέρει να κάνει την επαγγελματική στροφή που ήθελε, με βάση το «Γιατί» και το «Πώς» της, γιατί πολύ απλά δεν ένιωθε ότι μπορούσε να το πράξει από μόνη της. Σε όλες τις συναντήσεις μας έβλεπα μπροστά μου έναν άνθρωπο «έτοιμο» να κάνει το μεγάλο βήμα. Είχε όλα όσα χρειαζόταν να ξεκινήσει ένα νέο επαγγελματικό ταξίδι. Εκείνη όμως δεν το έβλεπε και φυσικά δεν το ένιωθε. Πάρα πολύ συχνά την άκουγα να λέει τις προαναφερόμενες φράσεις («Έλα μωρέ…», «Μακάρι…»). Άλλες φορές πάλι, όταν της πρότεινα να ξεκινήσει κάποια projects άμεσα, μου απαντούσε ότι δεν ήταν έτοιμη γιατί της έλλειπαν οι «πιστοποιημένες» σκληρές δεξιότητες και ότι υπάρχουν τόσοι άλλοι άξιοι άνθρωποι εκεί έξω που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να σταθεί δίπλα τους ισάξια. Την προέτρεπα να ξεκινήσει από κάτι πιο βατό π.χ. αντί να στήσει ένα workshop 8 ωρών, να υλοποιήσει μία ομιλία μίας ώρας, κι εκείνη μου απαντούσε ότι αυτό είναι αδύνατο γιατί δεν νιώθει ότι πατάει γερά στα πόδια της. Υπήρχαν άλλες στιγμές που αισθανόταν και δήλωνε ότι δεν έχει πετύχει πολλά στη ζωή της ή όσα πέτυχε δεν είναι αρκετά ώστε να υποστηρίζουν το νέο ξεκίνημά της, γιατί πολύ απλά ήθελε σε ό,τι κάνει να αγγίζει το τέλειο. Θα μπορούσε κάποιος που την έβλεπε και την άκουγε να πει ότι δεν είχε την αυτοπεποίθηση να προχωρήσει παρακάτω, ότι δεν πίστευε στον εαυτό της. Και φυσικά όλη αυτή η κατάσταση την κυρίευε με αποτέλεσμα να παραλύει.

Όμως τι είναι τελικά η αυτοπεποίθηση;

Ναι! Η έλλειψη αυτοπεποίθησης, η μη πίστη στον εαυτό μας και στις δυνατότητές μας, μας αποτρέπουν από το να αξιοποιήσουμε τις ικανότητές μας, τα ταλέντα μας, τις ευκαιρίες που μας παρουσιάζονται. Η έλλειψη αυτοπεποίθησης μας οδηγεί στη στασιμότητα και τη μετριότητα. Πόσες φορές δεν έχετε ευχηθεί να είχατε την αυτοπεποίθηση να κάνετε εκείνη την παρουσίαση που σας είχε προταθεί ή να αναλάβετε το τάδε έργο. Πόσες φορές δεν νιώσατε ανέτοιμοι να υλοποιήσετε το σεμινάριο ή το task που σας ανατέθηκε και είπατε όχι. Πόσες φορές δεν θελήσατε να ζητήσετε αύξηση του μισθού σας ή να διεκδικήσετε μία νέα θέση και δεν το τολμήσατε γιατί δεν είχατε την αυτοπεποίθηση να το πράξετε. Πόσες φορές τελικά δεν μείνατε στην «αίθουσα αναμονής» ή δεν δώσατε τον καλύτερό σας εαυτό ή ήσασταν πολύ σκληροί με τον εαυτό σας, γιατί πολύ απλά δεν αναγνωρίσατε ποιοι είστε πραγματικά, γιατί θέλατε το τέλειο, γιατί πιστεύατε ότι δεν είστε αρκετοί, γιατί φοβόσασταν ότι θα αποτύχετε, γιατί τελικά δεν είχατε την αυτοπεποίθηση που θα έπρεπε να έχετε. Και πόσες άλλες φορές δεν βλέπατε μπροστά σας ανθρώπους με φοβερή αυτοπεποίθηση, που όμως ήταν τενεκέδες ξεγάνωτοι, να προχωρούν στην επίτευξη των στόχων τους και γινόσασταν έξαλλοι.

Μεγάλο κρίμα!

Με βάση όλα τα παραπάνω θα μπορούσαμε να ορίσουμε την αυτοπεποίθηση ως μία κατάσταση ηρεμίας, στην οποία υπάρχει παντελής έλλειψη ανησυχίας και άγχους σχετικά με την ικανότητά μας να πετύχουμε αυτό που θέλουμε.

Όμως με βάση αυτόν τον ορισμό, δεν είναι πολύ δύσκολο για οποιονδήποτε από εμάς να εκπαιδευτεί στο να έχει αυτοπεποίθηση;

Και μόνο η έκφραση «Δεν έχω αυτοπεποίθηση και θα πρέπει να βρω έναν τρόπο να αποκτήσω» μπορεί να μας οδηγήσει στο να μην κάνουμε τελικά τίποτα, να μην την αποκτήσουμε ποτέ και να μην βγάλουμε προς τα έξω όλο το δυναμικό μας, γιατί πολύ απλά αυτή η έκφραση μας κάνει να επικεντρωνόμαστε σε αυτό που δεν έχουμε, σπαταλώντας το Γνωστικό Εύρος Ζώνης μας σε κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει άμεσα.

Και αντί της αυτοπεποίθησης τι;

Και τι προτείνω;

Τι θα λέγατε να αφήσουμε στην άκρη την έννοια της αυτοπεποίθησης, να διαγράψουμε αυτή τη λέξη από το λεξιλόγιό μας, που μας παγιδεύει στο φαύλο κύκλο της μη δράσης.

Τι θα λέγατε να βγάλουμε από το λογικό και συναισθηματικό εγκέφαλό μας εντελώς την έννοια της πίστης στον εαυτό μας, ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί, ότι φοβόμαστε, ότι για να κάνουμε αυτό που θέλουμε πρέπει να είμαστε τέλειοι και να ακολουθήσουμε μία άλλη πρακτική που θα μας επιτρέψει να τιμήσουμε αυτό που πραγματικά είμαστε; Που θα μας επιτρέψει να μιλούμε τη γλώσσα των πολυμορφικών ανθρώπων αποτελεσματικά και θα μας ωθεί και καθοδηγεί στο να πράττουμε, να εκφράζουμε τον εαυτό μας και να προσφέρουμε αληθινή αξία στους συνανθρώπους μας και στον πλανήτη που μας φιλοξενεί;

Πάρτε λίγο χρόνο και σκεφτείτε τις περιπτώσεις εκείνες που δεν νιώθατε αυτοπεποίθηση και επειδή ήσασταν αναγκασμένοι να υλοποιήσετε ένα task, γιατί αλλιώς μπορεί να χάνατε τη δουλειά σας, τελικά προχωρήσατε και το πραγματοποιήσατε (όλοι έχουμε ζήσει τέτοιες καταστάσεις!) Τι ήταν αυτό που σας έκανε να πείτε «ναι», ακόμα και αν όλο σας το είναι έλεγε «όχι»; Ένας άλλος τρόπος σκέψης που οδηγούσε σε μία μορφή δράσης!

Άρα, για να δράσουμε αποτελεσματικά και να ξεφύγουμε από την παγίδα της έλλειψης της αυτοπεποίθησης θα πρέπει να υιοθετήσουμε έναν νέο τρόπο σκέψης και όχι να σκεφτόμαστε πώς θα δράσουμε. Και γιατί αυτό; Γιατί πολύ απλά, το πρώτο μονοπάτι μας οδηγεί να ενδυναμώνουμε τον εαυτό μας, ενώ το δεύτερο μας βυθίζει περισσότερο στην απραξία, στη στασιμότητα.

Η αυτοπεποίθηση είναι παραπροϊόν του νέου τρόπου σκέψης και προκύπτει από την επαναρύθμιση του εαυτού μας.

Όταν λέτε στον εαυτό σας «πρέπει να αποκτήσω αυτοπεποίθηση» αυτοπεριορίζεστε, γιατί αντί να κυνηγάτε αυτό που θέλετε να πετύχετε, κυνηγάτε την αυτοπεποίθηση για να το πετύχετε. Δεν σας επιτρέπετε να χτίσετε, να προχωρήσετε βήμα-βήμα. Δεν επιτρέπετε την αυτοοργανούμενη κρισιμότητα να λειτουργήσει υπέρ σας.

Ο νέος αυτός τρόπος σκέψης θα επιτρέψει τη διαστολή της αντίληψής σας, θα απαγορεύσει στις ανασφάλειές σας να σας κυριεύουν και να ορίζουν τη ζωή σας, θα σας ξεκουνήσει από το να βρίσκετε ως δικαιολογία την έλλειψη αυτοπεποίθησης για να διατηρείται τη φαινομενική ασφάλεια στη ζωή σας και θα σας ωθήσει στο να παίρνετε υπολογισμένα ρίσκα και να δράτε αποφασιστικά.

Πρόκειται για μία ολιστική πρακτική και όχι γραμμική, που αποτελείται από τις ακόλουθες φάσεις:

1. Βρείτε τον προορισμό, τι θέλετε να πετύχετε και σας εμποδίζει να το καταφέρετε η υποτιθέμενη έλλειψη αυτοπεποίθησης. Γιατί αυτό είναι τόσο σημαντικό για εσάς;
2. Επικεντρωθείτε στην αξία που θέλετε να παράξετε για τους συνανθρώπους σας ή/και τον πλανήτη που μας φιλοξενεί. Πώς αυτό που θέλετε να πετύχετε ωφελήσει έστω και έναν άνθρωπο ή μία ομάδα ανθρώπων ή όλη την ανθρωπότητα;
3. Χωρίστε τον τελικό στόχο σε μικρά τμήματα. Σπάστε τον σε επί μέρους βήματα. Ξεκινήστε να υλοποιείτε ένα βήμα τη φορά, ξεκινώντας από το πιο σημαντικό που είναι να αναπτύξετε περισσότερο τα δυνατά σας σημεία. Εξελιχθείτε στα αντικείμενα που είστε δυνατοί και σχετίζονται με αυτό που θέλετε να πετύχετε και για ό,τι σας είναι δύσκολο να κάνετε μην προσπαθείτε να γίνετε τέλειοι. Απλά βελτιωθείτε ή καλύτερα συνεργαστείτε με άλλους ανθρώπους που «το ‘χουν». Έτσι θα ενισχυθεί το κουράγιο σας αλλά και θα γίνετε πιο αξιόπιστοι.
4. Πραγματοποιήστε ένα πλάνο διαχείρισης ρίσκων. Τι μπορεί να πάει στραβά στην πορεία προς αυτό που θέλετε να πετύχετε; Τι μπορείτε να κάνετε για να το αποτρέψετε ή τι θα κάνετε αν συμβεί κάποιο από αυτά τα αρνητικά ρίσκα που καταγράψατε;

Η Χ. ακολούθησε και συνεχίζει να ακολουθεί το νέο αυτό mindset και έχει ήδη ξεκινήσει το καινούριο επαγγελματικό της ταξίδι!

Άρα…

Η ζωή συμβαίνει και μάλιστα όπως θέλει αυτή! Ποτέ δεν υφίστανται οι τέλειες συνθήκες για να προχωρήσουμε στη δράση νιώθοντας την αυτοπεποίθηση που θα θέλαμε να έχουμε. Καλούμαστε να υπάρχουν σε μία agile κατάσταση και ο μόνος τρόπος για να εκφράζουμε τον εαυτό μας και να είμαστε applied δημιουργικοί πολυμορφικοί παραγωγοί αληθινής αξίας είναι να πάρουμε την απόφαση ότι η άμεση δράση που βασίζεται σε υπολογισμένα ρίσκα είναι μονόδρομος.

Η προτροπή μου για το 2022 είναι…

Αρπάξτε τις ευκαιρίες που έρχονται μπροστά σας! Βρείτε δημιουργικές λύσεις στις δύσκολες εξισώσεις που καλείστε να λύσετε καθημερινά, αποκτώντας έναν νέο τρόπο σκέψης που επικεντρώνεται σε αυτό που θέλετε να πετύχετε και όχι στην έλλειψη πίστης στον εαυτό σας! Γιατί το να περιμένετε να αποκτήσετε αυτοπεποίθηση για να δράσετε είναι απλά χάσιμο χρόνου! Today is the day!

Πηγή: dimitrazervaki.com

The post Αντί Αυτοπεποίθησης appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από τον Γεώργιο Πλαφουντζή, Ψυχολόγο

Πολύ εύλογα μπορεί κανείς να σκεφτεί πως ένας καλός μισθός, πληρωμένες διακοπές και ένα ικανοποιητικό πακέτο bonus εύκολα θα διώξει από κάθε υπάλληλο οποιαδήποτε ανησυχία και τα επίπεδα του στρες στον οργανισμό του θα μειωθούν σε τέτοιο βαθμό που μόνο ευεργετικό χαρακτήρα θα μπορούν να έχουν.

Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, καθώς σύμφωνα με τις οδηγίες της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας οι παράγοντες που συμβάλλουν σε ένα υγιές εργασιακό περιβάλλον τόσο ψυχικά όσο και σωματικά είναι πολύ περισσότεροι.

Γιατί όμως ένα εργοδότης να αποφασίσει να δημιουργήσει ένα εργασιακό περιβάλλον που θα προάγει μια κουλτούρα πιο υγιή με λιγότερο στρες, ενώ στην Ελλάδα δύσκολα ακόμα μπορεί κάποιος να βρει ένα ικανοποιητικό πακέτο αποδοχών με σταθερό ωράριο και καλά bonus;

Γιατί να σπαταλήσει χρόνο και χρήμα σε ένα τέτοιο εγχείρημα όταν έχει ίσως τη δυνατότητα να δώσει λίγο μεγαλύτερο μισθό από τους ανταγωνιστές του και έτσι να προσελκύσει τον Έλληνα εργαζόμενο που αναζητά κάτι καλύτερο από ένα μισθό οικονομικής κρίσης;

Όσο παράξενο και αν ακούγεται, τα οφέλη μιας τέτοιας κίνησης είναι εντυπωσιακά, όχι μόνο για τον εργαζόμενο αλλά και για τον εργοδότη καθώς αποτελούν δύο οντότητες αλληλένδετες.

Συγκεκριμένα, ένας ικανοποιημένος και υγιής υπάλληλος μπορεί να αυξήσει την παραγωγικότητα της επιχείρησης, να μην απουσιάσει για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω θεμάτων μειώνοντας έτσι την παραγωγή και κοστίζοντας χρήματα στον εργοδότη και να είναι αφοσιωμένος στο ρόλο του.

Αυτό τον καθιστά επίσης ικανό να διαχειριστεί με μεγαλύτερη ευκολία οποιαδήποτε κατάσταση ή καθήκον που απαιτεί περισσότερη προσπάθεια και συγκέντρωση και να μην κατακλυστεί από στρες που θα τον οδηγήσει σε άρνηση ικανοτήτων και πολύ πιθανόν σε εργασιακή εξουθένωση (job burnout).

Όταν μπορεί να παραμείνει αλώβητος απέναντι σε τέτοιες καταστάσεις, τότε δε θα νιώθει την ανάγκη να εγκαταλείψει τη δουλειά του, η οποία υπό συνθήκες στρες θα τον επιβάρυνε και στην προσωπική του ζωή οδηγώντας τον σε τρόπους διαφυγής όπως κάπνισμα, υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και μειωμένος ύπνος.

Το γεγονός αυτό βέβαια ωφελεί και τον εργοδότη ο οποίος γλιτώνει το χρόνο και το κόστος της διαφήμισης της κενής πια θέσης εργασίας, της διαδικασίας αξιολόγησης των υποψηφίων και της εκμάθησης του επιτυχόντα πάνω στη νέα του δουλειά.

Επομένως, ο εργοδότης έχει τη δυνατότητα πέρα από υγιείς να διατηρεί στο δυναμικό του έμπειρους και καλά καταρτισμένους υπαλλήλους, που μπορούν να διατηρήσουν το καλό κλίμα και να προσελκύσουν εξίσου ικανούς υποψηφίους, αν χρειαστεί.

Όπως ίσως γίνεται αντιληπτό ο τρόπος για τη δημιουργία ενός υγιούς περιβάλλοντος είναι η επένδυση στο ανθρώπινο δυναμικό μέσων ποικίλων πρωτοβουλιών που δεν απαιτούν απαραίτητα τη διάθεση μεγάλου κεφαλαίου αλλά σίγουρα απαιτείται χρόνος και υπομονή.

Αρχικά, είναι σημαντικό ο υπάλληλος να νιώσει ελεύθερος να εκφραστεί και να καταθέσει νέες ιδέες αναφορικά με το ρόλο του.

Αυτό σημαίνει ότι η συμμετοχή του στη λήψη των αποφάσεων πάνω σε κομμάτια της δουλειάς του πρέπει να είναι ενεργητική και να του δίνεται βήμα ώστε να μοιραστεί ανησυχίες και ιδέες, έτσι ώστε να αισθανθεί σημαντικό μέλος της εταιρείας που η γνώμη του θα μετρήσει.

Ένας τρόπος για γίνει αυτό θα μπορούσε να είναι μηνιαίες συναντήσεις για συζήτηση πάνω στην πρόοδο του και σε τομείς που θα ήθελε να βελτιώσει ή να προτείνει κάποια αλλαγή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Steelscape, εταιρεία που δραστηριοποιείται στη διάθεση μετάλλου στην αγορά, η οποία μεταξύ άλλων πέτυχε αύξηση της ικανοποίησης και παραγωγικότητας καθώς και μείωση του ποσοστού φυγής των υπαλλήλων της εφαρμόζοντας τέτοιες πρακτικές.

Δεύτερον, είναι σημαντικό να υπάρχει μια ευελιξία ως προς το ωράριο και τον τρόπο εργασίας, ώστε να είναι σε θέση να συνδυάσει την προσωπική με την επαγγελματική του ζωή. Η σύγκρουση αυτών επιφέρει τόσο χαμηλή ποιότητα ζωής όσο και εργασίας με αποτέλεσμα να επηρεάζεται η οργανωσιακή δομή της επιχείρησης και να προκαλείται μια γενικευμένη σύγχυση.

Ο εργοδότης έχει μια μεγάλη γκάμα επιλογών για διαχειριστεί τέτοιου είδους θέματα με πιο γνωστή σε όλους την τηλεργασία. Βέβαια, επιπρόσθετες επιλογές αποτελούν η παροχή βοήθειας στη φύλαξη των παιδιών τους μέσω της συνεργασίας με βρεφονηπιακούς σταθμούς καθώς και η στήριξη ηλικιωμένων γονέων των υπαλλήλων με αντίστοιχο τρόπο.

Ακόμα, πολλές από τις παροχές της εταιρείας θα μπορούσαν να αφορούν και τα μέλη της οικογένειας του εργαζομένου όπως η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κάτι το οποίο θα του δημιουργήσει μεγαλύτερη ασφάλεια και δυνατότητα να επικεντρωθεί στην εργασία του.

Τέλος, είναι εξίσου σημαντικό η εταιρεία να μπορεί να παράσχει οικονομική βοήθεια σε υπαλλήλους που το έχουν ανάγκη και δυσκολεύονται να διαχειριστούν τις υποχρεώσεις τους ή επίσης να παραχωρεί ειδική άδεια για θέματα έκτακτης ανάγκης και οικογενειακές στιγμές όπως γενέθλια ή εγκυμοσύνη.

Τρίτον, όπως πολλοί από εσάς θα έχετε παρατηρήσει, είναι πιο εύκολο να πηγαίνουμε με κίνητρο και όρεξη στη δουλειά όταν γνωρίζουμε πως υπάρχουν προοπτικές εξέλιξης και προαγωγής. Η δουλειά δεν πρέπει να αποτελεί μόνο μια ευκαιρία κάλυψης των οικονομικών μας αναγκών αλλά και ένα μέσο για να διευρύνουμε τις γνώσεις μας και να βάλουμε σε εφαρμογή τις νέες δεξιότητες που έχουμε αποκτήσει. Έτσι, η εργασιακή εμπειρία μοιάζει πιο συναρπαστική και την αντιμετωπίζουμε ως μια ευκαιρία να δοκιμάσουμε πόσο μακριά μπορούμε να φτάσουμε. Η εξέλιξη μπορεί να επιτευχθεί μέσω διενέργειας εκπαιδευτικών σεμιναρίων, παροχής υπηρεσιών συμβουλευτικής, δυνατότητας παρακολούθησης διαδικτυακών εκπαιδεύσεων στην ιστοσελίδα της εταιρείας, αποκλειστικών ευκαιριών προαγωγής για τους υπαλλήλους της εταιρείας και καθορισμού μέντορα για τους νέους ανερχόμενους υπαλλήλους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μειωθεί το στρες για την εξέλιξη του υπαλλήλου μακροπρόθεσμα, να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και γίνει πιο δημιουργικός.

Τέταρτον, το κίνητρο δεν τροφοδοτείται μόνο μέσω των προοπτικών εξέλιξης αλλά και της αναγνώρισης της προσπάθειας και των επιτευγμάτων των υπαλλήλων ατομικά και συλλογικά. Η αναγνώριση μπορεί να πάρει πολλές μορφές όπως μια αύξηση μισθού ή ακόμα και μια συζήτηση με τον προϊστάμενο που θα μας επιβραβεύει για την έως τώρα πορεία μας και τη συνεισφορά στην πρόοδο της επιχείρησης.

Πολλοί εργοδότες επίσης οργανώνουν τελετές απονομής βραβείων, για παράδειγμα του πιο αποδοτικού υπαλλήλου του μήνα ή του έτους, και απομένουν βραβεία σε συνδυασμό με εκπτώσεις σε διάφορα καταστήματα ή ένα καλάθι με κρασιά και γλυκά.

Με τον τρόπο αυτό η εργασία αποκτά μια πιο ανάλαφρη υπόσταση αφήνοντας στην άκρη για λίγο την πίεση του χρόνου και του αποτελέσματος χωρίς όμως να χάνει τη σημασία της, αφού ο υπάλληλος επιστρέφει με περισσότερη ενέργεια, ικανοποίηση και όρεξη για την επίτευξη ακόμα μεγαλύτερων στόχων αυξάνοντας έτσι την απόδοσή του και το κέρδος της επιχείρησης.

Πέμπτον, άμεσα συνυφασμένη πολιτική των εταιρειών με τη μείωση των επιπέδων στρες είναι αυτή της προστασίας της υγείας και της ασφάλειας στο χώρο εργασίας. Ο εργοδότης πρέπει να εφαρμόζει μέτρα ώστε να προλαμβάνει, να αξιολογεί και συμβάλλει στη θεραπεία για την επίλυση επικίνδυνων παραγόντων για την υγεία των υπαλλήλων καθώς και να προάγει έναν υγιεινό τρόπο ζωής. Αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί με την εκπαίδευση υπαλλήλων στην παροχή πρώτων βοηθειών ή στη διαχείριση υπαλλήλων με θέματα σωματικής ή ψυχικής υγείας εφόσον έχουν προσωπική εμπειρία ή τους ενδιαφέρει να αναλάβουν το ρόλο αυτό.

Παράλληλα, είναι πολύ βοηθητική η διεξαγωγή σεμιναρίων για τη διαχείριση του στρες, απώλεια βάρους ή προγραμμάτων για τη διακοπή του καπνίσματος. Όπως προαναφέρθηκε, η κάλυψη των υγειονομικών αναγκών των υπαλλήλων είναι βασικό συστατικό στην προσπάθεια αυτή και σε αυτό μπορεί να συμβάλλει περαιτέρω η διάθεση χώρων γυμναστικής ή και ψυχαγωγίας.

Τέλος, απαραίτητη θα πρέπει να θεωρείται τώρα πια η συνεργασία των επιχειρήσεων με ειδικούς σωματικής και ψυχικής υγείας για την καλύτερη υποστήριξη του προσωπικού καθώς ή και η σύσταση γραμμής τηλεφωνικής υποστήριξης για όσους θέλουν να μοιραστούν προβλήματα που τους απασχολούν.

Επομένως, όπως μπορεί να σκεφτήκατε διαβάζοντας το άρθρο αυτό, οι παράγοντες που παρουσιάστηκαν παραπάνω μοιάζουν αυτονόητοι και πολλοί από αυτούς μπορούν να τεθούν σε εφαρμογή χωρίς υπερβολική δαπάνη χρόνου και χρήματος.

Άρα, αν είστε εργοδότης είτε μικρής είτε μεγάλης επιχείρησης δεν έχετε παρά να δοκιμάσετε να εφαρμόσετε σταδιακά κάποιες από τις παραπάνω πρακτικές, ή αν είστε υπάλληλος μπορείτε να προτείνετε κάποιες ιδέες με αφορμή αυτά που περιγράφηκαν στον εργοδότη σας και τον παρακινήσετε να τις δοκιμάσει.

Με τον τρόπο αυτό γίνεται κατανοητό ότι για να βελτιώσουμε την ψυχική και σωματική μας υγεία δεν χρειάζεται να σκεφτούμε εξεζητημένους τρόπους να εντυπωσιάσουμε και να το πετύχουμε αλλά αρκεί να δοκιμάσουμε πράγματα απλά και αυτονόητα που συχνά θεωρούμε ότι δεν έχουν ανάλογη αξία και επίδραση. Αυτό καθίσταται ακόμα πιο αναγκαίο στη χώρα μας όπου η ψυχική υγεία δεν χαίρει ακόμα της προσοχής που θα έπρεπε, αν και η οικονομική κρίση σε συνδυασμό με την παρούσα κατάσταση που βιώνουμε λόγω COVID-19 έχει αφήσει φανερά σημάδια στην ψυχική μας υγεία όπως κατάθλιψη, άγχος και διαρκή ανικανοποίηση.

Πηγή: Melapus

The post Μείωση των επιπέδων στρες στο χώρο εργασίας appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

«Η πανδημία και τα πρωτοφανή μέτρα περιορισμού, που εφαρμόστηκαν σε παγκόσμιο επίπεδο, είχαν άμεσες επιπτώσεις στην ψυχική υγεία όλων των ανθρώπων και, ειδικότερα, των εργαζομένων, οι οποίοι κλήθηκαν αφενός μεν να διαχειριστούν τα αυξημένα επίπεδα άγχους, θυμού και μοναξιάς, που προκάλεσε ο εγκλεισμός αφετέρου δε έπρεπε να παραμείνουν παραγωγικοί και προσηλωμένοι στην εργασία τους».

Αυτό προκύπτει, μεταξύ άλλων, από την έρευνα του ομίλου Adecco Global Workforce of the Future 2022, σύμφωνα με την οποία, παρότι παρατηρείται μια μικρή βελτίωση σε σχέση με το 2021, η διατάραξη της ψυχικής υγείας συνεχίζει να αποτελεί ένα μεγάλο πρόβλημα για το εργατικό δυναμικό, καθώς 1 στους 4 εργαζόμενους διεθνώς ανέφερε ότι η ψυχολογία του χειροτέρεψε τον τελευταίο χρόνο. Με βάση τα ευρήματα της έρευνας, η Ελλάδα κατέχει τα πρωτεία σε αυτή την κατηγορία, καθώς οι Έλληνες, σε ποσοστό 37% (10% πάνω από τον μέσο όρο) δηλώνουν ότι η ψυχική υγεία τους έχει χειροτερέψει τους τελευταίους 12 μήνες. Στις επόμενες θέσεις βρίσκεται η Φινλανδία με 34%, η Ισπανία με 32% και η Γαλλία με 31%.

Ποιοι επηρεάζονται περισσότερο

Όπως αναφέρεται στην έρευνα, η ηλικιακή ομάδα η οποία δηλώνει περισσότερο επηρεασμένη είναι οι Millennials (42%) και οι εκπρόσωποι της Γενιάς Z (40%), δηλαδή κυρίως νεότερα άτομα, ενώ πολύ μεγάλη είναι και η διαφορά στις απαντήσεις μεταξύ των στελεχών που κατέχουν θέσεις ευθύνης (45%), οι οποίοι, όπως φαίνεται, νιώθουν πολύ περισσότερο πιεσμένοι και καταβεβλημένοι από τα στελέχη που δεν έχουν θέσεις ευθύνης (29%).

Τι αναζητούν οι εργαζόμενοι

Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, οι εργαζόμενοι αναζητούν μια επαγγελματική στέγη που θα τους εξασφαλίζει την απαραίτητη ισορροπία μεταξύ προσωπικής και επαγγελματικής ζωής.

Ειδικότερα, το 35% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι σκέφτεται να εγκαταλείψει την εργασία του στους επόμενους 12 μήνες, λόγω υπερβολικού στρες και μεγάλης καταπόνησης. Επίσης, σχεδόν οι μισοί εργαζόμενοι που συμμετείχαν στην έρευνα (49%), ανησυχούν ότι θα βιώσουν επαγγελματική εξουθένωση κάποια στιγμή στο μέλλον, ενώ το 36% δήλωσε ότι βιώνει ήδη.

«Οι αριθμοί αυτοί είναι ιδιαίτερα ανησυχητικοί για την κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο της εργασίας, επειδή ένα εργατικό δυναμικό που νιώθει ψυχολογικά καταβεβλημένο, όχι μόνο δεν είναι παραγωγικό, αλλά αναζητεί διαρκώς τον επόμενο σταθμό της καριέρας του, ενισχύοντας έτσι το φαινόμενο της “σιωπηλής παραίτησης”, που παρατηρείται σε πολλές επιχειρήσεις ανά τον κόσμο σήμερα» επισημαίνεται στην έρευνα.

Τα μέτρα που μπορεί να εφαρμόσει μια επιχείρηση

Σύμφωνα με τους ίδιους τους εργαζόμενους, τα τρία σημαντικότερα μέτρα που μπορεί να εφαρμόσει μια επιχείρηση, για να περιορίσει τα φαινόμενα επαγγελματικής εξουθένωσης και να βελτιώσει την ψυχική ευεξία των ανθρώπων της, είναι τα εξής: Πρώτον, οι επιχειρήσεις θα πρέπει να ενθαρρύνουν τους εργαζομένους τους να κάνουν χρήση της ετήσιας άδειάς τους, για να αποσυμφορίζονται, όποτε νιώθουν την ανάγκη (41%). Δεύτερον, οι εταιρείες οφείλουν να καλλιεργούν ένα κλίμα εμπιστοσύνης και μια υποστηρικτική κουλτούρα που θα εξασφαλίζει ότι οι εργαζόμενοι θα αισθάνονται ασφαλείς (40%). Τρίτον, οι εργοδότες θα πρέπει να επιτρέπουν στους εργαζομένους τους να απουσιάζουν ορισμένες μέρες από την εργασία τους, όταν αισθάνονται πιεσμένοι ψυχολογικά, ώστε να μπορούν να αναρρώσουν (38%).

Επίσης, από τα αποτελέσματα της έρευνας προκύπτει ότι, παρά τα βήματα που έχουν γίνει για την υιοθέτηση πολιτικών που ενισχύουν την ψυχική υγεία των εργαζομένων, η εφαρμογή τους είναι ακόμα σε πρώιμο στάδιο. Συγκεκριμένα, ενώ ένας στους δύο εργαζόμενους (50%) ανησυχεί ότι θα βιώσει επαγγελματική εξάντληση κάποια στιγμή στο μέλλον, μόνο το 33% εξ αυτών δήλωσε ότι αξιοποιεί τις ημέρες της άδειάς τους, για να φροντίσει την ψυχική υγεία του. Επίσης, μόνο το 17% των εργαζομένων απουσιάζει από την εργασία του, όταν αισθάνεται πιεσμένο ψυχολογικά και η πλειονότητα συνεχίζει να εργάζεται, παρά τον αρνητικό αντίκτυπο που μπορεί αυτό να έχει τόσο για την υγεία όσο και για την παραγωγικότητα.

Ο Κωνσταντίνος Μυλωνάς, Cluster Head του ομίλου Adecco σε Ελλάδα και Βουλγαρία, δήλωσε: «Η ψυχική υγεία και ευεξία του ανθρώπινου δυναμικού αναγνωρίζεται ολοένα και περισσότερο ως ζήτημα καθοριστικής σημασίας. Τα ευρήματα της παγκόσμιας έρευνας του ομίλου Adecco Global Workforce of the Future 2022 καθιστούν επιτακτική ανάγκη την αφύπνιση των επιχειρήσεων για τις επιπτώσεις που έχει η επαγγελματική εξουθένωση και ο κλονισμός της ψυχικής υγείας των εργαζομένων τόσο στην παραγωγικότητα όσο και στην κουλτούρα των οργανισμών. Για να μετριαστεί ο κίνδυνος της “σιωπηλής παραίτησης”, οι εργοδότες θα πρέπει να επικοινωνούν αποτελεσματικότερα με τους ανθρώπους τους και να επενδύουν στη διαρκή εκπαίδευσή τους, δημιουργώντας ένα ασφαλές, υποστηρικτικό και βιώσιμο περιβάλλον».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

The post Επιβάρυνση της ψυχικής υγείας των εργαζομένων τον τελευταίο χρόνο appeared first on Ψυχο-γραφήματα.